Hoog niveau bij Amsterdamse Popprijs

Men zegt soms wel eens dat popprijzen nergens toe doen. Jarenlang heerste er een smet op bijvoorbeeld de Grote Prijs van Nederland, waarbij de winnaars gedoemd waren uiteen te vallen nadat ze het prijzengeld, het platencontract en de vele optredens binnen hadden gesleept. Het was dan vaak ook beter om tweede te worden bij deze prijs zodat men in de schaduw van de eerste in alle luwte kon werken aan de opbouw van een oeuvre. Er zijn ook genoeg prijzen, of misschien zelfs wel te veel, zoals vaker wordt geopperd, maar vaak blijkt dat er genoeg publiek voor op de been te brengen is, het zal wel iets te maken hebben met het competitieve in de menselijke aard. Tenminste, wanneer je een prijs goed organiseert en er ook wat te verdelen valt, wordt er veel publiek getrokken.

En dat deed de Amsterdamse popkoepel Stichting Grap vorige week voor het twaalfde achtereenvolgende jaar met haar Amsterdamse Popprijs. In onder andere Studio Desmet, Studio 80 en OT301 werden maar liefst vijf voorrondes georganiseerd waar zes bandjes acte de présence gaven. Het prijzenpakket bestaat uit studiotijd, een waardecheque van € 500,- voor apparatuur en 100 promo cd’s en dat mag toch een aardige opsteker genoemd worden. Bovendien spelen de halve finales zich af in Paradiso (23 en 24 okt.) en de finale in de Melkweg (24 nov.).

Dat het begrip pop erg breed is, was te zien aan de diversiteit van de bands op de verschillende podia. (meer…)

De eerste generatie die alles kan delen

Ernst-Jan Pfauth |

Het is 48 graden Celsius. Ik sta tussen tienduizenden zwetende Hongaren die allemaal één ding gemeen hebben: ze zijn fan van de Rolling Stones. Die komen zo het podium op, om het Ferenc Puskas stadion in verroering te brengen met hun soulvolle rock. Mijn hele leven wil ik deze levende legendes in het echt zien en vandaag gaat het écht gebeuren. Dan vallen de lichten uit, ontploft vuurwerk en klinken die prachtige, befaamde, en kippenvelopwekkende tonen van Start me Up. Een onbeschrijfelijke overwinningsroes maakt zich van mij meester, daar staat Mick Jagger! Op vier meter afstand! Uit volle borst schreeuw ik ‘You make a cold man cry’ mee. Één van de mooiste momenten van mijn leven.

En wat doe ik? Ik pak mijn telefooncamera. Met mij duizenden anderen. Mijn generatie kan niet alleen meer van het moment genieten, zij moet het registeren. De nieuwe web 2.0-site Memoloop speelt hier op in. (meer…)

IJzersterke live-set We vs Death

De naam doet eerder vermoeden dat we hier met een metalband te maken hebben, maar niets is minder waar. Het genre waarin We vs Death namelijk bivakkeert heet post-rock en eigenlijk vraag ik me al jaren af wie die term ooit heeft bedacht. Waarheid gebiedt te zeggen dat het als label goed fungeert, maar inhoudelijk raakt de term kant noch wal. De muziek is soms namelijk filmisch te noemen en wat dat betreft past de betiteling soudscapes beter. Hoe dan ook, post-rock muziek is vaak instrumentaal en kent een opbouw van melodieuze, melancholische gitaarlijnen die langzaam toewerken naar een climax waarbij alle registers open worden getrokken. Bekendste exponenten van deze muzieksoort zijn Mogwai, Godspeed You! Black Emperor en Do Make Say Think.

Het mooie van We vs Death is dat ze het cliché van die climax van gitaargeweld achterwege laten. Het Utrechtse vijftal maakt wel gebruik van tempowisselingen en distortion, maar legt deze er nooit te dik boven op. Afgelopen zaterdag speelden ze in De Nieuwe Anita in Amsterdam en dat concert was een ware streling voor het oor. We vs Death bestaat namelijk uit vijf rasmuzikanten die gebruik maken van de nuance in hun spel en van daaruit in een strakke synergie het tot een geheel weten te smeden. Voorop staat het spel van de twee gitaristen Thomas Sohilait en Wouter Kors die tokkelen dat het een lieve lust is in verschillende tempi. Daaromheen is een effectieve ritmesessie gebouwd die regelmatig wordt aangevuld door de trompet van Wouter Hoek (en tussendoor diens droogkomische commentaar). (meer…)

Lowlands Trendspotting 2007

Steeph | | | | | | bio

Het was weer fijn daar in de polder. Geen super jaar, maar toch wel weer de nodige hoogtepunten en veel te beleven.
En ook weer een goede gelegenheid om eens de nieuwste trends te spotten onder festivalbezoekend Nederland (en een beetje buitenland). Net als vorig jaar hier mijn observaties:

• De grens tussen Scarification en Self-Mutilation vervaagt. Voor de mensen in kwestie zal het vast niet zo beleefd worden, maar van buitenaf gezien is het steeds moeilijker om te zien waar de littekens nou door zijn veroorzaakt. En ze worden net zo open gedragen. Emancipatie?
• De combinatie tussen festival en engagement werkt niet meer. Heel aardig die initiatieven van Amnesty en Oxfam-Novib hoor. Maar de mensen die er rondlopen weten dat of allang of zijn het de volgende dag gewoon weer vergeten. Ook onder de artiesten waren dit jaar weinig wereldverbeteraars. Een enkel liedje met een tekst tegen Bush (Reverend and the Makers), een beetje liefde en dan had je het ook wel gehad. Het gaat nu gewoon om een lang weekend genieten van cultuur. De rest is afleiding.
• Lowlanders worden oud. De gemiddelde leeftijd stijgt. Nu ook duidelijk waarneembaar dat sommige die-hard Lowlanders hun jonge spruiten meenemen. Dat zorgt gelukkig voor nog wat verjonging, maar verder viel het aandeel tussen de 15 en 20 behoorlijk tegen.

Wat waren uw observaties?
(meer…)

Rrrrrrroffel: de toptien drummerlijst aller tijden

Crachàt |

Rrrrrrroffel: de toptien drummerlijst aller tijden

Wish you were here

Steeph | | | | | | bio

Wish you were here, Pink Floyd, live 1994

De prettige smeltkroes van Roots Open Air

Het is altijd goed toeven op het Roots Open Air Festival; er is een keur aan wereldmuziek te zien, een wereldmarkt te bewandelen waar je exotische waren en lekkernijen kunt kopen en over het algemeen is het zonnetje ook van de partij in juni. Het festival, dat de aftrap voor het volledige festival in het Amsterdamse clubcircuit vormt, toog afgelopen zondag al voor de tiende achtereenvolgende keer neer in het Oosterpark en heeft in de loop der jaren een solide reputatie opgebouwd. De sfeer is altijd zeer gemoedelijk en op de velden waar de verschillende podia staan, drijft een aangename mengeling van geuren van de verschillende eetstalletjes voorbij. Bovendien is het erg prettig dat de bands in de open lucht gratis te zien zijn, terwijl in de Melkweg of Paradiso al snel 30 euro moet worden neergelegd voor een kaartje.

De afgelopen jaren vond ik de programmering enigszins tegevallen, het leek erop of het een herhaling van zetten was waarbij men zich iets te gemakkelijk ervan af maakte. Tijdens een jubileum kan dat natuurlijk niet en daarom werd er groots uitgepakt dit jaar. Door omstandigheden kon ik pas tegen de avond in het park zijn, maar werd meteen op mijn wenken bediend met de gipsy punkrock formatie Haydamaky uit Oekraïne. Het gezelschap, bestaande uit zes leden, wist het hoofdveld om te turnen tot één grote dancing pit met energieke folkloristische muziek. Zanger Oleksandr Yarmola gebruikte naast zijn stem een zogenaamde sopilka (herdersfluit), accordeonist Ivan Leno bespeelde de tsymbaly en bestuurde ook nog de midi en verder werden naast gitaar, bas, trompet en drums ook nog de drymba en de domra uit de kast gehaald. (meer…)

Alle 13 goed!

Als medewerker van een kleine podiumzaal word je wel eens uitgenodigd om als jurylid op te treden tijdens één van de vele awards die ons land rijk is. En zo ging ik afgelopen zaterdag dus naar de Melkweg waar de Sena PopNl award 2007 werd uitgereikt. Onder het motto ‘Alle 13 goed’ waren door de popkoepels van de verschillende provincies + de Grap uit Amsterdam die ook de organisatie van het evenement op zich nam, evenzovele afgevaardigden naar de Amsterdamse poptempel gekomen. Binnen krap vier uur tijd kregen de bands elk 20 minuten om een aantal nummers uit hun repertoire te presenteren en zodoende de programmeurs van 20 verschillende zalen en festivals, waaronder de Melkweg, Dwergpop en Manifesto, voor zich te winnen.

De opzet van deze mij voorafgaand onbekende prijs was namelijk ietsje anders dan andere jaren; de winnaar van de award was de band die de meeste optredens wist te regelen. De juryleden kozen elk één band uit die ze vervolgens later in het jaar programmeren op hun podium. Een goede keuze van de organisatie want de diversiteit van de bands zou ervoor zorgen dat men appels met peren zou gaan vergelijken omdat de genres uiteenliepen van urban soul tot metal à la Crowbar en Slayer. Karmakonga, een mix van funk en reggae werd uiteindelijk de winnaar met vijf optredens en eigenlijk lag deze uitslag bij voorbaat al vast omdat deze band de meest ervaren van alle was en bovendien een gedegen live-reputatie heeft opgebouwd. Dat Karmakonga echter was uitgekozen als Amsterdamse vertegenwoordiger, verbaasde me echter omdat zij ondertussen niet meer verlegen zitten om optredens. (meer…)

The Suicidal Birds versus life

Ik was ze alweer een tijdje uit het oog verloren, maar afgelopen vrijdag stonden the Suicidal Birds in de Occii in Amsterdam. Het debuut Z-List stamt alweer uit 2005 en na het vele touren in dat jaar werd het begin 2006 nogal stil rondom de band nadat drummer Roel was gestopt en gitarist Sido aan de dijk was gezet. Zangeres/gitariste Jessie en bassiste Chay besloten verder te gaan als duo en kochten een drumcomputer voor de aanvulling in de ritmische sectie. In maart werd de opvolger Versus Life gepresenteerd en het geheel is een sterk staaltje snedige bluespunk geworden, af en toe afgewisseld met een rustig nummertje om even op adem te kunnen komen. Getuige het concert van afgelopen vrijdag heeft de wijziging in personele bezetting ze geen windeieren gelegd.

De dames uit Bakkeveen gaan flink tekeer op het podium en dat maakt hun show aantrekkelijk om naar te kijken. Jessie heeft een gouden strot die opgeblazen wordt door een echo-apparaat waarmee ze zo nu en dan ook nog eens het geluid van een orgel weet na te bootsen. De nummers starten alle met de drumcomputer want anders is het lastig om de maat te houden en dat maakt tevens dat er strak gespeeld moet worden, omdat een apparaat nu eenmaal geen flexibiliteit kent. The Suicidal Birds draaien er hun hand niet voor om, het dwingende karakter van de machinerie wordt met verve bedwongen, waardoor het geheel klinkt als een klok. Chay zingt af en toe mee en dat mogen ze vaker toepassen; het nummer no summer ratelt lekker voort en samen bezingen zij het gebrek aan zomer vorig jaar. Chay biedt een tegenwicht tegen de schelle en vervormde zang van Jessie en die combinatie maakt het nummer ijzersterk. (meer…)

USSR hymne 15 jaar later

En zo klinkt de hymne van de USSR ruim 15 jaar na dato! In Rusland viert men dezer dagen geen kerstmis (vraag het Yahoo! maar…) en dus kun je kerstavond maar beter buiten de deur doorbrengen. Samen met honderden 20-ers en 30-ers zong uw correspondent in Moskou natuurlijk uit volle borst mee! (hier in het Engels voor de liefhebber)