De journalistiek redden? Data!

Laura Wismans |

Kan datajournalistiek redacties redden? Misschien. Maar dan moeten redacties wel hun benadering van nieuws en data veranderen. Zoals het nu gaat wordt het niks. Het expert panel op de tweede ochtend van de School of Data Journalism op het International Journalism Festival 2012 is het opvallend met elkaar eens.

Mirko Lorenz vertelt snel en opgewonden, lijkt zelfs een beetje kwaad. Hij geeft vaak workshops op redacties en is teleurgesteld over de aanpak van datajournalistiek. Hij noemt een aantal tools op waarin je data kunt opslaan waaronder CKAN. “Ik kan heel veel tools opnoemen, maar dat heeft geen zin, niemand zal ze gaan gebruiken.” (meer…)

‘Tell data stories the public cares about’

Laura Wismans |

Data zijn hot, iedereen heeft het er over. In presentaties, interviews en animaties. De leukste, meest interessante video’s krijgen ook een plekje op het Sargasso Data. Hieronder vast twee filmpjes om eens goed voor te gaan zitten dit weekend. Suggesties voor video’s zijn welkom bij de linktips!

Clay Shirky claimt in een interview over datajournalistiek dat overheden (die op onze kosten data verzamelen en het daarom ook met ons zouden moeten delen) inmiddels in grote mate transparant zijn. “The campaign to transparency has succeeded.” Maar, zegt hij ook, journalisten doen amper iets met de data. Waarom? De grote verhalen van de afgelopen decennia komen vrijwel allemaal voort uit het bestuderen van data. Het mooie verhaal van Erin Brokovich bijvoorbeeld, ook datajournalistiek.

Ik ben het niet eens met wat hij zegt over transparantie. Er is nog een hele lange weg te gaan voordat alle overheidsdata daadwerkelijk open data zijn. Maar wat hij zegt is wel reuze interessant. Helaas kan ik het interview niet embedden, dus daarom HIER een link naar de korte versie en HIER de link naar het volledige interview.

En dan nog een korte filmpje, die misschien wel antwoord geeft op de vraag hoe je al die data kan presenteren zodat  ’the public cares’. (meer…)

Ruzie tussen yoga-industrie en de New York Times

Dimitri Tokmetzis | | | | bio

Ruzie tussen yoga-industrie en de New York Times

Kleermaker van de keizer

Abu Pessoptimist | | | bio

Er is een nieuw boek uit – ditmaal niet ván maar over – Thomas Friedman, het paradepaardje (drie Pulitzerprijzen) van The New York Times.

Het heet The Imperial Messenger (moeilijk vertaalbaar, de letterlijke vertaling is ‘Keizerlijke boodschapper’, maar het Engels bevat ook een woordspeling op ‘imperialistische boodschapper’) en de schrijfster is Belén Fernández. Ik heb het nog niet gelezen maar de site Jadaliyya geeft een voorproefje en een vraaggesprek met Fernández. En dat stemt blij.

Lees maar wat ze zegt:  

“I was of course already familiar with the general characteristics of Friedman’s writing: hubris, clichéd jingoism, Orientalism, favoritism of Israel, self-contradiction, a severe handicap in the realm of metaphor construction, reduction of complex phenomena to simplistic and baseless theories. However, reviewing three decades of his work made it clear just how frightening, as opposed to simply laughable, it was that such a character had accrued three Pulitzer Prizes and risen to the position of journalistic icon at the US newspaper of record.”
(meer…)

Amish splintergroep scheert baarden af

Dimitri Tokmetzis | | | | bio

Amish splintergroep scheert (andermans) baarden af

Wat de New York Times wegliet uit zijn WikiLeaks-verslaggeving

Wat de New York Times wegliet uit zijn WikiLeaks-verslaggeving

New York Times ontwerpt de keukentafel van de toekomst

New York Times ontwerpt de keukentafel van de toekomst

New York Times liet zich lenen voor een publiek-private partnerschap om Wikileaks te censureren

Dimitri Tokmetzis | | | | bio

Opmerkelijke podcast: New York Times deel van een publiek-private partnerschap om Wikileaks te censureren: angst voor een genetwerkte vierde macht.

Quote van de Dag: Laatste column van Frank Rich

Michel | | |

[qvdd]

By the time I reached high school, Vietnam was heating up. I began tracking the columnists’ pronouncements with some ardor. This was, of course, in the day when everyone read the papers, when pundits had yet to start bloviating on television, and when it was widely believed, especially in Washington, that the wise men of the press held enormous sway over national events, from the making of presidents to the waging of wars both hot and cold.

Frank Rich, columnist van de NYT neemt afscheid van zijn column. Hij brengt in zijn laatste column de goede oude tijd in herinnering dat televisie nog niet zo belangrijk was en toen Presidenten nog werden afgezet als zij logen en de kranten nog invloed hadden. Tegenwoordig hoeft een President die liegt niet meer af te treden – tenzij hij een Democraat is – en zijn de media vooral dienstbaar aan de macht. De wijze mannen van de pers zijn tegenwoordig wijze mannen en vrouwen op radio en televisie die het normaal vinden om serieus te discussiëren over de vraag of de President wel in de Verenigde Staten is geboren. Dat zou in Rich’s jeugd ondenkbaar zijn geweest.

Blogger laat Thomas Friedman alle hoeken zien

Dimitri Tokmetzis | | | | bio

Blogger laat Thomas Friedman alle hoeken zien