De blunders van Pink Ribbon

De jaarlijkse campagne van Pink Ribbon eindigde ditmaal met een triest dieptepunt. In het programma Nieuwsuur waren valide zorgen geuit over de besteding van het ingezamelde geld. Er bleken enorme bedragen op de plank te liggen: eind 2009 ging ‘t om ruim 3 miljoen, wat in april 2011 was aangegroeid tot 7 miljoen. Waarom geld inzamelen als je het niet uitgeeft?

Bovendien maakt de stichting haar doelen niet waar. Pink Ribbon zegt in haar jaarverslagen dat 15% van het opgehaalde geld naar kankeronderzoek gaat. Maar onder die 15% schaarden ze ook de voor onderzoek geoormerkte bedragen die A Sister’s Hope en het KWF hadden ingezameld; Pink Ribbon mocht kiezen naar welke kankeronderzoeken dat geld ging. Dat kun je dan toch moeilijk als eigen besteding van Pink Ribbon bestempelen.

Pink Ribbon hield twee dagen lang vol dat zij heus 3 miljoen aan wetenschappelijk onderzoek had besteed. Ik dook in de cijfers: ik pakte hun jaarrekeningen erbij, trok lasten van baten af en telde posten bij elkaar op. Al snel besefte ik dat het enige geld dat Pink Ribbon van 2007 tot en met 2010 aan kankeronderzoek had besteed, die 3 miljoen van het KWF en A Sister’s Hope waren…

In die vier jaar heeft Pink Ribbon bijna 1,6 miljoen uitgegeven aan voorlichting en bewustwording, 5,75 miljoen aan psychosociale projecten, 2,3 miljoen aan de eigen organisatie, en nul euro aan kankeronderzoek. Ik zette mijn berekeningen in een spreadsheet en publiceerde een lang stuk op mijn blog: Pink Ribbon in cijfers.

Het nieuws sloeg in als een bom. Overal op Facebook, op Twitter en elders op internet betoonden talloos veel mensen zich boos en verdrietig. Zij dachten namelijk dat Pink Ribbon zowat alles aan kankeronderzoek gaf, getuige ook hun leus ‘Vecht tegen kanker!’

Pink Ribbon beloofde een reactie. Toen die zaterdagavond kwam, bleek de stichting haar eigen jaarrekeneningen met terugwerkende kracht te hebben verbouwd. Een fors deel van de bestedingen uit de post ‘psychosociale projecten’ – te weten 2,5 miljoen – was plots overgeheveld naar de post ‘kankeronderzoek’. ‘We hebben liefst 5,5 miljoen aan onderzoek uitgegeven!’, zei de organisatie, die daags ervoor nog beweerde dat ze daaraan 3 miljoen had besteed.

Gisteren heb ik Pink Ribbon voorgesteld die 7 miljoen die er nog liggen, in zijn geheel te bestemmen voor kankeronderzoek. Een mooie goedmaker, leek me. Sindsdien heeft Pink Ribbon geen woord meer gezegd. Zonde, want met zwijgen red je je imago niet.

Deze column verscheen op 22 november 2011 in Het Parool

(Featured foto van G155)

  1. 1

    Bekend verhaal. Ik denk dat je bij alle organisaties die boekhoudkundige trucs kunt aantreffen. Wanneer is voorlichting wel of niet PR? Wanneer zijn projecten het “voldoen aan de doelstelling” en wanneer is het een communicatievehikel? Die dingen lopen naadloos in elkaar over. En het wordt volledig geaccepteerd door accountants en het CBF. Het is niet mooi, want de personen die zo de boeken schoonhouden weten dit, maar het is aan de andere kant erg moeilijk voor organisaties om te voldoen aan de eis om niet teveel geld aan de organisatie zelf uit te geven.

    Wil je je werk professioneel uitvoeren, dan heb je kundige mensen nodig. Als je bijvoorbeeld een logistieke actie opzet dan lukt het je van je leven niet om daar een vrijwilliger voor te krijgen die ook maar 1% snapt van wat daar voor nodig is. En dus ben je genoodzaakt om een gekwalificeerd persoon te zoeken. Dat kost geld. Maar je voorkomt er mee dat hulpgoederen op de zwarte markt terecht komen. Je moet nu eenmaal investeren om er iets uit te halen. Dat is het paradoxale van alles; je zou een organisatie moeten runnen als een goed bedrijf en je winst weggeven, maar een flink deel van je donateurs en de pers wil graag zien dat alles gedaan wordt door vrijwilligers en met gedoneerde middelen. Dan komt hulp nooit verder dan “Berend en Toos brengen kleren naar Roemeense weeshuizen. Lees alles over de reis van 2006”.

  2. 3

    Ontzettend sterke actie van Spaink en de houding van Pink Ribbon op het nieuws valt niet te prijzen. Ze trekken alleen hun roze getuite waffels open om met boekhoudkundige trucs een nieuwe spin aan het verhaal te geven. Ik ben bang dat de bijdrage van Pink Ribbon aan de kankerbestrijding uiteindelijk negatief uitvalt.

  3. 4

    Dat Pink Ribbon hard moest nadenken over mijn kritiek kon ik me nog wel voorstellen. dat ze mijn voorstell voor een schone lei compleet negeren, vind ik echter tragisch. dat ze mijn reacties op hun blog hebben verwijderd, is dieptriest.

  4. 6

    Mooi werk @Karin.

    Telkenmale als er iemand aan de deur met een bus komt rammellen zeg ik tegenwoordig nee en doe wat geld in een blikje in de meterkast.(eigenlijk schrijf ik iets op een a4 wat daar hangt)

    Na enige tijd stort ik dat op het rekeningsnummer van Het leger des Heils..de enige die ik nog vertrouw.

    http://www.legerdesheils.nl/doneren

  5. 7

    E/o Haiti, giro 555?

    En als ze aan de deur komen rammelen met “Ziet U de toekomst ook zo zwart in en zo ja wilt U larie niet eens in Gods genade worden opgenomen?” wat stop je dan in die bus in de meterkast, althans, je schrijft een IOY?

  6. 14

    Het is toch zo simpel. Je richt een organisatie op waarbij je jezelf een leuk salaris toebedeelt en van je inkomsten geef je af en toe wat weg aan een goed doel. Lijkt het net alsof je het voor het welzijn van de mensheid doet.

  7. 15

    Goede doelen zijn meestal slechte doelen. Ik geef alleen nog aan kleinschalige initiatieven zoals row4rights.nl, gewoon een clubje sportievelingen die hele aardige dingen realiseren zonder winstoogmerk want ze hebben gewoon een eigen inkomen. De rest kan de boom in.

  8. 16

    Nog leuker (N.B.: expliciet genoemde instellingen worden als alleen als voorbeeld bedoeld, voor de beeldvorming):
    De Postcodeloterij en andere goededoelenloterijen verzamelen geld – en sommige mensen worden daar door dom geluk leuk rijk mee.
    De goededoelenloterijen geven geld aan goede doelen, zoals Pink Ribbon en Plan Nederland.
    Die goede doelen steunen dan wetenschappelijke stichtingen en werkzaamheden in het algemeen belang, zoals het KWF en Sanguin.
    Het KWF c.s. subsidiëren wetenschappelijke laboratoria met duurbetaalde specialistische medewerkers of exploiteren dienstverlenende vestigingen.
    Ondertussen wordt er heel wat gespaard, belegd en overgeboekt: ook de banken strijken hun provisies op in dit proces.
    Het geld gaat wel vijf keer in andere handen over voor het wordt uitgegegeven. De grote winnaars zijn daarbij de oprichters, aandeelhouders, directies en besturen van respectievelijk goededoelenloterijen, goededoelenstichtingen, onderzoeksinstellingen en dienstverleners. Een beetje directeur verdient tegenwoordig toch meer dan een ton per jaar. En ons goede geld wordt wel vijf keer afgeroomd voor het wordt besteed aan waar het voor werd gegeven.
    Tip: zorg dat je niet bij de geldgevers hoort, of bij de mensen die het werk doen, maar probeer ergens midden in het proces-traject te gaan zitten en room daar de geldstromen lekker af. Niemand klaagt nog als je de helft van het geld echt aan een goede bestemming overmaakt. De andere helft mag je houden! En voor de gevers: 1/2 tot de macht 5 is ….