Author Archives: Bart
Hoera! Walvisvaart!
Het gaat niet alleen goed met de schildpadden op Hawaii, het gaat ook prima met de dwergvinvissen in de Atlantische Oceaan. Zo goed dat IJsland er weer op kan gaan jagen, zelfs.
Wat in de vorige alinea nog dwergvinvis heette, bestaat in werkelijkheid uit twee soorten, die voor walvisvaarders en andere leken niet uit elkaar te houden zijn. Samen gaat het om vele honderdduizenden exemplaren, en waarschijnlijk zelfs flink meer dan een miljoen. Zelfs natuurbeschermersclub IUCN kan het niet meer over het hart verkrijgen ze uit te maken voor bedreigd. De veertig beesten die IJsland gaat vangen, zijn een welhaast homeopatisch vangstquotum.
Je zou denken dat dit walvisbeschermers vervult van vreugde. Het gaat goed met de walvis, een prachtige traditie kan nieuw leven in worden geblazen, de IJslanders kunnen weer walvis eten – voedsel is duur op het eiland dat bijna alles moet importeren. Bovendien zijn de IJslandse vissers getroffen door allerlei vangstquota, omdat wij teveel vis eten met zijn allen. Als de vissers over kunnen stappen op de alom aanwezige walvissen, is dat toch prachtig?
Maar nee hoor. Gemok, dreigementen. Het is nooit goed of het deugt niet. Waar komt toch dat zure, altijd neerslachtige van natuurbeschermers toch vandaan? Je zou ze bijna een harpoen in de bast willen gooien.
Biopatenten onder vuur
Misschien wel het belangrijkste nieuws van deze week komt uit Amerika, waar een patent op gele bonen werd teruggetrokken. Een Amerikaanse bonenteler had een gele boon gekweekt, en daar patent op aangevraagd. En elke Mexicaanse boer wiens bonen toevallig die kleur hadden, moest hem betalen. Die situatie is nu recht gezet.
U bent waarschijnlijk geen Mexicaanse bonenboer. Waarom is dit dan toch relevant voor u? Omdat het gaat over rechten en patenten op genen en biodiversiteit. Met de opkomst van immer verbeterende biotechnologie en farmacologie wordt de natuur steeds waardevoller. Als een boom een biologisch insecticide kan leveren, of een spons een mogelijk kankermedicijn in zich heeft, dan is ‘ie veel geld waard.
Leerzaam TV-experiment
‘Vermist’ kindje zit naast poster waarop staat dat ze vermist is. Het publiek? Doet niets.
Nee, ik zit in de trein. In de TREIN, JA.
Leuterend in haar mobieltje kwam ze de stiltecoupé binnen. Tevreden ging ze zitten naast mij, alhoewel haar dikke reet eigenlijk te groot was voor een eenpersoonsplek. Eenmaal gezeten veranderde ze van toon: de stem ging in een laag verzet, en suggereerde dat ze gewend was aan urenlange telefoongesprekken. Ook nu zou er zo eentje volgen, dat snapte de coupé meteen.
?Mevrouw, dit is een stiltecoupé. U mag hier niet bellen.?
?Nou en??
?Ik heb last van u?
?Da?s dan vette pech?
Nonchalant greep ik haar hoofddoekje en plantte ik mijn knie in haar mond. Haar tanden en telefoon kletterden op de grond. Onder luid applaus van mijn medereizigers stampte ik het mobieltje aan barrels.
(meer…)
Gemeente redt?
Afgelopen zaterdag demonstreerden de supporters van ADO Den Haag. Hun club heeft miljoenen aan schulden opgebouwd, en dreigt failliet te gaan. Op naar het stadshuis dus: de gemeente moet de club redden. Waarom? Dat viel te lezen op hun spanddoeken: ‘zonder geld komt er geweld.‘
De Arnhemse voetbalclub Vitesse klaagt dat de gemeente haar de nek omdraait, omdat ze niet even 5,5 miljoen euro schuld willen kwijtschelden. In Utrecht mocht de gemeente al eerder bijspringen. Daarnaast betalen alle gemeentes mee aan de beveiliging bij voetbalwedstrijden: wie naar een disco gaat betaalt zelf voor de security, maar voetballiefhebbers krijgen daar overheidssteun voor. (meer…)
Potterkrant
Geachte Volkskrant,
Hierbij wil ik jullie afdeling Sales feliciteren met de binnengehaalde advertentie. Bijna de hele voorpagina verkocht als reclame voor een boek waarvan de Engelse versie al maanden te koop was! Voorwaar geen geringe prestatie.
Uw abonnees konden er niet voor kiezen om deze beschaming te laten liggen in de winkel. Krijgen zij ook nog iets van de binnengeharkte galjoenen te zien?
Scalperen
Afgelopen Lowlands waren veel van mijn vrienden er niet bij. Te laat een kaartje gekocht. Let wel, er waren genoeg kaartjes te koop, maar wel voor twee à drie keer de toch al heftige normale prijs.
Hetzelfde treedt volgende maand op. Ik wil naar Mika. Dat is uitverkocht. En weet je waarom het is uitverkocht? Omdat een heleboel mensen denken dat iedereen graag Mika wil zien, en dus de kaartjes inkochten om die met winst te kunnen slijten.
Geen fans die een kaartje over hebben, maar parasieten zoals deze. In Nederland probeerde een Kamerlid tevergeefs het verschijnsel aan te pakken. Het is natuurlijk niet strafbaar, maar het is wel een kutstreek.
In Australië waren de fans het zat: zij boden via valse accounts de E-bay veilingen kapot. Ook plaatsten ze de gegevens van Scalpers – zoals dat daar heet – massaal online. Deze website is te links, te salonblog en vooral te klein om zoiets op te zetten, maar mocht één van de grote jongens zin hebben in wat collectie volksverontwaardiging, dan doen wij ze het idee graag cadeau.
Oordopjes
Na een eerdere editie van Awakenings voorspelde ik dat het aanpakken van verdacht uitziende gele capsules (oordopjes) wel eens met de hoofden van de beveiligingsapen kon fucken. En zie: ik kreeg gelijk: afgelopen Awakenings zijn twee mensen door de security mishandeld voor het bezitten van oordoppen.
Het viel onze buren ook al op: de steeds verder oprukkende hordes van onbeschoft securityvolk. Heb ik persoonlijk een stuk meer last van dan drugsdealers.
De oplossing daarvoor? Oordoppen. Ik voorspel dat de komende paar feesten iedereen uit solidariteit geniepig rondkijkend zijn oordopjes uit sealbaggies gaat halen, puur om de paranoia van het steeds kloteriger securityvolk eens aan de kaak te stellen. Maak ze gek!
In Memoriam: Alex
We hebben belangrijker nieuws voor laten gaan deze week, maar nu moeten we het toch even melden. Alex is dood. 31 jaar oud is ‘ie geworden – jong voor een grijze roodstaart-papegaai.
Alex was vermeldenswaardig omdat hij buitengewoon goed kon leren. De vogel kende meer dan honderd woorden, die hij ook echt goed kon gebruiken en niet alleen napapegaaien. Dat bleek zeker toen hij woorden ging verzinnen voor dingen die hij niet eerder had gezien. Hij leek zelfs een concept te hebben van het getal nul; iets waar de Westerse samenleving de hele Middeleeuwen lang niet op kwam.
Papegaai Alex heeft de wetenschappelijke inzichten in het leervermogen van dieren in het algemeen en dat van vogels in het bijzonder veranderd. Daarnaast was hij een belangrijke inspiratiebron voor het laatste shitboek van Michael Crichton. Tragisch dat dat zijn laatste wapenfeit moest zijn: volgens zijn oppas was Alex’ ontwikkeling nog niet op het hoogtepunt.
