Crime & the City Solution – American Twilight

RECENSIE - De muzikale verrassing van 2012 was voor mij een optreden van Crime & the City Solution. Deze artistieke rockgroep rond de Australische zanger Simon Bonney beleefde zijn hoogtepunt in de jaren ’80 en ging in 1991 ter ziele. In 2011 bleek Bonney de band nieuw leven te hebben ingeblazen. Tja, en toen, in oktober, stond ik daar in het Patronaat in Haarlem, voor het eerst oog in oog met mijn helden. Daar hoorde ik ook dat er een nieuw album zou komen. Omdat nieuwe albums van oude bands meestal tegenvallen, verwachtte ik er ondanks het goede optreden niet veel van. Bij de eerste luisterbeurt sloeg American Twilight in als een bom.

Hoewel de bezetting, altijd al wisselend, flink is veranderd in vergelijking met die van Paradise Discotheque – het laatste album uit de ‘eerste’ periode – klinkt American Twilight vertrouwd. De meeste nummers zijn gebouwd op een stevig fundament van gelaagde, slepende en gierende gitaren, zoals het een rockband betaamt – zonder ook maar een moment als een gewone rockband te klinken. Het vioolspel van Bonney’s vrouw, Bronwyn Adams, voorziet enkele van de meest subtiele nummers op het album, zoals Domina en vooral The Colonel (Doesn’t call anymore) van het wildwestachtige, duistere sfeertje dat zo kenmerkend is voor deze band. Maar het meest opmerkelijke pluspunt van dit album is misschien wel dat de band nog even fris en jong maar toch volwassen klinkt. Bonney bezingt dezelfde onderwerpen – relaties en politiek – met hetzelfde pathos, maar losser en feller dan voorheen, alsof hij bevrijd is.

Niet onvermeld mag blijven de glansrol van gitarist David Eugene Edwards, ex-voorman van de enige echte Amerikaanse goth-rockers Sixteen Horsepower en later van Wovenhand. Zijn rol in de schaduw van Bonney gaat hem zeer goed af, waarmee hij in de voetsporen treedt van de op 30 december 2009 overleden ondergrondse gitaarheld Rowland S. Howard. Drummer Jim White, bekend van onder andere Dirty ThreeCat Power en PJ Harvey, maakt dat de band strakker, directer en daardoor toegankelijker klinkt dan ooit – zonder voorgangers als de muzikale duizendpoot Mick Harvey en de legendarische Epic Soundtracks (ook alweer jaren dood) tekort te doen, overigens.

Het is niet eenvoudig albums als Shine, The Bride Ship en Room of Lights te overtreffen. Wat American Twilight echter voor heeft op deze voorgangers is het besef bij Bonney dat hij gewoon zichzelf moet zijn. Bonney en consorten dreven in de jaren tachtig naar de oppervlakte op de muzikale deining die toenmalig goth-kapitein Nick Cave – ook nog eens een landgenoot – en zijn angstaanjagende en asgrauwe armada veroorzaakten. Aan die vergelijking heeft de band zich nooit weten te ontworstelen, al was Paradise Discotheque een goede poging. American Twilight bewijst dat Crime & the City Solution een genre op zichzelf is – een fenomeen, met geen ander te vergelijken.

[Kliktv]

  1. 1

    1980 hoogtepunt?
    1991 ter ziele?
    2011 nieuw leven ingeblazen?
    2012 (okt) concert in Haarlem?

    Ik moet dit lezen als een recensie neem ik aan. Maar wel een van een concert van een 9 maanden geleden, van een band van 35 jaar oud met een genre dat wordt geclassificeerd als Post-punk, art punk. Volgens mij niet echt main stream.

    Het zal aan mij liggen maar ik had echt nog nooit van ze gehoord. Ik moet toegeven, die leemte is opgevuld. Noem mij een cultuurbarbaar.

    Het zal aan mij liggen maar heeft dit een doel?
    Of gaat de hele wereldmuziekgeschiedenis, inclusief niches, een plekje krijgen op Sargasso?

  2. 2

    Ik vind het juist heel prettig om kennis te maken met andere muziek dan het meest gangbare/wat je toch altijd beluistert. Anders blijf je toch in een kring(etje) hangen.
    Dus van mij mag “de hele wereldmuziekgeschiedenis, inclusief niches, een plekje krijgen op Sargasso”.
    Al is het maar ter kennismaking of inspiratie om weer eens op zoek te gaan.