Author Archives: Ernst-Jan Pfauth
De macht van de situatie
Communicatie is een breed en belangrijk vakgebied. Vanuit de massamedia, interpersoonlijke communicatie en reclame kunnen we veel verschijnselen en trends in de maatschappij verklaren. Daarom belicht ik elke laatste vrijdag van de maand op GC een nieuwe communicatietrend, waarmee ik hoop bij te dragen aan jouw oordeelsvorming
Elke vrijdag staat mijn dag in het teken van de sociale psychologie. Het hele tweede blok van het eerste semester op de opleiding communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam dwaal ik als student-assistent door de gangen van het Bushuis aan de Kloveniersburgwal. Tweemaal twee uur geef ik in werkgroepen les aan eerstejaars over de fascinerende wijze waarop mensen zich ten opzichte van elkaar gedragen. Centraal thema is de macht van de situatie. Wat doen we als we andere opvattingen hebben dan de meerderheid? Hoe gedragen we ons onder druk van een autoriteit? Door de sociale psychologie te bestuderen, wordt het af en toe bizarre gedrag van mensen meer duidelijk. (meer…)
Twitter: narcisme of nut?
Communicatie is een breed en belangrijk vakgebied. Vanuit de massamedia, interpersoonlijke communicatie en reclame kunnen we veel verschijnselen en trends in de maatschappij verklaren. Daarom belicht ik elke laatste vrijdag van de maand op GC een nieuwe communicatietrend, waarmee ik hoop bij te dragen aan jouw oordeelsvorming
Sommige communicatie- en mediagerelateerde hypes roepen veel verzet op. Ze zijn te vernieuwend, voldoen aan behoeftes die we misschien liever niet onderkennen of we hebben er simpelweg een natuurlijke weerstand tegen. Dit botst met de evangelisten van de nieuwe hype, die de dienst de wereld inbrengen alsof ze nooit zonder konden. Twitter is zo?n voorbeeld. Mensen blijven er sceptisch op reageren. (meer…)
De eerste generatie die alles kan delen
Het is 48 graden Celsius. Ik sta tussen tienduizenden zwetende Hongaren die allemaal één ding gemeen hebben: ze zijn fan van de Rolling Stones. Die komen zo het podium op, om het Ferenc Puskas stadion in verroering te brengen met hun soulvolle rock. Mijn hele leven wil ik deze levende legendes in het echt zien en vandaag gaat het écht gebeuren. Dan vallen de lichten uit, ontploft vuurwerk en klinken die prachtige, befaamde, en kippenvelopwekkende tonen van Start me Up. Een onbeschrijfelijke overwinningsroes maakt zich van mij meester, daar staat Mick Jagger! Op vier meter afstand! Uit volle borst schreeuw ik ‘You make a cold man cry’ mee. Één van de mooiste momenten van mijn leven.
En wat doe ik? Ik pak mijn telefooncamera. Met mij duizenden anderen. Mijn generatie kan niet alleen meer van het moment genieten, zij moet het registeren. De nieuwe web 2.0-site Memoloop speelt hier op in. (meer…)
Voetbalfundamentalisme
Een goed betoog begint met een omschrijving van het onderwerp. Maar over dit probleem is al zoveel geschreven dat ik het met moeite uit mijn pen krijg. Ik noem wat namen: Ehsan Jami, Ayaan Hirsi Ali en Theo van Gogh. Wat daders: Mohammed B., Samir A. en de Hofstadgroep. Even in het Theodor-Holman-standje en tekeer gaan over moslimfundamentalisme, vrijheid van meningsuiting en verloren kunstenaars. Terecht hoor, als u het mij vraagt. Ik moet ook weleens schelden om de primitieve gedachten van sommige medemensen. En het is natuurlijk zeer belangrijk om deze discussie gaande te houden. Maar af en toe is het leuk om het over een hele andere boeg te gooien. En dat is precies wat ik nu ga doen, dus wees gewaarschuwd. (meer…)
Wereldwijde burgerjournalistiek
Als burger ben je voor het wereldwijde nieuws afhankelijk van een paar nieuwsbronnen. Je surft wat rond, scant enkele nieuwssites en kijkt braaf het achtuurjournaal. Sommige gaan daarin wat verder dan andere. Maar Mark Fonseca Rendeiro spant de kroon: hij maakt zijn eigen nieuws. Wanneer op de wereld iets gebeurt waarvan hij denkt dat het meer aandacht verdient, belt hij iemand uit zijn indrukwekkende wereldwijde netwerk op om verslag te doen. Door middel van podcasts deelt hij zijn nieuws met de wereld. ,,Mijn doel is om via het internet belangrijke onderwerpen aan te snijden”. (meer…)
Tenenkrommende seksuele voorlichting
Voor wie de uiterst ‘smaakvolle film’ The Girl Next Door heeft gezien, is het bekende kost. Seksuele voorlichting in Amerika is vrij knullig, en op z’n minst tenenkrommend – van ergernis. Een klassiek voorbeeld:
In een tegenreactie hebben enkele jongeren uit Woodstock, New York een vodcastsite opgezet: The Midwest Teen Sex Show.
Met leuk in elkaar gezette filmpjes proberen ze op spottende wijze ? maar met serieuze ondertoon ? een discussie over tienerseks op gang te krijgen. Geen overbodige luxe in een land waarin een groot deel van de conservatieve overheid onthouding als enige optie ziet.
Journalisten en hun blogs
Dat de meeste journalisten graag bloggen, is bekend. Een logische ontwikkeling ook, mensen die van schrijven houden storten zich natuurlijk ook sneller op ‘nieuwe’ ontwikkelingen binnen het vak. Bovendien kunnen ze eindelijk zelf bepalen waar ze over schrijven, zonder dat het onderwerp langs een eindredacteur moet.
Freek Staps, Amerika-correspondent voor het NRC Handelsblad en BNR Nieuwsradio, noemde in een interview dat ik met hem had nog enkele voordelen van bloggen:
Een weblog is een perfecte mogelijkheid om het verhaal achter het verhaal te laten zien. Wat niet in de krant past, zet ik op mijn weblog. Tevens is het inkijkje in hoe een correspondent te werk gaat. Zo zijn de keuzes voor nieuws die ik maak beter uit te leggen. Een ander voordeel is dat ik direct kan communiceren met mijn bezoekers. Dat ervaar ik als de ideale manier om uit te leggen waarom journalisten zo belangrijk zijn.
De openhartige blogger
Naar goed Nederlands gebruik neem ik tijdens een obscene last-minute naar een zonovergoten land op een ligbed een aanzienlijke stapel boeken door. Terwijl mijn bezwete rug aan het blauwe plastic van de stoel plakt, ik om de twintig seconden een waterfles aan mijn mond zet en af en toe met een schuin oog naar de meisjes kijk die vroeger mijn vakantievriendinnetjes geweest zouden zijn, verbaas ik mij over de vreemde fantasieën die Jan Wolkers met zijn publiek deelt in het autobiografische Terug naar Oestgeest. (meer…)
Ecomoeheid
Vrijdag las ik in nrc.next een column over de Nederlandse ‘Trendwatcher van het jaar’-verkiezing. In dit vermakelijke stukje passeerde uiteraard enkele voorspellingen de revue. Eentje viel me voornamelijk op: eco-tiredness. Volgens de empirisch futurologen, prognosestylisten en trenddiertjes zijn wij Nederlanders over een tijdje groenmoe. Een logische optelsom eigenlijk. Het evangelie van Al Gore domineert de publieke agenda. En als je ergens mee doodgegooid wordt, ben je het op een gegeven moment vanzelf zat. Zo lust mijn moeder geen drop meer, omdat ze dat vroeger altijd tijdens het leren at. Om maar eens voorbeeld te noemen.
Een tramritje door – het overigens sterk verontreinigde – Amsterdam illustreert hoe groot het issue milieu tegenwoordig is. Zo zie ik een op een rondvaarboot staan dat ‘ook’ zij nu op schoon aardgas varen, bewijst een poster van Nuon dat milieu echt sexy is en zie ik om de tien meter een oproep om mijn oude mobiel in te leveren.
Hoe belangrijk het onderwerp ook is, bij zo’n overdaad treedt ecomoeheid vanzelf op. Net zoals we inmiddels Afrikamoe zijn. Daarom aan u de vraag: bent u al ecomoe?
Stemmen winnen op z’n Turks
Het is 41 graden Celsius, op een enorm veld beweegt dor gras zachtjes op de warme wind. Oorverdovend gezoem van sprinkhanen draagt bij aan de beleving van intense hitte. Dan, in de verte, klinkt muziek. Gepingel op een ondefinieerbaar snaarinstrument en hoog mannengezang. Mijn vriendin en ik, op weg naar de grootste moskee van Manavgrat, draaien loom onze hoofden naar de richting waar de muziek vandaan komt.
