Twee Turkse journalisten gearresteerd vanwege vermeende betrokkenheid bij vermeende staatsgreep

Twee Turkse journalisten gearresteerd vanwege vermeende betrokkenheid bij vermeende staatsgreep | Turkse pers ziedend

Hongarije verliest zijn vrijheid

Jos van Dijk |

Hongarije is vanaf januari tot juli voorzitter van de EU. Maar dat voorzitterschap heeft meteen al een krasje opgelopen door de mediawet die de rechtse regering Orban met steun van een tweederde meerderheid in het parlement onlangs heeft ingevoerd. De Europese Commissie heeft bij monde van Commissaris voor de media Kroes al vrij snel vragen gesteld aan de Hongaarse regering. Die heeft inmiddels enkele wijzigingsvoorstellen ingediend.  Kroes bestudeert ze nog. Maar een woordvoerder van Kroes zegt dat het toch wel moeilijk zal zijn om de Hongaren tot een andere koers te dwingen. De EU mist concrete criteria voor onafhankelijkheid van de pers. Volgende week vindt er op initiatief van de Groene Fractie een debat plaats in het Europees Parlement over deze kwestie.
(meer…)

‘Perswet Hongarije past in een zorgwekkende Europese trend’

Dimitri Tokmetzis | | | | bio

‘Perswet Hongarije past in een zorgwekkende Europese trend’

De schijnheilige verontwaardiging rond WikiLeaks

Michel | | |

Toen vorig jaar onder andere op WikiLeaks emails van klimaatonderzoekers werden gepubliceerd was er geen ophef over de legitimiteit van WikiLeaks. De politici en journalisten die nu waarschuwen voor het gevaar van onbeperkte transparantie heb ik toen niet horen klagen terwijl er wel degelijk vraagtekens te plaatsen waren bij dat lek. Vorig jaar om deze tijd juichten conservatieve blogs over het lek, terwijl de wereld nu te klein voor de ‘terrorist’ Julian Assange. Bijvoorbeeld de conservatieve blogger Michelle Malkin in 2009:

The crimes revealed in the e-mails promise to be the global warming scandal of the century — and have massive bearing on the climate change legislation being considered by our lawmakers here at home.

Maar anno 2010 zingt Malkin een heel ander lied:
(meer…)

Press Freedom Index 2010

Jos van Dijk |

De persvrijheid gaat achteruit in de Europese Unie en de landen daaromheen. In de Press Freedom Index 2010 van Reporters Sans Frontières zien we slechts 13 van de 27 EU-landen bij de top-20. Bovenaan staan ex aequo Finland, IJsland, Nederland, Noorwegen, Zweden en Zwitserland, allemaal landen waarover geen schendingen van de persvrijheid zijn gemeld. In 2009 stond Nederland nog op de zevende plaats. Dat had onder meer te maken met beperkingen op het fotograferen van het Koninklijk Huis en de bronbescherming van journalisten (zie meer gedetailleerde informatie in de Nederlandse Persvrijheidsmonitor 2009).
(meer…)

Zomerquote | Afghagate

Crachàt |

‘Basterds’.

Het MuurStraatJoernaal kiest de Afghaanse informanten als argument om  Wikileaks’ ‘Afghagate’ te becommentariëren. Beetje raar om precies het bewijzen van het gigantische ‘ongewenste’ geweld tegen burgers te gaan verdedigen met het argument: ‘in gevaar brengen van burgers’.

Het gigantische dossier heeft ondertussen even grote proporties qua meningen aangenomen als er pagina’s zijn, en de consequenties lijken alvast nòg groter. Voor het eerst is een burgerjournalistiek medium er in geslaagd wat reguliere media niet meer kunnen of willen: het publiek informeren, ook als het regeringen niet bevalt. Het heeft een oorlog waarvan iedereen weet hoe absurd hij is in een schrijnend daglicht geplaatst – en van bewijzen voorzien. De pijnlijke rol van Pakistan in dezes is nu in kaart gebracht.

Wellicht heeft men al lang de nodige ‘bekentenissen’ en technieken van de soldaat die gelekt heeft verkregen, maar is het op de hoogste Amerikaanse niveau’s nu hard tegen hard omtrent wat nu te doen. Want deze zaak die alweer de uitzichtloosheid van het conflict illustreert komt sommigen uit de Obmama-administratie goed uit.

Quote van de Dag: Landen schorsen

[qvdd]

“Europa doet nu wel stoer invallen bij kartels die de vrije concurrentie aantasten, maar doet helemaal niets als de mensenrechten worden geschonden. Dat moet veranderen. (…) We zeggen dat het een schande is hoe Turkije omgaat met bepaalde mensenrechten. Maar dat de EU-landen zelf ook allerlei rechten schenden, dat mag kennelijk allemaal.”

Volgens Europarlementariër Sophie in ‘t Veld kan Europa zoveel beter. Wat de D66′er betreft mag een aantal EU-landen tijdelijk geschorst worden, omdat die landen iets te soepel omgaan met mensenrechten. Zo gaat het in Letland niet zo goed met homorechten en Tsjechië vindt een vrije pers nog steeds lastig. Italië heeft het niet zo op immigranten uit Afrika en de persvrijheid schijnt er ook niet direct een prioriteit te zijn. Krijgt het Europarlement nu eindelijk tanden?

Wie is de baas in Ecuador?

Christian |

“Beste broer, als president van dit land kan ik niet toestaan dat jouw Panamese bedrijven overheidscontracten in Ecuador binnenhalen. Dat is ethisch niet verantwoord.”

“Ja maar, ik heb persoonlijk een paar van je naaste medewerkers omgekocht. Hoe kun je nou doen alsof je van niks wist?”

En toen had Rafael Correa, president van Ecuador, knallende ruzie met zijn broer Fabricio, die eigenaar is van een constructiebedrijf dat al zaken deed met de regering lang voordat Rafael president werd. Fabricio eist nu dan ook een schadevergoeding van 25 miljoen euro. Ook zijn critici zijn nog wel bereid te geloven dat Rafael echt van niks wist, maar in dat geval heeft hij toch foute medewerkers die hij niet onder controle heeft.

Zo zijn er wel meer tekenen dat Rafael Correa binnen een half jaar na zijn herverkiezing grip op het land aan het verliezen is.
(meer…)

Quote du Jour | Persen

Crachàt |

“Europe should be setting an example as regards civil liberties. How can you condemn human rights violations abroad if you do not behave irreproachably at home? The Obama effect, which has enabled the United States to recover 20 places in the index, is not enough to reassure us.”

Het is alweer even geleden dat een artikel met de woorden: journaliste en Tsjetsjenië ook ‘vermoord’ moest bevatten: maar laat dat de pret niet drukken: in Europa gaat het bergaf met de persvrijheid. Reporters Zonder grenzen hebben hun jaarlijkse grimmige Persvrijheidlijst gepubliceerd, de 8ste alweer. Frankrijk daalt stevig – het Sarkozy-effect wellicht, Berlusconistan schommelt altijd al rond plek 40 a 50 ondanks het achternaflitsen van rechters, en de US doen het Obamaprima. Oja, prinske Willem-Alexander heeft bevolen dat de Nederlandse pers vrij is zoveel hij maar wil, dus Nederland zit gezellig in de top tien.
Men kan zich overigens de vraag stellen of het oude idee van de boze Staat die censureert (het NoordKorea-model) het niet langzamerhand moet gaan afleggen tegen het zelfcensuur van een heel andere orde, iets wat men de Murdochtrine zou kunnen noemen. Adverteerdersglijmiddel, paparazzipulp, welnessdiarrhee, … De notie dat een journalist kritisch is en zoveel mogelijk aan het licht probeert te brengen lijkt helaas niet meer zo vanzelfsprekend.

Examen kamerleden onwerkbaar en onwenselijk

Gisteren stelde Bas van der Vlies, fractievoorzitter van de SGP en langstzittend Kamerlid, voor om een toelatingsexamen voor parlementariërs en parlementair journalisten in te stellen: “een goed medicijn tegen overdrijving, overijling en overschatting. Als ze het examen met goed gevolg hebben afgelegd, mag de beveiligingsdienst ze een Kamerpasje meegeven.” Zijn voorstel haakt aan bij het breed gedragen beeld van hijgerigheid dat in de Kamer heerst. Zijn zorgen deel ik, maar een examen is zowel onwerkbaar als onwenselijk.

In 2007 constateerde CDA-kamerlid Schinkelshoek per motie “dat de positie, de reputatie en de werkwijze van het parlement al enige tijd onderwerp van publiek debat zijn”. Nu kan iedereen daar iets anders onder verstaan, maar een veelgehoord bezwaar tegen het huidige politieke discours is de hijgerigheid van parlementariërs, die onder andere tot uiting komt in gigantische hoeveelheden kamervragen (3161 vragen in 2008 tegenover 1648 in 1997), moties (2543 in 2008 tegenover 913 in 1997) en het groter gebruik van het spoeddebat (65 in 2008 tegenover 18 in 2004) als middel van informatie en verantwoording.

Een stijging van die parameters is niet per definitie slecht, het kan immers betekenen dat het parlement beter gebruik maakt van de middelen. Het beeld van de laatste jaren is echter dat kamervragen, moties en spoeddebatten niet direct leiden tot meer of betere informatie of dat er een beter beleid door ontstaat. Juist door op elk incident te reageren, verdwijnt de component van de lange termijn uit de Kamer. De sterk gegroeide aantallen kamervragen en moties maken gedegen follow-up bijna onmogelijk en spoeddebatten worden ingezet voor zaken die weliswaar op dat moment in de media spelen, maar die niet door een spoeddebat in se kunnen worden omgezet in beleid. Hierdoor worden de instrumenten op een onwenselijke manier verdund. Alles is spoed, over alles worden vragen gesteld. “U bent verontwaardigd, wij draaien,” lijken de parlementariërs te denken. (meer…)