De maat is vol in India

ANALYSE - Het protest dat losbarstte nadat een verkrachtingsslachtoffer in India overleed wordt gevoed door twee dingen: de verontschuldigende houding van autoriteiten en de toenemende zelfstandigheid van vrouwen.

Toen ik voor het eerst hoorde over de groepsverkrachting van een jonge studente in een rijdende bus in Delhi voelde ik afschuw, maar geen verbazing. Zo vaak heb ik in de Indiase kranten over de meest verschrikkelijke misdaden tegen vrouwen gelezen, dat dit er in eerste instantie slechts één van velen leek. Een callcentermedewerkster die ’s nachts, onderweg naar huis, door een taxichauffeur en zijn vrienden is verkracht. Een jonge vrouw die vanwege haar zoons liefde voor een vrouw uit een andere kaste naakt door haar dorp is geparadeerd. Een studente die door een in zijn trots gekrenkte bewonderaar zuur in haar gezicht gegooid heeft gekregen, enkel omdat ze het lef had om ‘nee’ te zeggen. En honderden soortgelijke incidenten die de internationale media nooit hebben gehaald, omdat het hoofdstedelijk publiek er niet massaal tegen heeft gedemonstreerd.

Waarom nu wel? Misschien omdat de details en gevolgen van deze zaak bijzonder gruwelijk zijn. Misschien omdat het slachtoffer een studente was en de plaats waar zij en haar vriend door de bus werden opgepikt een wijk in het relatief welvarende zuiden van Delhi is. En misschien omdat de maat simpelweg vol is.

Vaker lastig gevallen in Parijs

Niet dat er in India zo veel meer vrouwen worden verkracht dan elders. In Delhi werden in 2011 2,8 gevallen per 100.000 inwoners gerapporteerd. Ter vergelijking: woensdag meldde RTL Editie NL nog dat er in Amsterdam jaarlijks gemiddeld 231 keer aangifte van verkrachting wordt gedaan, ruim 25 zaken per 100.000 inwoners. Zelfs rekening houdend met alle gevallen die uit schaamte niet worden gerapporteerd, moge duidelijk zijn dat seksueel geweld niet alleen in India een serieus probleem is.

Ook wordt in India heus niet iedere vrouw die zich op straat waagt betast of uitgescholden. Ik heb het zelf ervaren als een land waar je als vrouw alleen gerust per nachttrein of –bus kunt rondreizen en na donker door normale (niet ommuurde) wijken kunt lopen. Representatief ben ik uiteraard niet en in Delhi heb ik de luxe dat ik me taxi’s kan veroorloven – en daar heb ik ’s avonds voor lange afstanden ook altijd gebruik van gemaakt. Qua kleding heb ik me ook wel een beetje aangepast, maar zelfs met blote benen en schouders kan ik u vertellen dat ik in India minder vaak ben lastiggevallen dan in bijvoorbeeld Rotterdam en Parijs.

Opgebouwde woede

Het is echter niet alleen deze afschuwelijke zaak van seksueel geweld wat de duizenden demonstranten op de been heeft gebracht. Wat voor een groot deel meespeelt is de opgebouwde woede en frustratie over hoe er vaak op dit soort geweld wordt gereageerd door politieagenten, dokters, advocaten, rechters, politici en ambtenaren. Niet zelden behandelen zij verkrachte vrouwen als slet in plaats van als slachtoffer, en zoeken zij de oplossingen voor geweld in aanpassingen die door de vrouwen zelf gemaakt moeten worden.

Zo opperde Mamata Sharma, hoofd van India’s National Commission for Women, afgelopen zomer dat vrouwen moeten ‘oppassen wat voor kleding ze dragen.’ “Het naäpen van het westen tast de Indiase cultuur aan en is de oorzaak van zulke incidenten”, aldus Sharma naar aanleiding van een op video vastgelegde aanranding van een zeventien jarig meisje bij de uitgang van een bar.

Toen er rond diezelfde tijd een 23-jarige barvrouw door meerdere mannen werd verkracht in Gurgaon, reageerde de overheid van die voorstad van Delhi door winkelcentra en café’s te adviseren na acht uur ’s avonds geen gebruik te maken van vrouwelijke werkneemsters.

In reactie op de recente groepsverkrachtingszaak zei politiebaas Neeraj Kumar van Delhi dat vrouwen ’s avonds het beste thuis kunnen blijven. Één van de advocaten van de verdachten liet in een interview met Bloomberg weten dat hij nog nooit heeft gehoord van verkrachting van ‘respectabele dames’, waarmee hij suggereert dat het slachtoffer het geweld heeft uitgelokt.

Tweevingertest

Schokkend is ook de hardnekkige gewoonte van de zogenaamde tweevingertest, die dokters uitvoeren op slachtoffers van seksueel misbruik. Op basis van het vernederende ‘doktersonderzoek’ kan worden geconcludeerd dat het om een ‘losbandige vrouw’ gaat. In oktober is er in de staat Madya Pradesh nog een man in hoger beroep vrijgelaten, mede op basis van de vingertest, waaruit zou blijken dat de vrouw die hem van verkrachting beschuldigt ‘gewend is aan seks’ en dat het mede daarom waarschijnlijk is dat ze het vrijwillig met hem deed.

Dat sommige mannen van mening zijn dat een vrouw door bepaalde kleding te dragen of door mannelijke vrienden te hebben erom vraagt te worden betast of erger, is tot daar aan toe. Nederland is zeker ook niet vrij van dit soort denkbeelden. Maar de hulpverleners en autoriteiten, die vaak een hoge opleiding hebben genoten en als voorbeeld dienen voor de rest van de samenleving, die zouden beter moeten weten. Het is hun lakse houding, de openlijke focus op vrouwen in plaats van mannen in de schuldvraag en het gebrek aan gerechtigheid voor misbruiksslachtoffers waar momenteel tegen wordt gedemonstreerd.

Tikkende bom van woede

Alle bovenstaande voorbeelden hebben al tot veel verontwaardiging en kritiek geleid onder activisten, journalisten en studenten. Dat de tikkende bom van woede nu pas echt tot uitbarsting lijkt te zijn gekomen, is ook tekenend voor de groeiende generatiekloof in India. De gemiddelde leeftijd van ministers in de centrale overheid is ongeveer 65 jaar, terwijl de helft van alle Indiërs 25 jaar en jonger is. Steeds meer vrouwen worden hoog opgeleid en steeds meer jongeren worden zich ervan bewust dat vrouwen niet alleen moeders en dochters zijn, maar ook individuen met gelijke rechten. Eén van de slogans die de afgelopen weken te horen was luidt: ‘Vrijheid, ook ’s nachts; vrijheid, ook overdag; vrijheid, ook om te kiezen; vrijheid, ook in kleding.’

Tijdens de demonstraties werd al gauw duidelijk dat lang niet iedereen er zo over denkt. Lokale media spraken bijvoorbeeld met mannen, die zich wel kwaad maakten over deze zaak, maar die ook van mening waren dat het dragen van westerse kleding door vrouwen geweld bevordert. En het duurde niet lang voordat de eerste vrouwelijke demonstranten klaagden dat ze met spandoek in de hand zijn betast door mannelijke deelnemers.

Aan de andere kant ging er zelden zo’n diverse groep mensen gezamenlijk de straat op. Over de anticorruptiebeweging vorig jaar kan nog worden gezegd dat vooral de middenklasse zich voelde aangesproken, maar nu is gebleken dat zelfs huisvrouwen uit armere families, die nog nooit eerder in hun leven ergens voor gedemonstreerd hebben, zich aangemoedigd voelen om hun stem te laten horen.

Land dat in rap tempo verandert

Daarmee hebben alle duizenden mensen die de afgelopen weken de straat op gingen laten zien wat India is: een land met gigantische sociale en regionale verschillen. Het slachtoffer behoorde tot de generatie in haar familie die als eerste zou afstuderen. De daders, daarentegen, kwamen uit een omgeving waar vrouwen achter het fornuis horen, en een vrije vrouw niet heel anders is dan een hoer.

Maar meer nog dan een land vol complexe tegenstellingen, is duidelijk geworden dat India een land is dat in rap tempo sociale veranderingen ondergaat, en waar een nieuwe, groeiend onrustige generatie niet kan wachten tot deze veranderingen worden omgezet in een meer vrouwvriendelijke politie, overheid, hulpverlening en rechtspraak.

Aletta André is freelance journalist en werkte van 2009 tot medio 2012 als correspondent voor onder andere ANP en Trouw.

  1. 1

    De Indische samenleving is altijd een van de gewelddadigste samenlevingen ter wereld geweest. Banditerij en wat ermee gepaard gaat, is er zó inheems dat zij een eigen naam heeft gekregen: ‘dacoity’.

    Autosuggestieve Westerlingen hebben zich door Indische wereldverzakers (‘sanniyassins’) en opvolgende ‘guru’s’ laten beetnemen en verzuimd bijtijds te bedenken dat India ook het land van Fakirs is. Neem UNO-klimaatoplichter Pachauri.

    India is in veel opzichten een voor ons paradigmatische (voorbeeldige) cultuur. Zij kan uniek-vruchtbaar met verschillen leven! Dat haar afschuwelijke schaduwzijden nu eindelijk de wereldaandacht trekken, heeft te maken met het moderniseringproces (zie Naipaul) dat zij ondergaat. Haar traditionele gruwelen gaan daar steeds meer tegen afsteken.

    Het niet-ingrijpen van publiek en autoriteiten van India in katastrofale (misdadige) omstandigheden, laat zich kaste-ideologisch verklaren. India kent geen universele ethiek; die is er kaste-gebonden. Wat goed is voor iemand uit kaste A, is slecht voor iemand van kaste B.
    Dit was ook de overtuiging van Mahatma Gandhi. Iemand op het punt van verdrinken uit het water halen, is een ongeoorloofde interventie. Met lijden (verzuipen) betaal je voor je zonden. Moeder Theresa kwam niet uit India. Op kosten van de lijders uit Calcutta kwam ze wel aan de titel van Heilige.

  2. 3

    Banditerij en wat ermee gepaard gaat, is er zó inheems dat zij een eigen naam heeft gekregen: ‘dacoity’.

    In deze contreien heeft dat ook een eigen naam: struikroverij. In het Engels heet het “banditry”, en had je zelfs tal van termen om de rovers in allerlei soorten en maten te omschrijven: ‘highwaymen’, ‘bandits’, ‘robbers’ en ‘brigands’. En dan heb ik het nog niet over zeerovers.

    Zegt dat allemaal ook iets wezenlijks over de Westerse cultuur?

    …verzuimd bijtijds te bedenken dat India ook het land van Fakirs is.

    Ik hoop zo dat een Indiër nu ergens schrijft “…maar ze hebben verzuimd bijtijds te bedenken dat het Westen ook het land van de goochelaars en de illusionisten is.”

    Echt gast, die oriëntalistische essentialisering van exotische landen en volken op basis van woordjes- en clichésantropologie is zo 19e eeuws…

  3. 4

    De Amerikaanse samenleving is altijd een van de gewelddadigste samenlevingen ter wereld geweest. Banditerij en wat ermee gepaard gaat, is er zó inheems dat zij een eigen naam heeft gekregen: ‘banditry’.

    Autosuggestieve Europeanen hebben zich door Amerikaanse wereldverzakers (‘CEO’s’) en opvolgende ‘managementguru’s’ laten beetnemen en verzuimd bijtijds te bedenken dat Amerika ook het land van oplichters is. Neem wall-street oplichter Madoff.

    Amerika is in veel opzichten een voor ons paradigmatische (voorbeeldige) cultuur. Zij kan uniek-vruchtbaar met verschillen leven! Dat haar afschuwelijke schaduwzijden nu eindelijk de wereldaandacht trekken, heeft te maken met het moderniseringproces (zie Krugman) dat zij ondergaat. Haar traditionele gruwelen gaan daar steeds meer tegen afsteken.

    Het niet-ingrijpen van publiek en autoriteiten van Amerika in katastrofale (misdadige) omstandigheden, laat zich klasse-ideologisch verklaren. Amerika kent geen universele ethiek; die is er klasse-gebonden. Wat goed is voor iemand uit buurt A, is slecht voor iemand van buurt B.
    Dit was ook de overtuiging van Bill Gates. Iemand zijn schulden vergeven, is een ongeoorloofde interventie. Met lijden (armoede) betaal je voor je zonden. Arnold Schwarzenegger kwam niet uit Amerika. Op kosten van de kiezers uit Californie kwam hij wel aan de titel van goeverneur.

  4. 7

    De dierensamenleving is altijd een van de gewelddadigste samenlevingen ter wereld geweest. Bandieterij en wat ermee gepaard gaat, is er zó inheems dat zij een eigen naam heeft gekregen: ‘beestachtigheid’.

    Autosuggestieve Westerlingen hebben zich door ‘Lekker Dier’ en opvolgende ‘guru’s’ laten beetnemen en verzuimd bijtijds te bedenken dat de plantenwereld ook een land van roofdieren is. Neem de vogelspin (bananen), de poema (komkommer).

    Het dierenrijk is in veel opzichten een voor ons paradigmatische (voorbeeldige) cultuur. Zij kan uniek-vruchtbaar met verschillen leven! Dat haar afschuwelijke schaduwzijden nu eindelijk de wereldaandacht trekken, heeft te maken met het moderniseringproces (zie Paul Watson, en Greenpeace) dat zij ondergaat. Haar traditionele gruwelen gaan daar steeds meer tegen afsteken.

    Het niet-ingrijpen van publiek en autoriteiten in katastrofale (misdadige) omstandigheden, laat zich dier-ethologisch verklaren. Dieren hebben geen universele ethiek; die is er soort-gebonden. Wat goed is voor dier A, is slecht voor beest B.

    Dit was ook de overtuiging van de burgemeester van Texel. Een walvis op het punt van sterven in het water halen, is een ongeoorloofde interventie.

    Cesar Millan kwam niet uit de VS. Op kosten van de honden uit Amerika kwam hij wel aan de titel van Heilige.

  5. 8

    Cultureel betekent India wat aardrijkskundig Australia voor ons is: onze antipode. India glorieert in ongelijkheid, wij zwelgen in geljkheid. Een extreme tegenstelling.

    De reacties op mijn ‘comment’ 1, op zich niet onvermakelijk*, wijzen erop dat die Vreemdheid nog steeds bestaat, tot in deze moderne tijd toe. Het is dan namelijk niet ongewoon dat mensen geconfronteerd met iets dat ze nooit eerder gezien of gehoord hebben, gek gaan doen.

    Een simpel, waar verhaaltje kan duidelijk maken wat ik bedoel. Lang geleden – las ik erin – kwam voor het eerst in een Oostprovincie van NL een Engelsman een dorp binnen. Hij werd er door de dorpsjeugd opgemerkt en achterna gelopen. Ze vonden dat hij gek gekleed ging. Dat hadden ze nog nooit gezien; mocht niet. Achter zijn rug ginnegegappend en lange neuzen makend bleven zij hem achtervolgen. De dorps-oudsten hield ze niet tegen.

    Behalve diep-dorpse acherlijkheid, kun je in c 3,4, 7 ook nog iets extra’s zien, nl. de 1e fase van een verteringsproces. Op een collectivum komt iets geheel nieuws af, en zijn eerste reactie als pak is vertoon van hilariteit. Men gaat wanstaltig doen. Heel primitief, maar komt bij wat minder geverseerde lui nogal voor. Basispsychologie eigenlijk, niks bijzonders dus. Wie bij een groep iets introduceert dat kennelijk heel nieuw voor haar is, moet met het ontbranden van dergelijke instincten rekening houden. Sommigen zouden van ‘onderbuik’ of zoiets spreken, maar dat weet ik niet. Wel heeft Plato, in diens ‘missie van de filosoof’, ervoor gewaarschuwd.

    India uiteenzetten op Sargasso kan natuurlijk niet. Ik volsta – zonder hoop mijn plicht of dharma vervullend – , met te verwijzen naar het boek van de Franse structuralistische antropoloog-Sanskritist Louis Dumont: ‘La Civilisation Indienne et Nous, Esquisse de sociologie comparée, In: Cahiers des Annales, NR. 23, Paris 1964, ong. 100 pp. Tot mijn spijt weet ik niet van een Engelse of NL-vertaling.
    Wel is er een engelse vertaling van Dumonts: ‘Homo Hierachicus (gaat over het kaste-systeem).

    * De 4e als na-aper wat minder.

  6. 9

    Het minnen van HPax is bij ten minste een iemand verworden tot een Pavlov-reactie. Ik geloof niet dat bovenstaande reactie nu echt iets zinvols bijdraagt aan de discussie, maar het is in ieder geval een keer te volgen en geen complete onzin.

    Ga zo door HPax.

  7. 10

    @9, jij vindt het kwalificeren van medeposters als ‘diep-dorps achterlijk’ niet complete onzin?

    Behalve diep-dorpse acherlijkheid, kun je in c 3,4, 7 ook nog iets extra’s zien, nl. de 1e fase van een verteringsproces. Op een collectivum komt iets geheel nieuws af, en zijn eerste reactie als pak is vertoon van hilariteit.

    Tsja, naast niet zinvol vond ik het toch tamelijk beledigend en neerbuigend.

  8. 12

    Behalve diep-dorpse acherlijkheid, kun je in c 3,4, 7 ook nog iets extra’s zien

    Nou, laat ik het dan nog maar eens voor je uitspellen: wat je in 1 stelt zijn zulke generalisaties dat ze voor iedere cultuur opgaan. Je kunt met niet al te gek veel moeite dezelfde tekst gebruiken om Duitsers, Chinezen, Papoea’s en eskimo’s te ‘karakteriseren’. Net zoals mensen hun persoonlijkheid herkennen in een horoscooptrekking, ook al gebruik je dezelfde horoscoop voor 500 mensen.

    Dat moet je toch wel aan het denken zetten over de geldigheid van je verhaal in #1.

  9. 13

    @8: Beste HPax, wat je schrijft zijn algemene sociologische en antropologische verschijnselen die je overal ter wereld aantreft. Gronk heeft dat goed gezien. Jij legt er alleen ook nog een moralistische of ethische saus overheen, alsof het die Indiërs aan te rekenen is dat ze zich zo gedragen. Maar het gaat vanzelf. De studie van Norbert Elias en John Scotson: ‘De gevestigden en de buitenstaanders’ gaat er bijvoorbeeld ook over.

  10. 15

    @ 13 e.a.

    @ 8 ‘Beste HPax, wat je schrijft zijn algemene sociologische en antropologische verschijnselen die je overal ter wereld aantreft.’

    Verschijnselen die je overal in de wereld aantreft, behoren als zijnde ‘universeel’ per defintie tot de orde van de natuur en zijn dus niet van (cultureel) antropologische betekenis. Ga maar aardrijkskunde doen.
    Zo is het kaste-stelsel A. typisch Indisch, en B. ontypisch Nederlands*. Dat we in 2e instantie – maar zeker niet eerder – A. en B. vruchtbaar op elkaar kunnen betrekken, dwz. in oppositie tot elkaar de een de ander kan uitleggen en vv., wordt gegarandeerd door het feit van de ene homo sapiens sapiens. Maar – die integratie – pas in laatste instantie. En uitsluitend verschillen kun je integreren.

    We moeten weer beginnen met te (leren) denken in (culturele) verschillen. Ons gelijkheidsgeloof staat ons daarbij in de weg. En daarom leren we te weinig.

    Zoals Foucault het ongeveer uitdrukte: de moderne mens wil alleen maar zichzelf tegenkomen. Een funest uitgangspunt dat ons aan het opbreken is.

    * Wat niet wegneemt dat we in onze moderne samenleving kaste-achtige verschijnselen kunnen waarnemen. Studie van India helpt ons die te zien en ermee om te gaan.

    EXTRA. Mensen uit India leden niet minder dan de Bantu – en Zulu bevolking onder het apartheidsregime van Zuid-Afrika (neem Gandhi). Dit hatelijk feit belette de Indiërs niet om naar school te gaan. Artsen in ZA waren blanken en Indiërs! De laatsten konden vruchbaar met pijnlijke verschillen omgaan. Cultuur van de laatsten moet een rol hebben gespeeld.

  11. 16

    Verschijnselen die je overal in de wereld aantreft, behoren als zijnde ‘universeel’ per defintie tot de orde van de natuur en zijn dus niet van (cultureel) antropologische betekenis.

    Koop een iphone ofzo …

  12. 17

    Verschijnselen die je overal in de wereld aantreft, behoren als zijnde ‘universeel’ per defintie tot de orde van de natuur en zijn dus niet van (cultureel) antropologische betekenis.

    Overal ter wereld maakt homo sapiens vuur. Overal ter wereld hangen mensen een lapje stof of een peniskoker voor hun genitaliën. Overal ter wereld doen mensen aan rituelen.

    Allemaal ook ‘natuur’ dus, volgens jouw logica.

    Uilskuiken.

  13. 18

    @15: “Verschijnselen die je overal in de wereld aantreft, behoren als zijnde ‘universeel’ per defintie tot de orde van de natuur en zijn dus niet van (cultureel) antropologische betekenis. Ga maar aardrijkskunde doen.”
    Dus jij denkt dat dingen alleen van antropologische betekenis als ze van elkaar verschillen? Dus zodra een antropoloog heeft ontdekt dat de onzekerheids-correlatie van een interne waarderingscultuur niet alleen bij de Aborigines, maar ook bij de Saksen toegepast kan worden, wordt hem die kennis afgenomen en aan de wetenschap “Aardrijkskunde” toegevoegd. En zodra dat het geval is, levert dat geen zinnige argumentatie meer voor jou, omdat jij alleen in verschillen bent geinteresseerd?
    Hopelijk kunnen artsen, bruggenbouwers en ballistisch experts – om maar een paar voor de mensheid nuttige beroepen te noemen – het nog wel waarderen, dat hun kennis overal ter wereld van toepassing is.

  14. 19

    We moeten weer beginnen met te (leren) denken in (culturele) verschillen.

    Voeg hieraan toe: en het Westen is beter en je hebt een complete samenvatting van alle schrijfsels van @HPax. Misschien dat er masochisten zijn die zijn boek van 1200 blz. nog willen lezen: onnodig.

  15. 20

    Aardig gedachtenexperiment: stel dat HPax in India zou wonen (en daar ook geboren en getogen was), dan zou-ie met een zelfde stelligheid beweren dat de Indiase cultuur superieur was aan de westerse. Want veel ouder, rijker, meer diepgang, blablabla.

  16. 21

    @ 19, 20 e.a.

    Voorkeur geven aan eigen land, – volk, – echtgenoot(e), is voorwaarde van hun bestaan. En van je eigen bestaan. Ontkenning van die preferentie – in woord en daad – geeft verlies van EIGENwaarde en maakt je verachtelijk, in de ogen van je eigen mensen en in die van de ‘outsider’. Gebrekkige (o.a. nationaal) zelfrespect is een verleiding voor slechte mensen en moet dus worden tegengegaan. Alleen niet overdrijven,

    Dat institutionele voorliefde niet zomaar de haat voor de Ander betekent, zien wij in de vriendschap die wij tussen ‘losse’ personen, stammen en naties aantreffen. Neem ook de Vreemdeling, die bij veel volken een gastvrij onthaal vindt. Bij de Trobrianders* dan, (vroeger) niet in Japan! In Nederland is de Vreemdeling ‘l’étranger c’est mon ami’ zelfs een rage. Een beetje een idiote, eerlijk gezegd.

    De antropologie** kan een bijdrage leveren aan het verbeteren van de betrekkingen tussen culturen. Dit evenwel niet door ze bij voorbaat gelijk te schakelen, een zware methodologische fout. Het gelijke kan immers het gelijk niet uitleggen! Verder mag en moet ook met het bestaan van afschuwelijke culturen rekening worden gehouden. Zo houden we niet van koppensnellen, besnijdenisgedoe en in het openbaar uitschelden van onze vrouwen voor kankerhoer.
    Maar dat we als resultaat van culturele vergelijking ook onderdelen van onze eigen cultuur liquideren, ligt als zeer denkbaar voor de hand

    *De TROBRIANDERS. Het dorpsplan van Omarakana op een van de Trobriand-eilanden in Melanesië toont twee concentrische cirkels, in drie sectoren verdeeld. De eerste sector is die van de matrilineale clan van het hoofd, de tweede behoort aan de vrouwen van het hoofd, d.w.z. aan de vertegen¬woordigers van de clans door huwelijk geallieerd, de derde is van het gewone volk. De laatste categorie is onderverdeeld in secundaire grond¬ei¬genaars en vreemdelingen. De laatsten hebben geen eigendoms¬rechten in het dorp. De binnenste ring is sacraal, de buitenste profaan. (C.L.Strauss, Social Structure dl. I., pp. 129-155).

    ** De antropologie als wetenschap is als humanitaire wetenschap een Westers initiatief. Uit India komt de nul, niet de antropologie. Beide trouvailles zijn verdienstelijk, die van de nul het meest.