Closing Time | The Trapeze Swinger

Gregory Alan Isakov beschikt over een zeldzame kunst: het overbrengen van emoties door verstilling. Hier in een cover van Iron & Wine.

  1. 1

    Mooi inderdaad. Ik kende hem niet. Is het niet handig om bij elke Closing Time de naam van de artiest boven de clip te vermelden i.p.v. het nummer?

  2. 2

    @1 Dan ga je tegen problemen aanlopen wanneer een en dezelfde artiest meermaals voorbij komt. Want hoe houd je dan de nummers uit elkaar?

    Dan krijg je Bruce Springsteen (1), (2), (3), (4) etc.

  3. 8

    @7: Ja, wie kan er weerstand bieden aan Johnny Cash? Dan moet je wel een heel harde zijn – en dat ben ik niet. Ik blijf qua Americana meer van de Sparklehorse (is er ooit iets mooiers gemaakt dan dat?) dan die stadionmeuk van Springsteen.

  4. 9

    @8: Ik ga B.S ook niet met vuur verdedigen verder hoor, ’t is ook niet mijn beste vriend. Maar Nebraska is eerlijk waar zo slecht nog niet. Geen typische stadionmeuk in ieder geval.
    Eigenlijk zit ’t ‘m ook vaak in niet te pinpointen details, of je iets waardeert of niet. Ik krijg er in ieder geval de vinger nooit heel makkelijk achter. Sparklehorse vind ik aanstellerig gefemel. Bonnie Prince Billy, net zo’n femelaar, raakt mij in mijn ziel. Wie ’t weet mag ’t zeggen.

    @0 trouwens: mooi idd. Maar blijvertje in mn speellijsten moet ik nog afwachten.

  5. 10

    @9: Will Oldham blijft in al zijn verschijningsvormen hors catégorie, zondermeer. Maar Sparklehorse ligt mij na aan het hart vanwege het mineur geluid, verre verwant van Nick Drake zeg maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

| Registreren