Prinsjesdag 2011: “It Gets Worse”

Martijn | | |

Deze week zijn er niet alleen Prinsjesdag en de Algemene Beschouwingen, maar ook de dag dat ‘Don’t Ask, Don’t Tell’ is afgeschaft, de regeling waaronder homoseksuelen wel in het leger mochten dienen, als ze maar in de kast bleven.

Er lijkt weinig verband tussen de twee zaken zijn, maar toch zie ik er één. Dat komt door Jon Stewart. De Amerikaanse komiek maakte een paar maanden terug dit filmpje over senator John McCain, die met steeds vreemdere argumenten bleef vasthouden aan ‘Don’t Ask, Don’t Tell’, terwijl zelfs zijn vrouw zich er tegen uitsprak. Kijk het filmpje vooral af, het venijn zit hem in de staart:

Precies dat ‘It Gets Worse’-scenario is waar de Nederlandse politiek in zijn geheel en de regering nog een beetje meer zich lijkt te bevinden. (meer…)

Nederlaag militair-industrieel complex

Het militair-industreel complex. Het klinkt sinister en zelfs vele non-aluhoedjes hebben lang gedacht dat zij stiekem de wereld bestuurden. De zeer innige verbondenheid tussen voormalig vice-president Dick Cheney en het bedrijf Halliburton was wat betreft weinig verrassend. Kennelijk is de positie van de militaire bedrijven in de Verenigde Staten de laatste tijd echter verslechterd. Gisteren leed het complex een gevoelige nederlaag. De Amerikaanse Senaat stemde met 58-40 in met een amendement om 1,75 miljard dollar bij de F-22 weg te halen. De stemming was een resultaat van tegenstand van beide partijen; 42 Democraten, de socialist Bernie Sanders uit Vermont en 15 Republikeinen. Republikeinse presidentskandidaat John McCain liep na de stemming bijkans high-fivend richting de persruimte, samen met zijn mede-initiatiefnemer, de Democratisch Senator Levin uit Michigan.

President Obama beschouwde het amendement als een overwinning en dreigde een initiatief vanuit het Huis van Afgevaardigden om het amendement om te keren te vetoën. Hij gebruikt het geld dat vrijkomt liever om de Amerikaanse grondtroepen met 22.000 man uit te breiden. Hoewel het daarmee lood om ijzer lijkt – kisten in de lucht worden ingeruild voor kisten op de grond – is in werkelijkheid niets minder waar. Normaal gesproken waren dit soort enorm grote en prestigieuze wapenprojecten, die banen opleverden in heel veel staten, onaanraakbaar. Deze keer koos de Senaat echter niet voor het beste van het beste, maar voor een goed-genoeg oplossing in de vorm van de Joint Strike Fighter, en geld voor zaken die beter passen in de Amerikaanse lange termijn belangen, namelijk potentiële voeten op de grond. Een historische beslissing dus.

Dick Cheney als president

Nick Ottens |

Bent U het “historische” presidentschap van Barack Obama eigenlijk al weer een beetje zat? Bent U moe van de oorlogen en de crisis? Of vreest U wellicht dat de Amerikaanse vrijhaven van het kapitalisme binnenkort ten onder zal gaan aan het Socialisme of de Dictatuur van President B. Hussein Obama de Eerste? Wanhoop dan niet! Denkt U zich eens in hoe het had kunnen zijn…

Walter Shapiro biedt een alternatief: John McCain als president. Hoe zouden zijn eerste honderd dagen in het Witte Huis er uit hebben gezien? Shapiro vergelijkt de maverick McCain graag met Teddy Roosevelt, ook een no-nonsense Republikein. Niettemin weet Sharpiro dat McCain een onaangenaam vijandig Congress zou hebben moeten trotseren. Terwijl de Democratische meerderheden aldaar om hervorming schreeuwen zou McCain de koers van zijn voorganger deels hebben willen voorzetten. Veel politiek geruzie dus terwijl het land om daadkracht smeekt.

Als McCain het niet aankan, wie dan? Dick Cheney, schrijft Ross Douthat. Niets maverick, maar onwrikbaar conservatief. Cheney is de laatste tijd maar al te bereid de nieuwe regering te bekritiseren dus mogen we ons afvragen hoe hij het beter zou hebben gedaan. Something Awful geeft antwoord op de vraag en stelt de eerste honderd dagen van President Dick Cheney voor.

Drie vragen voor een vice-president

Even een paar maanden terug in de tijd: Sarah Palin wordt door John McCain gekozen tot zijn kandidaat voor het vice-presidentschap. Binnen uren steekt een mediastorm van intergalactische proporties de kop op en dagenlang wordt het verkiezingsnieuws beheerst door nieuwe onthullingen over de gouverneur van Alaska zelf of haar familie. Vooral na de verkiezingen wordt het campagneteam van McCain verweten dat zij Palin niet voldoende onder de loep genomen hebben. “Onjuist,” zegt nu advocaat Culverhouse, een van de personen verantwoordelijk voor het selectieproces, tegen internetkrant de Huffington Post. “Alles was bij ons bekend.”

Niet alleen was alles allang bekend, maar zij kopte ook het drietal vragen die het team gebruikte om haar geschiktheid te beoordelen knoeperthard in, volgens Culverhouse. De vragen?

• Waarom wil je vice-president worden?
• Ben je bereid nucleaire wapens te gebruiken om het vaderland te verdedigen?
• Osama wordt geidentificeerd in Pakistan en de CIA staat klaar om hem uit te schakelen, maar bij die actie zullen meerdere burgerslachtoffers vallen. Geef je opdracht hem uit te schakelen?

Wat ik me nu zit af te vragen: wat zijn de antwoorden waarmee je deze vragen inkopt? En kan je als je vraag twee en drie (vermoedelijk) “goed” beantwoordt eigenlijk vraag één nog wel beantwoorden?

Hebben anderen op dit blog daar ideeen over?

Fiscaal conservatisme is dood

De politieke discussie zoals die op dit moment in Washington gaande is is niet om blij van te worden. De Democraten zetten in op een ‘stimulus package’ voor de economie ter waarde van meer dan een biljoen dollar. De Republikeinen zijn tegen met het argument dat dit een compleet onaanvaardbare vergroting van de staatsschuld is. Ze hebben gelijk – maar zijn daarmee niet minder hypocriet. Als John McCain de verkiezingen had gewonnen hadden diezelfde Republikeinen er wel voor gestemd om de staatsschuld met een vergelijkbaar gigantisch bedrag te laten oplopen, maar dan in de vorm van belastingverlagingen en buitenissige wapensystemen. De Democraten daarentegen willen het geld uitgeven aan hun eigen stokpaardjes. Ze willen een Europese welvaartsstaat opbouwen. Onder Bush haalden de Democraten het begrotingstekort en de staatsschuld regelmatig aan als argument tegen belastingverlagingen. Nu zijn het rechtse commentatoren die over de staatsschuld beginnen.
(meer…)

Toeval?

Steeph | | | | | | bio

[Foto] Toeval? (voor de niet ingewijden)

Senator Smeerpoets ruimt het veld

Michiel Maas | |

Het doek lijkt definitief gevallen voor de Alaskaanse senator en smeergeldcrimineel Ted Stevens. De telling van de stemmen in een van leegste Amerikaanse staten is op een paar biljetten na klaar, en plotseling blijkt de democraat en burgemeester van Anchorage, Mark Begich, bijna vierduizend stemmen voor te liggen op Stevens. Begich heeft zichzelf inmiddels tot winnaar uitgeroepen.
Met nog twee senaatsraces onbeslist blijft een filibuster-proof meerderheid voor de democraten een mogelijkheid. Winnen ze de races in Minnesota en Georgia ook, dan zijn de republikeinen in de senaat teruggebracht tot een machteloze praatgroep. Tenminste, als alle kikkers in de kruiwagen blijven. We zetten een en ander op een rijtje:
(meer…)

Verkiezingen zijn nog niet klaar

Michiel Maas | |

Als u dacht dat het, na een verkiezingscampagne van twee jaar, klaar was met de Amerikaanse verkiezingen dan heeft u het mis. Zo werden na de verkiezingen de campagnebordjes uit de voortuin gehaald, maar vlak voor ik dit weekend vertrok uit Georgia, waren ze alweer terug. De twee kandidaten voor de senaat moeten opnieuw op campagne. Geen van de kandidaten heeft meer dan vijftig procent van de stemmen gehaald. En dat betekent in Georgia dat de verkiezingen overnieuw moeten.
Maar niet alleen in Georgia is het spannend. Ook in andere staten wordt nog druk geteld, geprocedeerd en campagne gevoerd. Op het spel staan nu nog drie zetels in de senaat, die in principe allemaal naar de republikeinse kandidaten zouden gaan, maar waar de race close is. De races zijn belangrijk, omdat bij een winst van de republikeinen de overmacht van democraten in de senaat nog een beetje beperkt kan worden. Als democraten alle races alsnog winnen, dan zijn de republikeinen machteloos in de senaat, omdat de overmacht dan filibuster-proof wordt. (Een filibuster is oorspronkelijk een manier om een stemming eindeloos uit te stellen door heeeeele lange speeches te houden – al zijn de regels tegenwoordig veranderd)
We zetten het verkiezingsnieuws even op een rijtje.
(meer…)

Zestig senatoren? Misschien beter van niet

Zoals op GeenCommentaar al uitgebreid is uitgelegd is de Amerikaanse verkiezingsstrijd nog onbeslist. De Democratische Partij heeft 55 van de 100 zetels in de Senaat in handen, en de twee onafhankelijke senatoren zullen naar verwachting meestal met de Democraten meestemmen. Er zijn echter nog een paar zetels die wellicht alsnog door de Democraten binnengesleept kunnen worden. Als de Democraten het aantal van zestig senatoren zouden kunnen bereiken, dan wordt hun meerderheid ‘filibuster proof’. Het wapen, waarmee onder andere alle belangrijke wetgeving van de eerste jaren van de regering-Clinton werd gesaboteerd, zou dan niet meer beschikbaar zijn.

Misschien is het echter beter, voor de Democratische Partij, voor de Verenigde Staten, en voor de wereld, dat de teller voor de zestig blijft steken. In de eerste plaats omdat de plannen van de Democraten in veel opzichten misschien prijzenswaardig zijn, maar tevens, op dit moment, onbetaalbaar. Als Europeanen zijn wij uiteraard voorstanders van de invoering van een Europese welvaartsstaat in de VS. Met de bestaande begrotingstekorten en de penibele situatie van de economie zou dit echter makkelijk een fiscale catastrofe kunnen worden.
(meer…)

GeenCommentaar: Post-verkiezings zwartepieten

Martijn | | |

[youtube]MWZHTJsR4Bc[/youtube]