ChristenUniek? De problemen van de ChristenUnie

Simon Otjes |

De ChristenUnie is net met een stevig rapport over de laatste ‘verloren’ verkiezingen gekomen. In plaats van de verwachte 7 tot 10 zetels kwam de ChristenUnie uit op 5. Waarom?

De adviezen van de commissie waren helder:

De ChristenUnie profileert zich blijvend als een uitgesproken christelijke partij. (…) De ChristenUnie heeft een eigen achterban van betrokken en overtuigde christenen die de vaste basis vormt van de partij. De ChristenUnie moet blijven investeren in deze achterban…

Ik vind dit een rare conclusie, die zich moeilijk laat staven door de werkelijkheid. De problemen waarmee de ChristenUnie kampt, lijken mij niet uniek voor de ChristenUnie.
(meer…)

ChristenUnie: Wiegman: dit is een Randstad-kabinet

ChristenUnie: Wiegman: dit is een Randstad-kabinet

De ChristenUnie is niet te spreken over het nadrukkelijke economische voorkeursbeleid van dit kabinet. Tweede Kamerlid Esmé Wiegman zal dit naar voren brengen tijdens de begrotingsbehandeling van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie. Wiegman: ,,Minister Schultz bevestigd deze week dat het kabinet investeert in infrastructuur in de economisch sterke regio’s. Lees: de Randstad. Nederland is groter dan de Randstad. Het kabinet miskent de economische slagkracht van de rest van Nederland.”

Ook het stopzetten van gerichte investeringen in innovatie zal veel gevolgen hebben voor banen in de provincies. Wiegman: ,,Onze kenniseconomie heeft juist heel specifieke arbeidsmarktproblemen. Als we niet oppassen leidt het tot afbraak van kennis en kunde in Nederland.”

De voorbeelden zijn bekend. Eerder dit jaar werd door het vertrek van grootschalig farma-onderzoek uit Weesp en Oss al duidelijk dat Nederland met grote arbeidsmarktproblemen in de kenniseconomie heeft te kampen. Ook in Zwolle en Drunen heeft een eerder vertrek van productie van scheepsmotoren geleid tot grootschalig banenverlies na het verdwijnen van productie naar China.

Wiegman: ,,Economische ontwikkeling buiten de Randstad is geen ‘ver van je bed-show’, maar onmisbaar in het verbeteren van onze internationale concurrentiepositie.”

Bloedgroepen ChristenUnie 2001-2010

Simon Otjes |

Wat je voor GroenLinks kan doen kan je ook voor de ChristenUnie doen: hoe sterk zijn de bloedgroepen nu? En het interessante aan een christelijke partij in Nederland is dat de vertegenwoordigers een veelvoud aan protestantse religieuze achtergronden hebben.

De ChristenUnie is een fusie van twee partijen: de RPF en de GPV.

• GPV (Gereformeerd Politiek Verbond, 1948) was een protestants-christelijke partij. Haar maatschappelijke basis bestond geheel uit vrijgemaakt-gereformeerden. De partij was gevormd na een kerk scheuring in de aan de ARP gelieerde Gereformeerde Kerk. De partij combineerde conservatieve standpunten op morele vraagstukken, met pragmatische posities op economische kwesties en rechtse standpunten over het openbaar bestuur, het buitenlandse beleid (euroskeptisch en anti-communistisch) en koloniale relaties. In de jaren ’80 gold de GPV als de linksere van de drie protestants-christelijke partijen.
• RPF (Reformatorisch Politieke Federatie, 1975) was een protestants-christelijke partij. De partij was gevormd als een fusie van gereformeerden die uit de ARP waren gebroken gedurende de jaren ’60 en ’70 toen de ARP naar links schoof. Ook deze partij had conservatieve standpunten op morele vraagstukken, pragmatische posities op economische zaken en rechtse standpunten over het openbaar bestuur, het buitenlands beleid (euroskeptisch en anti-communistisch). In de jaren ’90 gold de sociaal-christelijke RPF als de linksere van de drie protestants-christelijke partijen. De partij bood ruimte aan veel verschillende protestants-christelijke stromingen: leden van de strengere bonden binnen de Protestantse Kerk Nederland (de grote tent-protestantse kerk) de Christelijk Gereformeerde Kerk, Nederlands Gereformeerde Kerk (afgesplitst van de vrijgemaakten) en allerlei evangelische stromingen.

(meer…)

ChristenUnie: gebarentaal verankeren in grondwet

ChristenUnie: gebarentaal verankeren in grondwet

De Nederlandse Gebarentaal (NGT) moet in de grondwet vastgelegd worden als officiële taal van Nederland, naast onder meer het Nederlands en Fries. Dat staat in een notitie die Tweede Kamerlid Esmé Wiegman dinsdag presenteert tijdens de behandeling van de begroting van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Wiegman: ,,Voor doven is gebarentaal hun moedertaal, net als gesproken Nederlands dat voor mij is. Zonder de erkenning van hun taal zullen zij nooit als volwaardige burgers mee kunnen doen in onze samenleving.”

Wiegman beschrijft in haar notitie ‘Positie doven versterken; Nederlandse Gebarentaal erkennen!’ hoe onopgemerkt doven in Nederland eigenlijk zijn. In veel openbare gebouwen wordt helemaal geen rekening gehouden met de informatievoorziening voor doven. Zelfs de Nederlandse overheid voorziet haar voorlichtingsfilms van Postbus 51 niet van gebarentaal. Wiegman: ,,De Belastingdienst is zelfs alleen maar telefonisch te bereiken, dat is nogal lastig voor doven.”

Ratificatie VN-Verdrag
In de notitie bepleit Wiegman een grondwettelijke erkenning van de Nederlandse Gebarentaal. Hiervoor moet Nederland eerst het VN-verdrag dat betrekking heeft op de rechten van mensen met een handicap ratificeren. Nederland heeft het verdrag weliswaar ondertekend, maar nog niet geratificeerd. Hierdoor kan het nog niet vertaald worden naar concreet beleid. Wiegman: ,,Door het verdrag snel van kracht te laten gaan, verplicht Nederland zich tot het nemen van tal van niet vrijblijvende maatregelen die eraan bijdragen dat mensen met een gehoorbeperking een volwaardige positie krijgen in de samenleving.” De ChristenUnie wil dat Nederland het verdrag in 2011 ratificeert.

Omslag in denken
Er moet in Nederland een verandering in denken komen als het gaat om doven en gebarentaal. Wiegman stelt in haar notitie dat in het verleden mensen met een handicap in de eerste plaats mensen waren die verzorgd moesten worden. “Zij moesten een medisch etiket opgeplakt krijgen. Die benadering noemen wij het principe van zorgpolitiek. We moeten daar nu van loskomen en uitgaan van de rechten van de mens. Dan gaat het niet meer om wat mensen niet kunnen, maar wat ze wel kunnen. Doof zijn mag geen reden zijn om niet mee te kunnen doen.”

Doventolk of gebarentolk
Ook moet er een omslag in de benadering komen hoe de maatschappij omgaat met de noodzaak van vertolking tussen gebarentaal en gesproken taal. Voor gebarentolk wordt vaak de term ‘doventolk’ gebruikt. Daarachter schuilt het idee dat het alleen de doven zijn die een tolk nodig hebben. “Maar de horende mensen hebben die tolk even goed nodig”, aldus Wiegman.

De notitie is tot stand gekomen aan de hand van gesprekken met Dovenschap, het Gebarencentrum, Sencity en de Jongerencommissie SBNDJ.

De ChristenUnie heeft dit jaar voor het eerst voor de Tweede Kamerverkiezingen een samenvatting van het verkiezingsprogramma in gebarentaal (www.christenunie.nl/gebarentaal) opgenomen. De partij wil hier een gewoonte van maken.

Het verhaal achter een tweet: Ineke van Gent

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag Chris Aalberts met de vierde in een serie analyses van politieke tweets.

Deze week stemde de Tweede Kamer over een motie van de ChristenUnie om Irakese asielzoekers niet uit te zetten zoals minister van Immigratie Leers dat wil. De motie kreeg geen meerderheid: 73 tegen 70. Maar het liep anders: het Europese Hof voor de Rechten van de Mens bepaalde dat Nederland geen Irakezen mag terugsturen.

Toen de ChristenUnie-motie werd verworpen, juichte de PVV om hun overwinning te vieren. Maar nu de uitzetting voorlopig niet doorging, kregen de linkse partijen hun revanche. Verschillende Kamerleden twitterden om alsnog hun blijdschap te verspreiden. Ineke van Gent (GroenLinks) was één van hen:

Europese Hof Rechten voor de Mens (EHRM) tikt Nederland op de vingers. Terecht! Kabinet en CDA, VVD & PVV gaan nat #internationaalvoorschut.

(meer…)

ChristenUnie wil erkenning van gebarentaal

ChristenUnie wil erkenning van gebarentaal

Mensen die doof zijn worden vaak niet opgemerkt in de maatschappij en er wordt onvoldoende rekening gehouden met hun gehoorbeperking. De ChristenUnie wil de positie van doven versterken. Tweede Kamerlid Esmé Wiegman: ,,Doven kunnen niet goed meedoen als er geen rekening wordt gehouden met hun handicap. Het gebruik van taal, gebarentaal, speelt hierin een cruciale rol. Mijn ideaal is dat gebarentaal volledig erkent wordt en daarmee een sociaal grondrecht wordt.”

De ChristenUnie organiseert vandaag een rondetafelgesprek in de Tweede Kamer.

De ChristenUnie zal tijdens de begrotingsbehandeling van Volksgezondheid, Welzijn en Sport een notitie presenteren met concrete aanbevelingen hoe de positie van doven kan worden versterkt. Wiegman: ,,Ik wil dat doven als zelfstandige mensen kunnen participeren. Daarvoor zijn praktische oplossingen noodzakelijk. Zoals een spot van Postbus 51 die voor doven wel te begrijpen zou zijn wanneer deze standaard getolkt zou worden. Dat het nu niet gebeurt wijst erop dat gebarentaal nog niet volledig erkent wordt.”

Deelnemers aan het rondetafelgesprek zijn onder andere Dovenschap, het Gebarencentrum, Sencity, Annies, de Belastingdienst en Jongerencommissie SBNDJ.

Voor de Tweede Kamerverkiezingen in juni had de ChristenUnie als enige partij een speciale versie van het verkiezingsprogramma in gebarentaal op video gezet: www.christenunie.nl/gebarentaal

ChristenUnie: ‘Rutte legt rekening bij jongere generatie’

ChristenUnie: ‘Rutte legt rekening bij jongere generatie’

De ChristenUnie vindt dat premier Mark Rutte noodzakelijke maatregelen de komende jaren niet neemt en daardoor de rekening neerlegt bij de jongere generaties. De urgentie ontbreekt bij de nieuwe ploeg ''waardoor de klok van Rutte een tijdbom lijkt te worden.''

Dat zal fractieleider André Rouvoet van de ChristenUnie dinsdag naar voren brengen tijdens het debat over de regeringsverklaring. Volgens hem heeft het vorige kabinet de bezuinigingen doorgevoerd voor 2011.

Maar voor de langere termijn blijven belangrijke maatregelen uit. Hij doelt onder meer op de slechts beperkte verhoging van de AOW en het uitblijven van hervormingen op de woningmarkt.

Volgens Rouvoet is Rutte niet consequent in zijn financiële beleid en daardoor loopt de schuld per hoofd van de bevolking op van 22.693 euro op naar meer dan 23.000 euro.

(ANP op www.nu.nl, 26-10-2010)

De man die alle kinderen redden zou

Dimitri Tokmetzis | | | | bio

In betrekkelijke stilte heeft het kabinet-Balkenende IV de benen genomen. Ook Rouvoet heeft stilletjes het podium verlaten. Dat is begrijpelijk als je zijn resultaten bekijkt.

Twee jaar geleden pakte de Rotterdamse directeur van het RIAGG, Jos Lamé, Rouvoet in een interview in NRC Handelsblad stevig bij de oren. ,,De plannen van Jeugdminister Rouvoet en ook van de wethouders Jeugd en Volksgezondheid van mijn stad Rotterdam zijn absurd stalinistisch en megalomaan. De overheid suggereert dat er een juiste oplossing is voor de problemen, maar dat is een mythe. Dat is pure volksverlakkerij, een bewijs van de populistische wind die er waait in Den Haag.

(meer…)

ChristenUnie: Kun je met de bijbel in de politiek alle kanten op? (RD)

ChristenUnie: Kun je met de bijbel in de politiek alle kanten op? (RD)

Christelijke partijen moeten zich niet tegen elkaar laten uitspelen, zegt Gert-Jan Segers. Dat voedt namelijk een gevaarlijk cynisme ten aanzien van de directe relatie tussen geloof en politiek.

In het artikel ”Links, rechts, uit de maat” in het katern Accent (RD 18-9) wordt de nogal banale tweedeling ”ChristenUnie links, SGP rechts” gemaakt. Die tegenstelling wordt zelfs niet eens meer onderbouwd, ze hoeft alleen nog maar verklaard te worden. Dat deze etiketten niet deugen, is niet eens mijn grootste probleem. Veel ingrijpender is dat het artikel voeding geeft aan cynisme ten aanzien van een directe relatie tussen geloof en politiek. Want als je met de Bijbel in de hand blijkbaar alle kanten op kunt, wordt het vanzelf de vraag of het nog zin heeft om hem in de politiek überhaupt nog open te doen.

De constatering dat de Bijbel voor allerlei politieke karretjes wordt gespannen is oppervlakkig gezien een juiste. Christenen waaieren meer dan ooit uit over het hele politieke spectrum. Het is ook de vrijheid van iedere christen om met een goed geweten zijn eigen politieke keuzes te maken. Ik moet er niet aan denken dat we terugkeren naar de situatie waarin bisschop en dominee hun volgelingen tot vlak voor het stemhokje begeleidden. Maar er is echt wel iets meer te zeggen dan dat je met de Bijbel in de politiek blijkbaar alle kanten op kan en mag.

Allereerst heeft het christendom op ons continent en zeker ook in Nederland een veel eenduidiger politieke en maatschappelijke bijdrage geleverd dan nu misschien lijkt. Die bijdrage kan onmogelijk rechts of links genoemd worden. Want waar rechts een bijna blind vertrouwen in het individu en de markt heeft, daar zal de SGP zich niet snel rechts noemen. En waar links het heil verwacht van een sturende overheid, daar heeft de ChristenUnie een heel andere heilsverwachting. De christelijk-sociale traditie heeft dan ook altijd een hogere weg gewezen en als geen andere oog gehad voor het belang van een verantwoordelijke samenleving, naast de overheid en de markt.

De ontvangen liefde van God uitte zich bij veel christenen niet in een verlangen naar staatsmacht of naar rijkdom, maar juist in naastenliefde en dienstbaarheid. Scholen, ziekenhuizen en armenzorg waren de eerste maatschappelijke zorg van christenen, niet het veroveren van de macht of het beheersen van de economie. Op traditionele zendingsposten in de derde wereld zie je het kerkgebouw, de school en het ziekenhuis bij elkaar staan als monumenten van naastenliefde.

In de christelijke doordenking van politieke en maatschappelijke verantwoordelijkheid heeft dat geleid tot een christelijk-sociale traditie die begint bij de samen­leving en de eigen verantwoordelijkheid van burgers. Het hart van dat denken wordt gevormd door een dienstbare samenleving van verantwoordelijke burgers, met daarbij een zichzelf beperkende, dienstbare overheid. Dat leidt tot vrijheid van verbanden als gezin, school en vereniging, die niet gedomineerd worden door overheid of de markt.

Het is van groot belang dat christenen die traditie vitaal houden, juist in een tijd waarin zo veel om geld en winst draait en waarin een seculiere meerderheid via overheidsdwang haar wil dreigt te gaan opleggen. Christelijke partijen vervullen in die christelijk-sociale traditie een belangrijke rol en het voeden van scepsis ten aanzien van die traditie is funest. En deze visie op de samenleving afdoen als links doet de christelijk-sociale traditie op geen enkele manier recht.

Daarnaast staat er nog iets belangrijkers op het spel als het gaat om de relatie tussen geloof en politiek. Als christelijke partijen zich voortdurend tegen elkaar laten uitspelen, voeden ze een gevaarlijk cynisme ten opzichte van de relatie tussen geloof en politiek. Dat kan leiden tot een situatie waarin de politieke keus van christenen verder seculariseert.

Mijn grootste zorg is dan niet primair het aantal zetels van christelijke partijen, maar veel meer het geloof dat God ook bij onze maatschappelijke en politieke keuzes de Immanuel is. Als God werkelijk de Immanuel is die Hij belooft te zijn, dan is Hij er ook bij als er een economische crisis is, of als we ons het hoofd breken over de vragen rond immigratie en islam.

Als we aan dat geloof vasthouden, hebben we niet altijd direct alle antwoorden klaar, maar staan we wel met God midden in de samenleving, in navolging van Christus en vertrouwend op de leiding van Gods Geest. Daarom is het van zo’n wezenlijk belang om geloof en politiek te blijven verbinden en elkaar als christenen in die zoektocht vast te houden.

Christenen die ook in de politiek naar de Bijbel willen luisteren, staan in een rijke, christelijk-
sociale traditie. Ze hebben dan inderdaad de keus uit verschillende partijen. Maar als we bij een open Bijbel onze keuzes willen maken, is er veel meer wat ons verbindt dan wat sommige krantenkoppen ons willen doen geloven.

De auteur is directeur van het Wetenschappelijk Instituut van de ChristenUnie.

Dit artikel staat ook hier op de site van het RD.

CU: PVV of D66: het maakt echt uit

CU: PVV of D66: het maakt echt uit

Christenen staan voor een dilemma. De mogelijke gedoogsteun van de PVV verdeelt ze tot op het bot en drijft partijgenoten uit elkaar, constateren Eerste Kamerfractievoorzitter Egbert Schuurman en WI-directeur Gert-Jan Segers zaterdag in het Nederlands Dagblad. De keuze tussen gedoogsteun aan PVV of D66 maakt wel degelijk verschil. Met de PVV dreigt een hele bevolkingsgroep tweederangs te worden.

Een belangrijke overweging van de pleitbezorgers van gedoogsteun door de PVV is dat een kabinet waarin D66 plaatsneemt minstens zo erg is, zo niet erger. Ook de politici van de ChristenUnie staan voor dat dilemma.

Inderdaad wordt de libertijnse politiek van D66 gekenmerkt door een vrijheid die niet aan voorgegeven normen beantwoordt. Met het individu als uitgangspunt, met een gebrek aan respect voor de vrijheid van onderwijs en van levensbeschouwelijke organisaties, voert D66 een politiek die grote verschillen toont met die van de ChristenUnie. Zulke principiële verschillen maken een regeringscoalitie waarin zowel D66 als de ChristenUnie deelnemen niet direct voor de hand liggend.

Pas als er geen andere coalitie meer te vormen is, zou met oog op de regeerbaarheid van het land zo’n samenwerking overwogen kunnen worden. Maar dan zou er gestreefd moeten worden naar een voortzetting van het medisch-ethische beleid waarin de vorige coalitiepartijen zich konden vinden en zou art. 1 van de Grondwet – het non-discriminatiebeginsel – geen voorrang mogen hebben op de artikelen over godsdienstvrijheid en onderwijsvrijheid.

Overigens zou zo’n kabinet te verkiezen zijn boven paars plus. In die laatste variant krijgen de libertijnse invloeden geen enkele tegenspraak meer.

Bij het gedogen van een kabinet waaraan de PVV deelneemt, is iets anders aan de hand. Een partij als de PVV – lees Wilders – die normen voor een democratische rechtsstaat overboord wil zetten, wordt bij de huidige kabinetsvorming, op het schild geheven. Daarmee staat Nederland op een belangrijk keerpunt. De cruciale vraag is of een politiek die staat voor selectieve rechten voor bepaalde groepen burgers en voor inperken van godsdienstvrijheid gelegitimeerd wordt.

Versterkt

Als het komende kabinet zich inderdaad afhankelijk maakt van Wilders, krijgt hij ook een versterkt podium om zijn boodschap in Nederland en andere delen van de wereld verder uit te dragen. Hij is de man die, niet gehinderd door een democratische partij, het kabinet in Nederland kan maken en breken. Hij kan zijn – soms terechte – inhoudelijke bezwaren tegen de islam – onterecht – vermengen met een politiek die verdeelt en splijt.

Hij kiest in een ‘heilige strijd’ het onheilige middel van aantasting van de rechtsstaat, waarbij er eerste- en tweederangs burgers zullen ontstaan. En doordat hij de islam in essentie definieert als een altijd en overal gewelddadige godsdienst, ontneemt hij moslims bij voorbaat de mogelijkheid om ook ooit maar tot een gematigde interpretatie te komen. Verzet tegen radicale moslims is verworden tot een politiek en ideologisch verzet tegen elke moslim. Dat heeft wereldwijde implicaties. Dat kan leiden tot een clash tussen verschillende culturen met mogelijk ingrijpende gevolgen.

Waar nationaal en internationaal de spanning oploopt, kunnen we met onze politiek nooit om de rechtsstaat heen of die voor sommigen tussen haken zetten.

Met de gedoogsteun van Wilders aan een nieuw kabinet boeren we met betrekking tot de rechtsstaat achteruit.

In die zin is samenwerking met ofwel de PVV ofwel D66 geen lood om oud ijzer. Tegenover de provinciale D66 zijn inderdaad principiële bezwaren in te brengen. Maar de bezwaren tegen de PVV zijn diepgaander.

De ChristenUnie moet groepen vrijheidslievende moslims onderkennen en hen aansporen wereldwijd zich te verzetten tegen elk fundamentalistisch en gewelddadig radicalisme. Tegelijk moeten met de mogelijkheden van de rechtsstaat islamitische terroristen wereldwijd worden bestreden.

Egbert Schuurman is voor de ChristenUnie fractievoorzitter in de Eerste Kamer en Gert-Jan Segers is directeur van het Wetenschappelijk Instituut.