Closing Time | Carcass

Deze serie begon met de inleiding dat op gratis cd’tjes die worden weggegeven door platenlabels en tijdschriften soms pareltjes te vinden zijn, die je elders vrijwel niet tegen komt. Bandjes maken één geweldig nummer, dat wordt op zo’n schijfje gezet, en de argeloze koper koopt vervolgens een langspeler, om er dan achter te komen dat het ook het énige goede nummer was.

Dat is echter niet het hele verhaal. Soms staan op dat soort schijfjes ook een paar grote namen. Omdat ze een nieuwe cd uit hebben die gepromoot moet worden, of wellicht om de luisteraar over te halen zo’n gratis cd-tje überhaupt in de cd-speler te duwen.

Hoe het ook zij, mijn voorraad verborgen pareltjes begint op te raken, en zo kom ik bij de niet zo verborgen pareltjes. Minder verrassend voor de metal-liefhebbers, maar voor de mensen die het prettig vinden om eens aan een voor hen onbekender genre te snuffelen zit er nog genoeg moois bij.

Carcass, bijvoorbeeld. De Britten begonnen in 1985 met grindcore, en schoven met de jaren op richting melodieuze death metal. Keep on Rotting in the Free World (met knipoog) is meer van dat laatste. Het staat op het verzamelschijfje Earplugged 2, van Earache Records, dat verkondigt een “Low Price CD” te zijn (maar ik weet toch bijna zeker dat die prijs 0 euro was – nou ja, dat is ook laag natuurlijk).

Anyways, prachtige muziek, sociaalkritische teksten, gemaakt door een band met een grote voorliefde voor bloederig artwork (maar ondertussen wel bestaat uit verstokte vegetariërs). Enjoy.

  1. 1

    Wat mij betreft is hun tweede album, Symphonies of Sickness, met afstand de beste. Productie is niet optimaal, maar de nummers zijn fenomenaal. Daarna is hun derde, Necroticism, ook een zeer goede, maar alles wat daarna komt vind ik maar matige melodeath, en dan met name Swansong. Andere bands deden en doen dat veel beter. Carcass kwam juist goed tot hun recht met grind en grind/death.

    Mijn persoonlijke favorieten:

    en