Brief aan Willem Holleeder

Geachte heer Holleeder,

Nu de terrorwinter des doods definitief lijkt ingetreden, moest ik opeens aan u denken. Ik kreeg een soort Home Alone (Lost in New York)-achtig beeld waarbij u á la Kevin McAllister doelloos door het besneeuwde park dwaalt. Stuurloos en alleen, opgejaagd door de boeven. Met dat treurige muziekje op de achtergrond.

Hoe langer ik er over nadacht, hoe meer ik besefte dat de vergelijking zo gek nog niet is. Na even door Central Park gedwaald te hebben, ontdekt Kevin namelijk dat hij de creditcard van zijn vader bij zich heeft, en dat hij bovendien kan schuilen in het leegstaande huis van zijn oom. Zo zal het bij u ook ongeveer gegaan zijn toen u vrij kwam. Hooguit met het verschil dat u niet heel lang door Amsterdam heeft gedwaald voordat u een plan had, dat u niet uw vaders maar Freddy Heinekens geld heeft en dat uw huis gewoon gemeubileerd is.

U bent een fascinerend figuur. On-Nederlands. U bent de Maffioso in een land vol kruimeldieven. Het type gangster zoals we die kennen – daar gaan we weer – uit films over de drooglegging in Amerika in de jaren twintig. Zo’n Al Capone-achtig type met een hoed, een lange regenjas en een tommy gun. U heeft in de moderne versie natuurlijk de hoed en jas ingewisseld voor een zonnebril en een Vespa, maar die tommy gun zou nog steeds goed kunnen.

Als hedendaagse Clyde zonder Bonnie bent u dus on-Nederlands. Des te interessanter is het dat u ervoor koos om toch hier te blijven na uw vrijlating. Ik ga er tenminste vanuit dat dat een keuze was, want u heeft natuurlijk ergens in een gat in de grond (onder het kruis op de schatkaart) een zak met geld liggen. U had makkelijk weg gekund naar een of ander obscuur land zonder uitleveringsverdrag met Nederland. In plaats daarvan ging u een biertje drinken in een kroeg in de Jordaan. Het was een biertje dat in alle journaals en kranten werd besproken.

Uw luchtige opstelling draagt alleen maar bij aan de mythevorming. Bent u dan echt zo onaantastbaar? Als Albert Verlinde u weet te vinden, zou het de legers Poolse huurmoordenaars en Russische oud-KGB agenten die achter u aanzitten immers ook moeten lukken. Waarom haalt niemand de trekker over? Durven ze niet? Betaalt u ze méér? Vonden uw mensen hen eerder dan zij u?

Of bestaan ze gewoon niet, die mensen die met u willen afrekenen? Hebben wij die mensen erbij bedacht om uw verhaal nog smeuïger te maken? Wij stervelingen vinden het namelijk wel spannend om in u een soort polder-Godfather te zien. We hopen allemaal stiekem op een Western-achtige shootout tussen u en een bonkige Rus op de P.C. Hooftstraat op klaarlichte dag. Weet u waarom? Omdat we dat altijd in films zien en u onze beste kans bent op het realiseren van zo’n spannend plot.

Wat u zou moeten doen, is lezingen geven aan reclamemakers, branding-specialisten, imago-experts en meer van dat soort snelle jongens met gladde praatjes. Die kunnen allemaal nog heel wat van u leren. Een veroordeelde ontvoerder en afperser, die bovendien vermoedelijk schuldig is aan verschillende moorden, maar desondanks kan rekenen op de sympathie en bewondering van een groot deel van het land. Dat lukt die snelle jongens met gladde praatjes met geen honderdduizend socialmedia campagnes!

Groeten,

Boudewijn.

PS. Kent u dat grapje dat een Hol-leeder gewoon een deftig woord is voor een leren string? Vond ik best grappig.