Dag politiek

OPINIE - Waarin de auteur beschrijft hoe hij, vooral door de gebeurtenissen bij GroenLinks, zijn enthousiasme voor de politiek verloor.

Vorige week heb ik de GroenLinksvlag, die iets meer dan twee jaar boven mijn bed heeft gehangen, van de muur gehaald. Een pijnlijke stap, die ik een tijd niet heb durven nemen vanwege de symbolische betekenis: ‘ik geef het op, het wordt niks meer met deze partij.’ En toch heb ik het uiteindelijk gedaan. Ik kan en wil me niet meer identificeren met GroenLinks, en ik denk dat er maar heel weinig mensen zijn die dat nog wel kunnen.

Na de nederlaag op 12 september was ik strijdbaar. Gewoon degelijk oppositie gaan voeren, dacht ik, en dan zouden we ons wel langzaam maar zeker terug kunnen knokken. Ik wilde daaraan mijn steentje bijdragen, ik wilde meevechten, meedenken. Het kwam wel weer goed.Maar toen onthoofdde de partij zichzelf op spectaculaire wijze. Jolande Sap had én het partijbestuur én haar eigen fractie én de “wethoudersmaffia” rond Maarten van Poelgeest tegen zich, en dat werd een keer te veel. Er is al eindeloos gediscussieerd over waar het misging en wiens schuld dat was – het eindresultaat was in ieder geval een partij zonder echte leider, zonder partijbestuur en met nog maar twee zetels in de peilingen.

En toen was ik niet strijdbaar meer, verre van. Ik was gedesillusioneerd: mensen als Tof Thissen, Judith Sargentini, Bas Eickhout en Andrée van Es, die ik erg hoog had zitten, bleken allemaal in het complot gezeten te hebben. Ik was moedeloos: ik had geen idee hoe GroenLinks zich zonder Jolande nog terug zou moeten vechten. En ik was onverschillig: als mijn partij een dappere leider zo behandelde, en zichzelf zo vakkundig om zeep hielp, kon het me niet zoveel meer schelen wat er met die partij gebeurde. Dan wás het mijn partij niet meer.

Gedesillusioneerd, moedeloos en onverschillig. En ik ben negentien, een leeftijd waarop je eigenlijk vol passie in de voorste linies mee hoort te vechten. Kun je nagaan.

Daarmee was niet alleen mijn interesse voor GroenLinks tot een dieptepunt gedaald, maar ook die voor de politiek in het algemeen. Politiek is alleen leuk als je ergens echt vóór kunt zijn, en dat kan ik niet meer – ik ben niet meer voor GroenLinks, en ik word nou ook niet echt enthousiast van de PvdA, D66 of de ChristenUnie.

Bovendien heeft politiek betrokken zijn ook zijn vervelende kanten. Dingen die ik altijd braaf onderging, we waren immers bezig voor een Goede Zaak. De eindeloze parade van meningen, hoe zwakker onderbouwd, des te stelliger verkondigd. Het urenlange geblaat over kleine technische details op congressen. De mannetjes en vrouwtjes die vinden dat ze ertoe doen omdat ze in commissie X of werkgroep Y zitten, en het relativeringsvermogen missen om het Koot & Bie-gehalte van het hele circus in te zien. De felle persoonlijke vetes die voor de bühne worden weggehuicheld met ‘we gaan samen voor onze idealen,’ terwijl een groot deel van de leden geen idee heeft wat die idealen dan precies zijn, en weer een ander deel moppert dat we überhaupt geen idealen meer hebben. De mensen die voor de camera hun o zo belangrijke mening nog maar eens breed uitmeten, ook al halen ze daarmee – al dan niet bewust – hun eigen partij gigantisch naar beneden.  Van die dingen ja, van die dingen!

Nu de Goede Zaak aan duigen ligt, heb ik helemaal geen zin meer in al dat gedoe. Noem me gemakzuchtig, deloyaal, een mooiweerpartijlid, verzin maar wat leuks. Ik ga lekker muziek maken, voetbal kijken, misschien wel een boek lezen. Dag GroenLinks, dag politiek. Tot over een hele tijd.

 

  1. 4

    Kerel, wees blij dat je er zo vroeg achterkomt want het geeft je een hoop tijd voor andere meer nuttige dingen.
    Een verrot systeem is niet van binnenuit te veranderen.

  2. 5

    Ideeën doen niks, ze leven niet en ze bestaan objectief niet eens. Partijen die ideeën uitdragen bestaan wel met alle hiërarchie en groepsdynamica die daar bij komt kijken. Die onvermijdelijke hiërarchie en groepsdynamica staan vaak haaks op de ideeën.

  3. 6

    Dat de manier waarop Jolande Sap is afgeserveerd niet de schoonheidsprijs verdient mag duidelijk zijn. Maar om nou Sap naar haar incompetente oppositievoeren en haar arrogantie om aan te blijven na een enorme verkiezingsnederlaag een soort martelaar te maken is weer het andere uiterste.

  4. 8

    Je bent bepaald niet de enige die zwaar teleurgesteld is in de hoofdrolspelers in de klucht rondom het aftreden van Sap. Maar vergeet niet dat GroenLinks meer is dan de TK-fractie: op lokaal niveau vind je nog wel degelijk bevlogen politici en partijleden die GL – nog steeds – een leuke partij maken.

  5. 10

    @9 Pff, cynisme is weer troef hier. Laat ik mijn nek eens uitsteken dan: ja, inderdaad is “leuk” ontzettend belangrijk in de politiek. Ook mensen die geen vergadertijgers zijn moeten zich aangesproken en vertegenwoordigd voelen. Wat die salarissen betreft: ik denk dat je onderschat hoeveel mensen hun vrije avonden opofferen om – soms tegen een symbolische vergoeding – hun (deel-)gemeente of provincie inderdaad wat leuker te maken om in te leven.

  6. 11

    Onder een partijvlag slapen, dat kun je niet vroeg genoeg afleren. Nu nog ontdekken dat het op enig moment verliezen van je vertrouwen in “de politiek” net zo onvermijdelijk en net zo zinloos is als het verliezen van je geloof in “de liefde”, en je kunt onbekommerd verder. Moedig voorwaarts.

  7. 12

    Het leuke van Samsom vind ik overigens dat hij een volwassen gevoel voor nuance paart aan een ongebreideld, ADHD-achtig optimisme dat meestal voorbehouden is aan hardcore-idealisten.

  8. 13

    De teleurstelling in GL zou nog wel eens om kunnen slaan in een zeer legitieme woede, over zo veel eigendunk en ignorantie van de bovenbaasjes bij die partij, ook op lokaal niveau (zoals in Amsterdam), waar idealen zijn verworden tot lege begrippen waarmee een spel om macht gespeeld wordt. Idealen zijn voor idioten, in een wereld waar macht enkel behaagt wordt middels compromissen. Als een wijnfles gevuld met enkel water.

    Camiel, wees blij dat je er nu al achterkomt en niet pas als je twee maal ouder bent. Dan zou het nòg pijnlijker zijn.

  9. 15

    Gediplomeerd televisie journalist
    Kijk het journaal niet meer
    Kwestie van kijkje in de keuken
    Lus het eten niet meer

    En opeens is de wereld een stuk leuker….