Author Archives: G. Drios
Death song – deel 2
(deel 1) Het kantoor van de “Business Advice Company” is gevestigd in een representatieve kantoorvilla. Een secretaresse ontvangt ons.
- “Onze directeur is er niet. Over een uur heeft hij een afspraak buiten de deur en of hij daarvoor nog hier komt, weet ik niet.”
- “Wij weten dat uw directeur er niet is. Daar komen wij voor. Kunt u ervoor zorgen dat alle medewerkers bijeenkomen?”
- “Nou, ik weet niet of dat kan… Dan moet ik eerst onze adjunct-directeur vragen…”
Natuurlijk kan dat. Korte tijd later zitten wij met z’n allen in de vergaderruimte. De medewerkers, mannen strak in pak met stropdas, vrouwen in keurige mantelpakjes, maken allemaal een vrij vermoeide en overwerkte indruk. (meer…)
Death song deel 1
Wordfeud is Scrabble, De Speld is de 1 aprilgrap, Jan Jaap van der Wal heeft een hoorspel gemaakt en zo zijn er meer oude ideeën die nu weer worden opgepakt. Laat ik ook maar zoiets proberen. Vroeger was in kranten en tijdschriften weleens een vervolgverhaal te vinden…
Death song – deel 1
Waarom moet zoiets ook altijd ’s nachts gebeuren? Net wakker arriveren mijn collega Gladys van Vliet en ik op de plaats delict, een grote villa met een enorme tuin in een dure wijk van de stad. De hele villa is afgezet en de technische recherche is er ook al. Er is een dode, zoveel is duidelijk, maar of het ook moord is, moet nog blijken. Alles lijkt op een tragische valpartij, waarbij het slachtoffer met zijn hoofd ongelukkig is terechtgekomen op de hoek van zijn zware glazen tafel. Toch zou het ook anders kunnen zijn geweest. (meer…)
Tien jaar na Pim
Zou er een verband zijn tussen de recent in Den Haag vermoorde juwelier Ruud Stratmann en de moord op Pim Fortuyn nagenoeg precies tien jaar eerder? Ik denk van niet eerlijk gezegd, althans niet wat ik zou kunnen verdedigen. Ik zou natuurlijk van alles kunnen bedenken en heb dat de afgelopen dagen ook gedaan, maar de onderbouwing daarvan lijkt mij bij nader inzien altijd onvoldoende, het zijn eerder meningen dan feiten. Als ik heel kritisch tegen mezelf ben, dan vind ik het allemaal shit en daarom zal ik het jullie besparen.
Het is wel zo dat er tien jaar na Pim anders naar de moord op de juwelier wordt gekeken. (meer…)
Koninginnenacht in Leiden
Mijn gitaar had ik meegenomen. Aangekomen op station Leiden besloot ik om het laatste stuk te lopen. Het duurde even, maar uiteindelijk vond ik het adres waar ik moest wezen, een oud pand, ingeklemd tussen dure kledingwinkels aan de ene kant en een bühne aan de andere kant waarop een deejay zich voorbereidde op zijn optreden die avond ter bevordering van de drankconsumptie in de plaatselijke horeca. Het pand zou binnenkort worden gesloopt, vermoedelijk om plaats te maken voor meer dure winkelpanden, maar tot die tijd mochten er lokale kunstenaars hun tenten opslaan.
Er gebeurde van alles. Allereerst met het pand zelf. Wie zou er nou nog de moeite nemen om een pand te versieren dat binnenkort wordt gesloopt? Toch heeft een van de organisatoren het gedaan, geïnspireerd door een bezoek aan Muscat, de hoofdstad van woestijnstaat Oman. (meer…)
Stack O’ Lee
Op 27 december 1895 vindt in St. Louis een schietpartij plaats. In de saloon van Bill Curtis krijgen William Lyons en Lee Sheldon, bijgenaamd Stag Lee, ruzie in het kader waarvan Lyons uiteindelijk Sheldon’s hoed afpakt en niet meer terug wil geven. Daarop schiet Sheldon Lyons dood, pakt zijn hoed terug en loopt weg. Schietpartijen met dodelijke afloop vonden toen vaker plaats en daarom zou alles allang vergeten zijn, maar er werd een lied over gemaakt.
Over waar het lied vandaan komt en waar het in de eerste jaren heen ging, is weinig bekend. Pas sinds de jaren ’20 van de vorige eeuw verschijnt iets op grammofoonplaat. De namen van Lee Sheldon en William Lyons veranderen steeds een beetje in Stagolee, Stack O’Lee, Staggerlee en in bijvoorbeeld Billy de Lyon, maar dat heeft verder niets te betekenen, het gaat steeds om dezelfde personen.
Er bestaan dan al meerdere verschillende stukken, Ma Rainey heeft het meer over hoe slecht Stag Lee zijn echtgenote behandelde en Furry Lewis heeft het over kansspel in plaats van de hoed als oorzaak voor de schietpartij. Mijn favoriete stuk is Stack O’Lee van Mississippi John Hurt van 1928. (meer…)
Toch nog een keer over Günter Grass
Het gedicht van Günter Grass heeft nogal voor opschudding gezorgd. In Nederland werd er al veel over bericht, ook meerdere malen hier op Sargasso, maar dat is nog niets vergeleken bij de discussie in Duitsland van de afgelopen weken. Het lijkt of iedereen het erover had. Zoveel aandacht voor een gedicht heb ik nog nooit eerder meegemaakt.
De reacties zijn, zoals bekend, meestal negatief omdat velen het gedicht als een uiting van antisemitisme zien. Misschien kan dat een beetje gerelativeerd worden omdat het ook vaak om partijpolitiek gaat. Grass is al heel lang lid van de sociaaldemocratische SPD en alleen daarom al zijn vele conservatieven, bijvoorbeeld christendemocraten, het niet met hem eens. Zo las ik dat een politicus van de christendemocratische CDU vond dat het bij Grass altijd mis gaat zodra hij zich met politiek gaat bemoeien. Dat hoeft dan echter nog niet te kloppen. Er zijn namelijk ook velen die denken dat het juist mis gaat als een christendemocraat zich met politiek gaat bemoeien. Maar dat is partijpolitiek. Ook Leon de Winter schreef zijn sinterklaasgedicht over zijn mening dat Grass als antisemiet de Joden van alles de schuld geeft voor “Die Welt”, een krant van de conservatieve Springer Verlag. “Haut dem Springer auf die Finger” heette het vroeger.
(meer…)
“Rousseau en ik” van Maarten Doorman
Naar aanleiding van de driehonderdste verjaardag van Jean-Jacques Rousseau (1712-1778) is onlangs het boek ‘Rousseau en ik – Over de erfzonde van de authenticiteit’ van Maarten Doorman verschenen over de betekenis die deze filosoof nu nog steeds heeft in het leven van ons allemaal. Die is niet gering. Rousseau bracht namelijk het verlangen naar authenticiteit en echtheid onder onze aandacht en dat is er nog steeds volop aanwezig, misschien zelfs meer dan ooit.
Rousseau ervaart de door talloze regels en voorschriften beheerste samenleving in het Frankrijk van de 18de eeuw als gecorrumpeerd en verstikkend en gaat naar authenticiteit en echtheid verlangen die hij in de natuur en in het eenvoudige leven op het platteland denkt te vinden. Een echtheid die ook kinderen nog hebben voordat zij die door hun opvoeding kwijtraken. Rousseau schrijft ook over opvoeding. Hij ziet er het nut niet van in dat schoolkinderen bijvoorbeeld geografie uit boeken moeten leren. Veel beter is dat zij een echte belangstelling voor geografie ontwikkelen door bijvoorbeeld zelf de weg terug naar het dorp te moeten vinden nadat zij in het bos zijn verdwaald.
(meer…)
Een gegeven paard
In de onlangs uitgezonden documentaire “Een handige dromer” heeft A.L. Snijders het over het schrijven. Tijdens het schrijven, zegt hij, mag hij van zichzelf niet aan zijn lezers denken. Ik begrijp dat wel.
In mijn interpretatie gaat het over de wenselijke afwezigheid van commercie en eigenlijk ook populisme. Als Snijders altijd rekening houdt met wat de lezers willen, is hij in het ergste geval puur commercieel bezig en dat is dan niet meer interessant. Dan schrijft hij alleen nog maar rommel. Door zijn opmerking schuift hij commercie en populisme meteen aan de kant en dat vind ik ronduit goed.
Het is echter ook mogelijk dat hij iets anders bedoelde. Misschien dat hij anders als leraar aan het werk zou gaan, want hij is vele jaren als leraar actief geweest. Hoe dan ook, erover nadenkende kan ik in dit verband ook vele overeenkomsten vinden tussen commercie en lesgeven. In beide gevallen heb ik in ieder geval de indruk dat het echte schrijverschap toch iets anders is.
(meer…)
Paspoortzaken
Vandaag is het de 25ste keer dat jullie hier een stukje van mij kunnen lezen, naast twee eerdere bijdragen in de reeks van Kyra over kleine literaire musea. Voor deze gelegenheid nu een stuk van voor mijn Sargasso-tijd. Het gaat over een bezoek aan de Duitse ambassade in Amsterdam. Ook al leef ik al vele jaren in Nederland, zo heb ik toch nog steeds een Duits paspoort. Ik had ooit al een keer gekeken naar wat het zou kosten om Nederlander te worden, maar dat vond ik toen te duur.
Hoe dan ook, in verband met mijn paspoort moest ik afgelopen jaar een keer naar de Duitse ambassade en wat ik daar heb meegemaakt was nogal bizar, zo bizar dat het volgende Duitse woord met de figuurlijke betekenis van ‘een slechte zaak’ op deze instelling van toepassing is:
(meer…)
De dagelijkse Voetnoot van Arnon Grunberg
Arnon Grunberg heeft heel veel succes met zijn boeken en daarnaast ook met van alles en nog wat en het zij hem gegund. Ook al heeft hij enige tijd geleden in een reclamespotje meegespeeld. Ik vind dat zoiets toch altijd imagoschade oplevert, ook al was het maar een keer en slechts voor iets zo weinig verwerpelijks als de Telefoongids. Hoe ging het ook alweer? Grunberg houdt een lezing en een mooie jonge vrouw hangt aan zijn lippen terwijl hij alleen maar uit het bedrijvengedeelte van de Telefoongids voorleest. Uiteindelijk schijnt zij van verlangen te smelten als hij zegt: “Geen voorrijkosten”. Uiteraard leest hij alleen een simpele zakelijke mededeling voor, maar door de hele setting lijkt deze een heel andere betekenis te hebben.
Het viel mij een keer op dat hij daarnaast een zekere belangstelling voor algemeen economische theorieën heeft. Nu hij het door zijn succes naar ik aanneem altijd heel druk heeft, kan hij daar ongetwijfeld ook zijn voordeel mee doen of doet hij het zelfs al, want in die theorieën gaat het doorgaans om de efficiënte omgang met schaarste. Als rationele schrijver zou Grunberg gewoon prioriteiten moeten stellen en beginnen met het werk dat voor hem het meeste oplevert. Dat is dan in het eenvoudigste geval gewoon geld, maar dat hoeft niet, het kan ook zoiets abstracts als nut zijn. Op deze manier waarborgt hij in ieder geval dat hij altijd de voor hem meest nuttige dingen doet. Verder zou hij zijn nutsoptimum bereiken als het voor het laatste woord waar hij mee bezig is precies niet meer uitmaakt of hij het nog net wel of net niet meer opschrijft. Als dit punt eenmaal is bereikt, is hij gewoon klaar. Hij zit dan in zijn optimum. Hij heeft alles opgeschreven wat de moeite waard was en nog meer schrijven is de moeite niet meer waard.
(meer…)
