Werklust: oorlogsgeneratie vs babyboom vs patatgeneratie

Flip van Dyke |

Hoe zit het met werken, arbeidsongeschiktheid  en dergelijke van verschillende generaties op dezelfde leeftijd? Dit stuk vergelijkt de oorlogsgeneratie (geboren 1936 t/m 1945) met die van de babyboom (1946 t/m 1955) en de babyboom met de patatgeneratie (1956 t/m 1965) in 2000 en 2010. De cijfers komen van het CBS en geven de binding met arbeidsmarkt weer van de beroepsbevolking. De cijfers hieronder zijn echter een percentage van de totale bevolkingsgroep.

Allereerst de aantallen naar leeftijd. (meer…)

In de VS moet naast een klassenstrijd ook een generatiestrijd gevoerd worden

Steeph | | | | | | bio

In de VS moet naast een klassenstrijd ook een generatiestrijd gevoerd worden

Quote du Jour | AOW

Carlos | | |

“Het is geen halfhartige oplossing. Bovendien snijdt het mes aan drie kanten. Er wordt voldoende bezuinigd, pensioenfondsen kunnen hun zaakjes weer op orde krijgen. Jonge werknemers en ondernemers hebben de tijd om zich er op in te stellen.” (Volkskrant)

VNO-NCW-directeur Niek Jan van Kesteren meldt dat de werkgeversorganisatie vandaag met een ultieme poging komt om de AOW-onderhandelingen vlot te trekken. Hierin wordt voorgesteld om in 2025 de AOW-leeftijd in één keer te verhogen naar 67 jaar, zodat iedereen die nu al 50 jaar of ouder is gewoon nog met 65 jaar met pensioen gaat.

Dat lijkt me een geschikt plan want het haalt de wind uit zeilen van de tegenstribbelende babyboomers die nu op kosten van de jongere generaties ‘te vroeg’ met pensioen willen (correctie: ja ze worden nog steeds beloond, maar het zou de oeverloze discussie wel beëindigen). Uiteraard dient er nog wel een oplossing te komen voor zware lichamelijke en extreem stressvolle beroepen: stratenmakers en onderwijzers. Maar voor de huidige jongere generaties met een hogere levensverwachting en energieker arbeidsethos zou het fijn zijn als er wat beweging in de zaak komt. Nog een prettige dinsdagmorgen verder, over vier werkdagen is het weer weekend.

Leermomentje voor de Netwerkgeneratie

Carlos | | |

Leermomentje Netwerkgeneratie: “A good reason not to add your boss as a friend on Facebook”

Uitdagingen voor vakbonden

Grobbo |

Nederlandse vakbonden hebben een luxeprobleem: Alle echt belangrijke zaken zijn gerealiseerd. Goede lonen, vakantiedagen, collectieve regelingen en inspraak in arbeidsvoorwaarden zijn wettelijk geregeld. Er is feitelijk niets meer om tegen te vechten, behalve dan, verandering. Juist omdat alles goed is geregeld, is elke verandering in het systeem een aantasting van de rechten van de leden. Als belangenbehartiger van hun bestaande leden doen de vakbonden het dus goed, maar voor de nabije toekomst zijn er een paar forse uitdagingen om te trotseren, anders kan de vakbond als instituut, samen met haar steeds meer vergrijzende leden, met pensioen.

Als eerste probleem is er de leeftijdsopbouw van de vakbondsleden: Weinig jongeren en veel leden in de leeftijd 45-65. Veel van de oudere leden gaan de komende vijf tot tien jaar met pensioen, een hele generatie gaat uitstromen. Vakbonden en sociale fondsen proberen al door middel van allerlei projecten jongeren voor de traditionele sectoren te behouden omdat ze weten dat er over twee tot drie jaar een schrijnend tekort aan werknemers hebben vanwege de pensioen-uitstroom. Maar deze werknemers uit traditionele beroepen zijn vaak ook vakbondslid waardoor er een demografische (en contributietechnische) ramp op de loer ligt. (meer…)

Ha, een cadeau: Oeroeg als emaillen kaasfondue-pan

Thomas van Aalten |

‘Literatuur wordt alsmaar oppervlakkiger.’ ‘radicale onintellectualisering.’ Uitspraken van redactieleden van de steeds schaarser wordende literaire tijdschriften, deze week in Vrij Nederland geportretteerd.

De literatuur zelf wordt niet oppervlakkiger, de markt is veranderd. Elke gelegenheids-BN-er en panellid schrijft een boek. Boeken zijn niet in de eerste plaats (meer?) bestemd voor de elite. De gemiddelde lezer heeft een AKO-waardige smaak (van Kluun tot French), waart niet per sé alleen maar rond in de hoogste regionen van het intellect. Zit op Hyves. Tankt bij Shell. Luistert Sky Radio. Kijkt RTL 4. Heeft een mening op internet. Blogt misschien wel. Als ik een stapel boeken van Kluun naast die van Christian Gailly leg, is de Kluun-stapel als eerste weg. Wordt de literatuur dan oppervlakkiger? Nee. Het aanbod is anders en vooral groter, maar minder diepgaande literatuur (alhoewel die term arbitrair is) wordt er echt niet geschreven.

Gouden Kooi
Vergelijk het met de situatie in de (pop-)muziek. Als je afgaat op het niveau van Popstars, Rock Nation en andere talentenjachten op televisie, de tetterende lolbroekzender Radio 538 en het gegil van TMF: oké. Da’s de gemene deler. Maar alle alternatieve playlists op Last.FM, bandjes op MySpace en druk bezochte concerten laten iets heel anders zien.

Radicale onintellectualisering? Die is nog niet gemeten. Afgaand op het hoge aantal mafketels dat zich aanmeldde voor De Gouden Kooi zou je dat misschien wel zeggen. Maar de nieuwe asceten laveren er tussendoor en eten een hele google-bookenkast leeg (en bestellen boeken als ze hen bevallen), forwarden elkaar YouTube-links met hele BBC-documentaires. Er lezen meer mensen meer soorten teksten. Logisch dat daar een hoop troep tussen zit; vroeger lazen sommige mensen helemaal niet, nu doen ze het een beetje: Sp!ts, Kluun en Hyves-krabbels. (meer…)

Hoe de nieuwe asceten dansen op de vulkaan

Thomas van Aalten |

Een asceet in de traditie van de oudheid is iemand die afziet, volgens Van Dale ‘iemand die zich aan vrome boetedoening wijdt.’ Een nieuwe asceet is in mijn optiek iemand die zijn handen van het publieke domein heeft getrokken en zich heeft los geworsteld van de massahysterie, maar dit alles wel naarstig goed in de gaten houdt. Anders dan de absurde wereld zoals Albert Camus het beschreef in L’homme Revolté uit 1951 (’Het laat ons achter in een impasse. De eerste en enige zekerheid die me zo wordt gegeven, binnen de ervaring van het absurde, is de opstand’) weet de nieuwe asceet dat opstand geen zin meer heeft.

Rare imam daar, rechtse rakker hier
Eigenlijk komt de opvatting van de Banality of Evil (1963) van Hannah Arendt dan nog dichter in de buurt. Het gaat ver om deze tijd naast de massavernietiging in de Tweede Wereldoorlog te plaatsen, maar de banaliteit van een ambtelijk apparaat dat ingezet moest worden bij de geoliede machines die de concentratiekampen waren, is dezelfde die ingezet wordt bij het creëren van de huidige banale perversie die ons omringt: woonboulevards met discountbanken die door kinderhanden worden gemaakt, kilo’s vleeswaren vol varkenscollageen en E-nummers, plasmaschermen op afbetaling. Dit alles in een xenofoob en ontwricht landschap, maar ondertussen wel op een gekoeld strand van Dubai willen liggen. (meer…)