Duurzaam dichten in de wegwerpmaatschappij

Het klonk zo mooi: een duurzame gedichtenwedstrijd met als hoofdprijs het winnende gedicht op 100.000 pakken biologische melk. Welke dichter wil dat niet? Helaas is het nog niet zeker of het winnende gedicht van Uft van Duurstede op de melkpakken zal verschijnen.

Stel je voor dat jouw winnende dichtregels op een melkpak staan afgedrukt en dat ze worden voorgelezen aan menig ontbijttafel. Een paar melkpakken verder kennen de kinderen jouw gedicht helemaal uit het hoofd. Ze dragen het voor in de klas, aan de familie en aan elkaar. Jouw duurzame poëzie gaat de wereld in. Zoiets moeten de organisatoren van Dichten voor een bewoonbare aarde voor ogen hebben gehad. Deze poëziewedstrijd werd georganiseerd door een groepje vrijwilligers van de Protestantse Kerk van Amsterdam. Verschillende partijen uit de duurzame hoek ondersteunden deze activiteit. De jury werd gevormd door Hannemieke Stamperius, Theo de Boer, Marjolijn van Heemstra en Udo Doedens. Ze moesten een keuze maken uit 133 inzendingen.

Afgelopen donderdag vond de muzikale prijsuitreiking plaats op de immense zolder van het Van Limmikhof in Amsterdam. De beste gedichten waren op muziek gezet en werden ten gehore gebracht door verschillende zangers en musici. Het hoogtepunt van de avond was de gesproken column van Johan van de Gronden, directeur van het Wereld Natuur Fonds. Hij vulde de jury aan met zijn opmerking dat er veel schuldgevoel in de gedichten zit, er waren weinig lyrische inzendingen, geen odes aan de natuur. Hij eindigde met ‘De dichter moet er weer op uit. Je moet zoeken’.

De rest van de avond wachtte ik in spanning af wie er met de hoofdprijs vandoor zou gaan. Welk gedicht zou straks op het melkpak gedrukt worden? Uft van Duurstede won met Een indiaan stopt in de grond. Hij krijgt een dekbedovertrekset met het winnende gedicht op de kussensloop, een tas gevuld met biologische producten en een portie Groene Prikkels. Mooie prijzen, maar de echte hoofdprijs, het winnende gedicht gepubliceerd op 100.000 literpakken biologische halfvolle melk, kon nog niet worden overhandigd. De reden? Top Hill Pack, de verpakkingsproducent waar Weerribbenzuivel mee samenwerkt, is in de problemen geraakt. Hierdoor is het nu nog niet zeker of het winnende gedicht ooit op een melkpak terecht zal komen. De tweede prijswinnares heeft meer geluk. De haiku van Helena Karsten, Dan duren dagen, zal binnenkort te lezen zijn op de flesjes bier van bierbrouwerij De 7 Deugden. Een vertegenwoordiger van de brouwerij kwam het bruine flesje tonen, het etiket met het gedicht is in de maak.

Het is spijtig dat duurzame gedichten op wegwerpverpakkingen terecht zullen komen. Het bier en de melk zijn weliswaar biologisch, maar het lege flesje mag naar de glasbak en het lege melkpak kan bij het afval. Geen statiegeldsysteem voor de bierflesjes met de mooie haiku. Ik ben benieuwd hoeveel mensen het melkpak met het hoofdprijswinnende gedicht zullen bewaren. Een indiaan stopt in de grond is geen wegwerppoëzie, het is een gedicht dat het verlangen naar nuttig-zijn goed onder woorden brengt. Een beetje stichtelijk, dat wel, maar veel lezers zullen de emotie herkennen.

Lees hier meer duurzame gedichten.

foto dan century