Dibigate: onze eigen Twitterrevolutie

Twitter is volwassen geworden. Dat mogen we toch wel concluderen nu Nieuwsuur een speciale vrouwenstem heeft ingevlogen om gescreendumpte tweets voor te lezen. De aftrap was (tenminste, voor zover ik weet was dit de aftrap, misschien was het wel eerder, maar was het twitterend Nederland toen niet opgevallen, omdat Twitterend Nederland toen niet massaal voor de buis zat, zoals nu, om te kijken naar) het Gesprek met Tofik Dibi.

De stem las een tweet voor van Jolande Sap. En daarna van Femke Halsema. Sap twitterde dat ze graag de strijd aan wilde gaan. Met uitroepteken. Halsema dat ze wilde kunnen kiezen en zich niet wilde schamen. Ineke van Gent scheen ook nog wat getwitterd te hebben. Dibi zelf twitterde dat hij bezig was te vechten als een leeuw.

De media en de politiek hebben Twitter omhelsd. Nog even en al die persconferenties en persberichten zijn verleden tijd. Weg zijn al die lappen tekst waaruit je één, hooguit twee soundbytes kunt destilleren. Honderdveertig tekens, meer moet je niet nodig hebben om te vertellen wat je te vertellen hebt.

Dat nog niet iedereen van de macht van Twitter op de hoogte is, bewees het bestuur van GroenLinks, dat dacht in de achterkamertjes te kunnen bepalen wie de lijsttrekker van hun partij zou worden. Bleek dat Tofik Dibi had besloten het strijdperk naar Twitter te verhuizen! Waar hij uiteraard op zeer veel steun kon rekenen. Want als ze op de twitters ergens van houden, dan is het van een medetwitteraar die het systeem probeert op te blazen.

De tweet waarin hij schreef te vechten als een leeuw verscheen nadat het programma De Halve Maan het nieuws bracht dat Dibi door het partijbestuur gedwongen werd zich terug te trekken. Voordat het nieuws bevestigd of ontkend was, slingerde Dibi zijn tweet het net op, vlak na Sap en op de voet gevolgd door Halsema, die daarmee impliciet het nieuws van De Halve Maan bevestigden. En daarmee zetten zij, naar ik aanneem bewust, het bestuur voor het blok.

In het interview met Twan Huys zei Dibi dat hij, en hij alleen, degene is geweest die het bestuur op z’n knieën heeft gekregen door een bezwaar af te dwingen, maar ik wed er graag een fles goede biologische appelsap om dat het bestuur anders had besloten, of, laat ik het een beetje afzwakken, iets minder paniekerig had geopereerd, had Twitter niet bestaan.

En daarmee heeft ook Nederland haar hoogstpersoonlijke twitterrevolutie. Want zo mogen we Dibi’s strijd tegen het systeem toch wel noemen: een revolutie. Net zoals bij al die andere hedendaagse (pogingen tot) revoluties probeert Dibi de sociale media te gebruiken om een oud, vastgeroest, autoritair regime omver te werpen en er echte democratie voor in de plaats te krijgen.

Zoals Dibi het zelf zei in Nieuwsuur:

“Ik hoop dat ik win, omdat mijn kandidatuur mijn persoon overstijgt. Dit gaat gewoon over het feit dat iedereen in deze democratie het recht heeft op een eerlijke kans om te bewijzen dat ie geschikt is als leider.”

Het gaat niet meer om de persoon Dibi, het gaat om de grondvesten van de democratie. Dibi wil niet winnen omdat hij de beste kandidaat zou zijn, Dibi wil winnen omdat GroenLinks, mocht Jolanda Sap winnen, een ondemocratische partij zou blijken te zijn. Hoezo geen inhoudelijke verschillen? Het gaat hier verdomme om de keuze tussen een aristocratische en een democratische partij!

  1. 2

    Eerder een paleisrevolutie dan, want de kiesprocedure is geheel democratisch door de leden vastgesteld. Dibi is niet meer dan een speler die zich niet aan de spelregels houdt.

  2. 3

    Dat Twitter is toch voornamelijk een journalistendingetje. In het dagelijks leven buiten media en politiek speelt het maar een marginale rol. Het is er wel, maar het boeit niemand.

  3. 4

    Het interesseert in ieder geval degenen die er gebruik van maken en degenen die reageren op twitteracties. En dus worden twitterende politiefunctionarissen op hun vingers getikt, arresteert de politie dreigttwitterende scholiertjes, voert de VVD een stevige campagne (ook via twitter) tegen Dibi’s kinderpardonactie en raakt GL nu in paniek.

    Gelukkig zijn dat natuurlijk maar zeer marginale voorbeeldjes ;-)

  4. 6

    Niet dat het er voor het netto resultaat veel toe doet, maar ik wil er toch op wijzen dat het bestuur en de kandidatencommissie echt verschillende partij-organen zijn met verschillende verantwoordelijkheden.

  5. 7

    Naast enkele stevige missers bevatten de drie pagina’s die de papieren Volkskrant vanochtend aan de affaire Dibi wijdde, ook een trieste waarheid: als de Twitters exploderen, zijn procedures niet meer relevant. Het congres van GroenLinks kan duizend keer vaststellen hoe de lijsttrekker gekozen moet worden, als @FemkeHalsema zegt dat het anders moet, dan is dat zo.

    Twitter is een nuttig verlengstuk van de achterkamers waarin de zwaarste politieke beslissingen vallen, die over cruciale beleidsbeslissingen en poppetjes. Omdat het medium zich niet leent voor argumenten, maar alleen voor stellingen, is het bij uitstek geschikt om aan de onderbuik te kriebelen. Als je door je publicitaire macht in staat bent de beeldvorming rond de partij naar je hand te zetten, wordt je opinie vanzelf relevanter.

    In de media is zo effectief het beeld gecreëerd dat het doordrukken van Dibi’s kandidatuur een triomf van de democratie binnen GroenLinks is over een behoudend partijbestuur. Helaas is het omgekeerde het geval. De triomf is aan een select clubje dat eigenstandig besloot tot een lijsttrekkersreferendum en vervolgens alles uit de kast trok om dit door de democratische processen heen te duwen.

    Het trieste zit erin dat dit clubje nog voor een aanzienlijk deel gelijk had ook. Als zelfs het CDA een lijsttrekkersverkiezing houdt, kan GroenLinks niet achterblijven, ook niet als er geen geschikte kandidaten zijn om Jolande Sap uit te dagen. De partij zal ermee moeten leren leven dat haar interne spelregels zijn niet opgewassen tegen de waan van de dag. Maar als je er zo tegenaan kijkt, kun je de procedures net zo goed afschaffen. Dan is iedereen met meer dan tienduizend twittervolgers per definitie geschikt en dus kandidaat.

  6. 8

    Ja, mogen we dat nog even benadrukken? We hebben besloten dat we stemmen op voordracht van het bestuur en advies van de kandidatencommissie. Daar zitten voor- en nadelen aan, en de leden vinden dat de voordelen tegen de nadelen opwegen. Daarom loopt de procedure zo.

    Het is ontzettend onhandig gelopen, maar met “grondvesten van de democratie” heeft het geen fluit te maken.

  7. 9

    Ik zie de democratie ook niet in de invloed van Twitterende bobo’s. Maar afgezien daarvan is er natuurlijk wel een inschattingsfout gemaakt toen Dibi aanvankelijk een referendum werd onthouden.

  8. 11

    Las deze zojuist op Joop over die twee andere kandidaten, die op grond van hun sollicitatiebrief door de kandidatencommissie als ongeschikt werden verklaard:

    “Als Dibi mee mag doen, is het niet meer dan redelijk dat ook andere volstrekt ongeschikten dat mogen. ”

    Bwahaha! En daar zit nog een punt in ook. De situatie bij GL is nu dat de lijsttrekkersverkiezing een soort idols is, waarbij je mee mag doen als je via twitter en andere media genoeg pressie op de jury weet te genereren.

    Lijkt me niet wenselijk. Diederik Samsom deed Sap een ideetje aan de hand: kennelijk is het bij de PvdA zo, dat je mee mag doen als je op tijd honderd handtekeningen van partijgenoten weet te verzamelen, die jou geschikt achten.

    Terzijde: Den Haag-watchers als Bas Paternotte en Romana Abels (parlementsredacteur voor Trouw) schrijven dat ze via-via hebben vernomen dat Jolande Sap huichelt, en dat ze zélf achter de negatieve opstelling van die kandidatencommissie zat.

    O, en hier een interview in Trouw met Dibi, om nog wat olie op het vuur te gooien. (Wat een politiek-strategisch inzicht heeft die jongen toch!)

  9. 12

    Als je er een soort GL beauty contest van wil maken om stemmen te winnen (zoals bij het CDA en PvdA) is het wel belangrijk dat de kandidaten het gezellig houden.

  10. 13

    “Ik hoop dat ik win, omdat mijn kandidatuur mijn persoon overstijgt. Dit gaat gewoon over het feit dat iedereen in deze democratie het recht heeft op een eerlijke kans om te bewijzen dat ie geschikt is als leider.”

    Het soort melodramatische zelfoverschatting dat je gewoonlijk bij een soap-acteur verwacht geeft aardig aan hoe losgezongen Dibi is van de werkelijkheid. Deze gesjeesde student Media Studies (how Windesheim can you get?) waant zichzelf niet zomaar de redder van GroenLinks, neen, zijn persoonlijke aanvaring met het partijkader moet bewijzen dat hij de Redder Des Vaderlands is, de Deus Ex Machina, de Messias die wij ons allen toewensen.

    Het is het soort melodramatische zelfoverschatting die het gelijk van de kandidatencommissie bewijst.

  11. 14

    Natuurlijk maakt Dibi geen enkele kans, hoewel het een goed kamerlid is, hij mist gewoon dat beetje extra dat lijsttrekkers moeten hebben. Persoonlijk vind ik Sap “het” ook niet hebben. Maar daarvoor is zo’n verkiezing juist.
    Zoiets mag een commissie/partijbestuur nooit opleggen.

  12. 16

    Dibi, de media en een hoop reaguurders doen overkomen alsof de leden van het partijbestuur een stelletjes nitwits zijn. Ik geloof daar niets van. Er gaat een bepaalde minachting van uit en daarmee bewijst Dibi al geen goede kandidaat te zijn. We weten allemaal hoe Rita Verdonk is geëindigd nadat het haar in de bol was geslagen. Het ziet ernaar uit dat het met Dibi dezelfde kant op gaat. Sommige breuken kunnen niet meer worden gelijmd. Is hij nog op tijd om zijn bampartij aan te melden?

  13. 22

    Het is goed mogelijk dat Dibi niet een erg geschikte kandidaat is, maar dat de leden van het partijbestuur van GroenRechts een stelletjes nitwits zijn, dat hij heeft hij wel voldoende aangetoond.

    En GroenLinks, dat bestaat al enige tijd niet meer.

  14. 23

    Kan me niet aan de indruk ontrekken dat een aanzienlijk deel van de Sargasso reaguurders toch op zijn minst warme gevoelens heeft voor Groen”Links”.Terwijl Sargasso toch de reputatie heeft een links georienteerd blog te zijn,

  15. 28

    We hebben ons een tijd lang in de maling laten nemen door de termen ‘groen’ en ‘links’. Nu ze ‘uit de kast zijn gekomen’ niet meer. Groen is alleen nog de dierenpartij en links de socialisten.

  16. 29

    Dat “Groen” en “Links” botste al vanaf de oprichting:

    Op 24 november 1990 werd de partij Groen Links (aanvankelijk nog met een spatie) officieel opgericht. De naam was een compromis: de PPR wilde het woord “groen” in de naam van de nieuwe formatie en de PSP en de CPN het woord “links”. Er ontstond al meteen oppositie tegen de gematigde, groene koers van Groen Links

    Misschien moeten ze de “Uitgangspunten van GroenLinkse Politiek” uit 1991 nog eens een keer gaan lezen…

  17. 30

    21.53 uur: Het debat is afgelopen. De beide kandidaten krijgen bloemen en er klinkt muziek. Er wordt weer geposeerd voor de camera’s.

    21.51 uur: Sap: Ik sta hier met een missie om Nederland zo groen en sociaal mogelijk te maken. We hebben een lijsttrekker nodig die de idealen neer kan zetten en vervolgens resultaten kan boeken. Ik wil een samenleving waar mensen ontspannen leven en werken. Ik ben er ontzettend trots op dat wij onze nek hebben uitgestoken om Nederland perspectief te bieden. Wat wij op groen gebied hebben binnengehaald is nog nooit eerder vertoond. Samen kunnen wij een einde maken aan het gemopper achter de dijken. *strijdvaardig* Wat er ook gebeurt: ik wil het niet nog eens meemaken dat Dibi zijn hand op mijn dij legt…

  18. 32

    De EVP (Evangelische VolksPartij) was bij de oprichting van GroenLinks ook van de partij. Voor mij vanaf het begin al een reden tot achterdocht jegens deze club. Verwantschap blijkt ook hierbij zich niet te verlochenen. Religie= Rechts!!!

  19. 36

    Feit blijft dat de selectiecommissie een lid van de Tweede-Kamerfractie dat hoog genoteerd stond op de kieslijst afserveert als ongeschikt. Hiermee diskwalificeert de commissie in feite de gehele fractie.

  20. 38

    Ik vind dat twitter het proces niet zo veel heeft beinvloed, maar wel onder de aandacht heeft gebracht.
    Tofik Dibi heeft gesolliciteerd, werd aanvankelijk afgewezen en tekende beroep aan.
    De beroepscommissie concludeerde dat de kandidatencommissie nog niet diepgravend genoeg had onderzocht.
    Dat is allemaal volgens de vooraf vastgestelde procedure.

    Daarna besloot het partijbestuur dat enige compassie met een ambitieus kamerlid de beste oplossing was.

    Storend voor het imago van de partij was natuurlijk dat eigengereide mastodonten verontwaardigd gingen twitteren.
    De kamerleden die in de race wilden blijven hoorde je niet.
    Ineke van Gent vertrekt, en Femke Halsema is allang weg, zij hebben GroenLinks schade berokkend.
    Een teken van een strategische zwakte die vaker voorkomt bij GroenLinks, en waar de kandidatencommissie nu juist iets tegen moest doen.

    Overigens is Dibi juist heel geschikt als kamerlid volgens de commissie. Alleen vinden ze zijn strategisch inzicht onvoldoende voor de rol van lijsttrekker.

    Ik zie hem dan ook nog niet al die GroenLinks punten in het Lenteakkoord binnenslepen.
    Maar misschien wel andere zaken.
    Daarom is het goed dat hij in de campagne wat kan laten zien.
    En dat er gestemd wordt.

  21. 39

    De Fractie blonk ook uit in het met de rug naar de partij staan.
    Alleen Linda Voortman gaat de boer op om echt te luisteren.
    Niet dat je alleen maar luisterende Kamerleden moet hebben, maar de huidige Fractie doet te veel alsof er geen 30.000 leden bestaan.

    daarmee miskennen ze heel veel kennis en mogelijke inzet.