Author Archives: Gin
Vrouwenbesnijdenis: verminking of een mensenrecht?
De afgelopen week was het anti-FGM week in Sierra Leone. Een hele week zou in het teken staan van vrouwenbesnijdenis, of female genital mutilation in het Engels. Sierra Leonese vrouwen noemen het female circumcision, want of het verminking is of niet, daar kan een lange discussie over worden gevoerd. En de titel van de week was voor de Sierra Leonese vrouwen misschien al aanleiding genoeg om de week met argwaan en ongenoegen te beschouwen en op heel wat besnijdenissen te trakteren. Met als dieptepunt de ontvoering van vier vrouwelijke journalisten, die vervolgens naakt door de straten van de stad Kenema moesten paraderen. Na dit incident kwam de week na vier dagen al ten einde.
Ten onrechte wordt vaak gedacht dat vrouwenbesnijdenis een Islamitisch gebruik is. Maar hoewel de Sierra Leonese bevolking voor ongeveer 60 procent uit moslims bestaat, heeft besnijdenis nu net helemaal niets met religie te maken. En wat ook vaak ten onrechte wordt gedacht, is dat het gebruik afkomstig zou zijn van dominante mannen, die hun vrouwen niet op andere manieren in toom weten te houden.
In Sierra Leone is het een vrouwenaangelegenheid. Mannen mogen zelfs niets weten over de rituelen en gebruiken die aan de besnijdenis vasthangen.
(meer…)
Sierra Leone nog steeds instabiel
Gisterochtend werd bekend dat junior officieren van het leger van Sierra Leone, in een brief aan de Sierra Leonese overheid, hebben gedreigd met aanvallen op de hoofdstad Freetown. De brief werd vorige week verstuurd. Vanwege veiligheidsredenen besloot de overheid de brief geheim te houden voor het publiek. De precieze inhoud van de brief is voor het Sierra Leonese publiek onbekend, maar het lijkt het om tribale kwesties binnen het leger te gaan. Slechts één radiostation bericht over het nieuws. De belangrijkste nieuwsstations (Radio UN en Capital Radio Freetown) zwijgen de kwestie dood. Ondanks de verklaring van de Minister van Informatie vanmorgen dat de kwestie “zeer serieus” is, en dat de nationale veiligheid wordt bedreigd.
De gebrekkige informatievoorziening is het meest angstige aspect aan deze kwestie. De Sierra Leonezen die op de hoogte zijn van de ontwikkelingen vrezen dat de overheid de dreigementen niet serieus genoeg neemt. De burgeroorlog (die duurde van 1991 tot 2002) die Sierra Leone volkomen ontwrichtte, begon ooit met dreigementen van een ‘ontevreden’ korporaal, Foday Sankoh. De destijds heersende APC-regering nam zijn dreigementen niet serieus, waardoor het Sankoh lukte met een groep van slechts 100 huurlingen een burgeroorlog te ontketenen. Het Sierra Leonese volk is bang voor een herhaling van het verleden.
Het leger van Sierra Leone is geherstructureerd en opnieuw opgebouwd door het Britse IMATT, na afloop van de burgeroorlog in 2002. In het leger werden vele voormalige leden van alle verschillende strijdende partijen* opgenomen. (meer…)
Falende hulpverlening (III)
Edward J. is een ex-kindsoldaat uit Sierra Leone. Hij werd ontvoerd door rebellenleger RUF toen hij acht jaar was. Hij vocht bijna tien jaar. Eerst bij de RUF, en daarna bij burgerdefensiemacht de Kamajors. Toen de oorlog afgelopen was, kreeg hij honderd dollar in ruil voor zijn geweer, maar dat werd ingepikt door zijn commandant, omdat niemand toezicht hield op dat soort praktijken. Bij thuiskomst bleek zijn vader te zijn vermoord door de RUF. Zijn moeder kon niet voor hem zorgen. Edward komt van het platteland, waar ontwikkelingsorganisaties al vele jaren proberen de landbouw te stimuleren en te ontwikkelen. Op hulpverleningsgebied valt Edward in vier verschillende doelgroepen: kindsoldaten, oorlogskinderen, gemarginaliseerde jeugd, en ontwikkeling van boeren. Toch heeft hij nog nooit hulp gekregen. Hij woonde in bij twee NGO-medewerkers (Sierra Leonezen) die voor grote internationale organisaties werkten, deed klussen voor hen en betaalde zo zijn eigen schoolgeld. Hij keek toe hoe de NGO-medewerkers geld, dat onder meer voor zijn eigen doelgroepen bestemd was, in hun zakken stopten en er uiteindelijk grote landhuizen van bouwden. Daarnaast keek hij (en kijkt hij nog steeds) toe hoe grote internationale organisaties allerlei projecten met kleine kinderen uitvoerden in zijn regio, en claimden met oorlogskinderen en kindsoldaten te werken, terwijl kinderen die de oorlog bewust meemaakten, niet meer tot de allerjongsten behoorden. Edward behoort tot de allerarmsten en kanslozen van de Sierra Leonese samenleving. Hij vertelt zijn verhaal, zonder in detail te treden over de specifieke organisaties. Edward gelooft dat hulpmisbruik op grote schaal voorkomt, en wil daarom niet een specifieke NGO of NGO’s aan de schandpaal nagelen.
“Most Donors Fail”
Door: Edward J.
Some donors beg on behalf of a targeted group or beneficiaries, to the world. But some donors are full of corruptive, fraudulent or dubious acts on their sides. They will cry and shout that “group a” needs food, shelter, clothes, support for their nationbuilding, etcetera, etcetera, but when people donate their personal funds through these so-called donors, they decide to change their minds. They will no longer use these funds for the purpose it is meant for. Instead, they use it on their personal life. (meer…)
Falende hulpverlening (II)
Gin is associated blogger bij Sargasso en blogt vanuit Sierra Leone. Dit is deel 2 van de serie Falende Hulpverlening, waarin zij Sierra Leonezen aan het woord laat over de hulp die zij ontvangen. Vandaag het relaas van Lansana.
NaCSA is de Nationale Commissie voor Sociale Actie in Sierra Leone. De missie van NaCSA is publieke projecten te financieren, die inkomens genereren voor ‘zoveel mogelijk arme mensen als mogelijk’, en armoede te verminderen. Het zou er in de werkwijze van NaCSA om gaan bij te dragen aan duurzame ontwikkeling, dat weer moet leiden tot: armoedebestrijding, vermindering van het risico op conflict, en het verhogen van het welzijn van Sierra Leonezen. NaCSA is een grootschalig project, en opereert op verschillende gebieden. Educatie bijvoorbeeld, door het bouwen van scholen, maar ook activiteiten die betrekking hebben op gezondheid, zoals AIDS campagnes. NaCSA wordt gefinancierd door: African Development Bank, Department for International Development (DFID/UK), de Franse overheid, de Sierra Leonese overheid, Islamic Development Bank, United Nations Development Programme (UNDP), United Nations High Commission for Refugees (UNHCR) en de Wereldbank. Op haar website en in de kranten publiceert NaCSA regelmatig haar achievements. De foto’s bij de berichten tonen de mooie gebouwen die door het project worden opgebouwd in opgeleverde staat, en wie puur op het beeld afgaat, zou denken dat NaCSA het ontzettend goed doet.
Wat NaCSA echter niet laat zien, is hoe haar werken tot stand komen. Lansana (Sierra Leonees in Sierra Leone) geeft u een kijkje in de keuken van NaCSA. Hij legt uit hoe de doelstelling ‘inkomens genereren voor arme mensen’ in de praktijk wordt uitgewerkt, en hoe duurzaam de ontwikkeling is die deze mensen doorgaan. (meer…)
Falende hulpverlening
Gin is associated blogger bij Sargasso en blogt vanuit Sierra Leone. Dit is deel 1 van de serie Falende Hulpverlening.
‘Hulp’ moet helpen, maar helaas gaat er in de internationale humanitaire hulpverlening en ontwikkelingssamenwerking ontzettend veel mis. Sierra Leone is één van de landen waar al meer dan tien jaar veel geld en moeite geïnvesteerd wordt in humanitaire hulpverlening. Toch is het land nog altijd het armste land ter wereld, en bleek uit onderzoek van de VN vorig jaar dat Sierra Leone nog altijd de slechtste plek op aarde is. In Sierra Leone is nauwelijks schoon drinkwater, er is geen regelmatige elektriciteitsvoorziening, de gemiddelde leeftijd schommelt tussen de 37 en 42, de kindersterfte is torenhoog, een schrikbarend aantal vrouwen overlijdt tijdens de bevalling, 60% van de bevolking is nog steeds analfabeet, en meer dan de helft van de bevolking leeft van minder dan een dollar per dag. Uit de harde cijfers blijkt dat hulpverlening aan Sierra Leone al vele jaren grandioos faalt. Hoe komt het, en wat zou er aan gedaan moeten worden? In de White Man’s Burden beschrijft voormalig World Bank medewerker uitgebreid hoe westerse instituties door verkeerde hulpverlening enorm veel geld verspillen. De Nederlandse journaliste Linda Polman beschreef in haar boek ‘De Krisiskaravaan’ hoe noodhulpverlening soms haatregimes ondersteunt, of oorlogen in stand kan houden. In deze serie geven Sierra Leonezen hun eigen kijk op de hulp die zij ontvangen. (meer…)
Pro Ana (II)
Introductie door de redactie: In onderstaand stuk staat genoemd hoe vaak het gelezen is. Dat geldt voor de versie op haar eigen blog. Ook op Sargasso is indertijd het stuk verschenen. Ook op Sargasso staat het bovenaan in de lijst met meest gelezen stukken met 50.000 views. Gin is associated blogger en doet verslag vanuit Sierra Leone.
In de zomer van 2006 schreef ik een stuk over pro ana, wat nogal wat stof deed opwaaien. En nog altijd trekt het stuk dagelijks vele bezoekers. In totaal werd het 124.894 keer gelezen. Pro ana leeft dus.
Maar wat is pro ana? Letterlijk: Professional Anorectic. Professionele anorexia, ofwel (met name) vrouwen die anorexia als een levensstijl beschouwen, en niet als ziekte of afwijking. Pro ana, strikt genomen, is dus iets anders dan anorexia, al blijkt dat er heel wat verschillende interpretaties over de term bestaan. Ik hou me even aan de ‘officiële’ term, dat maakt discussiëren wel zo makkelijk. Pro ana als keuze. Een keuze om graatmager te zijn, of te willen worden. In mijn eerste stuk nam ik Pro Ana nogal op de korrel, want het dreigde een ware hype te worden, iets waar ik met de allerbeste wil van de wereld gewoon niet bij kon.
Graatmager willen zijn, want daar ging het immers om in mijn stuk over pro ana, is nog steeds iets wat ik me niet kan voorstellen. Zeker niet omdat ik nu dagelijks al mijn dubbeltjes moet omdraaien omdat ik vreselijk ondervoedde mensen op deze aarde probeer te houden in Sierra Leone. Wie hier graatmager is, is op sterven na dood. Ongewenst overigens, want ik begrijp dat hetzelfde op gaat voor pro ana. Mager zijn is hier een uitnodiging voor magere hein, en is dan ook niet iets nastrevenswaardigs. Telkens als ik aan dysenterie lijd, waar je hier gewoon niet omheen kunt, laat iedereen me weten dat ik er niet ‘uít zíe’. Er moet zo snel mogelijk weer vlees op mijn botten komen, want dat magere, dat is niet mooi. En dan vind ik zelf dat er nog best wat af kan, als ik naar ons lichaamsmodebeeld in Nederland kijk tenminste.
(meer…)
NGO Maffia
Gin is associated blogger bij Sargasso en blogt vanuit Sierra Leone.
Vanaf uw kant van de wereld zal het er ongetwijfeld fantastisch uitzien, hulpverleningsland. We doen met z’n allen wat aan het leed in de wereld, dat is fantastisch! En eerlijk gezegd, dat is het ook. Dat u van uw zuurverdiende geld iets voor een ander over heeft. Het is alleen zo vreemd dat u er zo weinig voor terugverwacht. Dat liefdadigheidsinstellingen helemaal niet zo goed functioneren, dat weet u best wel, niets nieuws onder de zon. Die discussie wordt nu al jaren gevoerd. Maar ach, is uw reactie, ook al helpen ze een klein beetje, dan is het nog altijd beter dan helemaal niets doen. Geoorloofd dus, die slecht functionerende NGO’s. En ach, dat hun personeel zich soms meer dan misdraagt in hun hulplanden, dat noemen we ontspanning, of overspanning. Moet kunnen. Het is een hele opoffering om onder die idiote arme lui te werken, dus moet je je overmatig kunnen uitleven. De boog kan niet altijd gespannen zijn natuurlijk. En dat is waar, en ontspannen kan natuurlijk alleen met andere westerlingen, met duur eten, en duur drinken. Duur alles eigenlijk. Het geld is toch gratis. Een paar centen uit de spaarpot van pietje, een paar centen van een geldinzameling van school x en kerk y, een tientje van mevrouw de Wit, een paar honderd euro’s van dat bedrijf dat toch geld als water heeft.
(meer…)
Cocaine Plane
Een mysterieus cocaïnevliegtuig, dat vorige week zondag 13 juli verlaten werd gevonden op Lungi Airport met 750 kilogram cocaïne aan boord, heeft Sierra Leone volledig in haar greep. De lang verwachtte uitslagen van de lokale verkiezingen van 5 juli jongstleden, die vandaag officieel zullen worden gemaakt, zijn plotsklaps niet interessant meer. Iedereen is ‘high’ van het cocaïneschaal dat zich over de overheid dreigt uit te vouwen.
Wat is er gebeurd? Zondagnacht, 13 juli, vlak voordat het vliegtuig van President Ernest Bai Koroma zou landen, cirkelde er een onbekend vliegtuig boven de luchthaven rond. Het kreeg pas toestemming te landen nadat de hoogste luchthavenautoriteit was opgetrommeld en er een team klaar zou staan om de inzittenden te onderscheppen. In theorie, want toen het vliegtuig uiteindelijk landde, hadden de inzittende genoeg tijd om weg te komen. Ze lieten een vliegtuig vol met cocaïne achter. Straatwaarde: tussen de 200 en 300 miljoen euro, in Europa. Dat is dus nogal wat geld om zo onhandig mee om te springen, zeker als je je bedenkt dat het vliegtuig was uitgerust met GPS, dus in het donker kon landen en dus willekeurig welke verlaten plek in Sierra Leone (die er te over zijn) had kunnen uitkiezen als eindbestemming.
(meer…)
Verkiezingsnieuws uit Sierra Leone
Gin zit al weer enige tijd in Freetown, Sierra Leone. Heel af en toe ontvangen we weer een teken van leven. Hier een recente bijdrage over de lokale verkiezingen van morgen.
Donderdag 3 Juli, 2008 – Freetown
Woensdagnacht in nachtclub Paddy’s, Freetown is er een optreden van Artist’s for Peace, een initiatief van de UN ter plaatse. Populaire artiesten trekken door het land om mensen er van te overtuigen toch vooral geen geweld te gebruiken tijdens de lokale verkiezingen van aanstaande zaterdag. Het idee is niet gek; vanwege het hoge aantal ongeschoolden en analfabeten is muziek de nummer één tool om je boodschap over te brengen. Sierra Leonezen houden van muziek en als de boodschap niet te ingewikkeld wordt verpakt, is de hele bevolking in staat het bericht te begrijpen. Het optreden is bruisend, Paddy’s is afgeladen met bezoekers, en iedereen geniet van de lekkere beat van de nummers. Aan het einde van het optreden moet iedereen opstaan, een ketting met elkaar vormen en het volkslied zingen om ervan doordrongen zijn dat geweld geen oplossing is. De aanwezige Sierra Leonezen zingen uit volle borst mee met het volkslied. Men wil onder geen beding meer rottigheid zien in de samenleving. De tranen staan me in de ogen, en een moedeloos gevoel bekruipt me. Er is de afgelopen weken zoveel geïnvesteerd in dit soort initiatieven, en toch kan je al bijna op je tien vingers natellen dat de verkiezingen niet vredig zullen verlopen. Hoewel het een ‘moral booster’ zou moeten zijn, geeft het bij de mensen om me heen toch vooral een gevoel van zinloosheid. De lokale verkiezingen zijn een grote test voor Sierra Leone, waar zes jaar geleden een burgeroorlog werd beëindigd.
(meer…)
“Soft” drugs in Sierra Leone
Gin bezocht vorig jaar Sierra Leone ihk van haar afstudeerscriptie naar kindsoldaten. Recent is ze opnieuw naar Sierra Leone getogen. Via de mail ontvingen we onderstaande bijdrage.
België blijft tegen de aanleg van de omstreden wietboulevard in Maastricht die een einde zou moeten maken aan overlast van drugstoerisme tussen Nederland en België. Het doet de Nederlandse beleidsbepalers geen donder. De wietboulevard komt er, de Belgen moeten niet zo zeuren. De Nederlandse geldwolven zien een lucratieve manier om meer Belgen aan de soft drugs te helpen en zo hun centjes in Nederland te spenderen zonder er overlast van te hebben, want die overlast, die mogen de Belgen zelf houden.
In Nederland vinden we het intussen heel normaal dat softdrugs legaal verkrijgbaar zijn. Het zijn immers maar softe drugs. Een typische naam, want zo soft zijn dat soort drugs helemaal niet, alle wetenschappelijke onderzoeken die anders beweren ten spijt. Men zou eens naar Afrika moeten komen en een oorlog hier van dichtbij moeten bekijken om te zien hoe ‘soft’ softdrugs in werkelijkheid zijn. Ik spendeer nu zes maanden bijna al mijn dagen met ex-kindsoldaten in Sierra Leone, die groot zijn geworden met een joint in hun mond, en een geweer in de hand. De twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. (meer…)
