Op bezoek bij Henk en Ingrid

Al geruime tijd heeft iedereen het over Henk en Ingrid, ik kan het al bijna niet meer horen. Iedereen heeft er zo zijn eigen mening over. Maar zijn zij eigenlijk echt zoals wij denken?

Het idee was heel eenvoudig, ik ga gewoon een keer op bezoek bij Henk en Ingrid, gewoon voor een interview. Maar het had nogal wat voeten in de aarde. Het probleem begon al met de definitie. Henk en Ingrid, wie zijn dat eigenlijk? Ik dacht altijd dat het de doodgewone Nederlandse mannen en vrouwen op straat zijn. Niet heel erg rijk, gewoon modaal inkomen of zo. Die zouden makkelijk te vinden moeten zijn en zo ging ik als een soort Jakhals Erik willekeurig mensen op straat vragen of zij Henk of Ingrid zijn. “Nee” zeiden ze “Henk en Ingrid zijn PVV-ers”. Zo had ik er nog niet over nagedacht, maar bij nader inzien vond ik dat eigenlijk ook.

PVV-ers vond ik eerst niet, maar dat lag misschien ook een beetje aan mij. Misschien zocht ik op de verkeerde plaatsen. Ik dacht al overeenkomsten te zien tussen Henk en Ingrid en de silent majority, de zwijgende meerderheid uit politieke discussies in vroegere jaren, een meerderheid die misschien zwijgt omdat ze in werkelijkheid helemaal niet bestaat. De silent majority is dan niets anders dan een goedkope truc om een mediahype te ontketenen. Het handige daarbij is dat zij haar vertegenwoordiger nooit zal tegenspreken. Mubarak had zich tijdens de protesten op het Tahrirplein ook als vertegenwoordiger van de silent majority in Egypte kunnen opwerpen. Wie weet was hij dan nu nog steeds aan de macht geweest. Dus, misschien zijn ook Henk en Ingrid slechts een goedkope reclametruc en bestaan zij in werkelijkheid helemaal niet?

Nou, zij bestaan wel, daar kwam ik dan toch snel genoeg achter. En zij zwijgen ook niet echt. Misschien is het een ander soort zwijgen, luidruchtiger, dat zou kunnen. Maar hoe dan ook, uiteindelijk vond ik in ieder geval genoeg PVV-ers. Toch viel mij op dat vele PVV-ers eigenlijk meer een soort fashion victims zijn, mensen die op de PVV stemmen omdat het nu in de mode is, omdat zij er zo veel over op de televisie zien. Het is een beetje als toen bij Pim Fortuyn. Kort na zijn dood was er een regelrechte hype om zijn persoon en werd hij verkozen tot grootste Nederlander aller tijden. Maar dat waaide ook zo weer over en nu is het voorbij.

Dit soort mode-PVV-ers wou ik eigenlijk ook niet hebben, ik was toch meer op zoek naar zeg maar de echte Henk en Ingrid. Gelukkig vond ik ze uiteindelijk wel en mocht ik ook een keer langskomen voor een interview. Wij hadden toen een heel lang gesprek waaruit onder meer naar voren kwam dat zij vooral door de volgende eigenschappen te karakteriseren zijn:

1)      Een onbestemde boosheid

2)      Een zekere langdradigheid

3)      Een sterke vervoersbehoefte (met de auto)

Het meest gebruikte argument was: “Het slaat allemaal nergens op” en dat hoeft overigens helemaal geen oliedomme dooddoener te zijn die elk gesprek al in de kiem smoort. Het kan zonder meer ook blijk geven van diep inzicht in hoe de dingen in elkaar zitten.

Ik begon met een onderwerp waar zij ongetwijfeld veel over te zeggen hebben, de A4 tussen Delft en Schiedam en daar raakten zij inderdaad niet over uitgepraat. Eindelijk gaat het ermee verder, eindelijk is het zo ver. Het slaat allemaal nergens op dat het zo lang moest duren. “Alles ligt jaren stil alleen omdat ergens een of ander zeldzaam rotbeest voorkomt dat anders zou uitsterven, wat een onzin. Maar dat mag ik zeker weer niet zeggen van Marianne Thieme.” Verder waren ze ook heel blij dat tenminste op sommige wegen de snelheidslimiet wordt verhoogd dankzij Geert Wilders. Geert Wilders vonden zij heel slim.

Het gesprek over de A4 duurde en duurde, maar uiteindelijk zag ik de mogelijkheid om over te gaan tot het volgende gespreksonderwerp. Eigenlijk wou ik het nu over buitenlanders hebben, maar ik dacht als ik daar ook nog over begin, ben ik morgen nog niet klaar. Dus heb ik het maar weggelaten.

Het volgende en laatste onderwerp was kunst en cultuur. Natuurlijk kwamen meteen weer lange verhalen over “dat kan een kind van drie ook” en dat het allemaal nergens op slaat. Toen ik er een keer tussen kwam, vroeg ik wat zij dan wél leuk vinden. Voor Henk waren dat duidelijk films, niet zozeer in de bioscoop maar meer thuis, op DVD of gewoon op de televisie. “Bijvoorbeeld The Full Monty?” vroeg ik, maar die kende Henk niet. Het liefst keek hij naar spannende avonturenfilms met sensationele special effects en bloedstollende achtervolgingen (met de auto). Ik weet helaas niet meer hoe de film heet waarvan hij mij de handeling uitgebreid en vol enthousiasme ging navertellen.

Ingrid gaat zo nu en dan ook graag naar een concert of zo. De laatste keer was zij naar “Mamma Mia”, de musical over ABBA. ABBA vond zij een fantastische groep. Van al die gesubsidieerde concerten moest zij daarentegen niets hebben, want dat sloeg allemaal nergens op. Het raakte haar niet. Op mijn vraag wat haar dan wél raakt, zei ze de muziek van Michael Jackson en alles daaromheen. Dat een muzikaal genie als hij zo vroeg moest overlijden, dat vond zij heel erg. Verder spraken haar ook vele Nederlandse artiesten heel erg aan, uit Volendam bijvoorbeeld, de Toppers en natuurlijk Marco Borsato. Ooit was zij op een concert van Marco Borsato en daar vond zij een lied zo aangrijpend dat zij moest huilen. Hoe hij daar zo zong over hoe het met zijn ex uitging… Ik zei dat ik het wel begreep, huilen op een concert van Marco Borsato.

Verder was ik natuurlijk ook benieuwd wat zij van André Rieu vond, maar hem vond zij niet zo leuk. Zij vond het wel heel grappig dat hij tijdens zijn optredens in Australië de begintune van de televisieserie Neighbours speelde, maar verder nee, niet zo. Ik vroeg of zij misschien niet zo van driekwartsmaten hield, maar daar lag het niet aan, althans zij wist niet wat dat was. Nee, zij vond dat het meer iets voor oudere mensen was. Zij zelf voelde zich daar nu nog te jong voor. Toch had zij er wel waardering voor dat hij ook de klassieke muziek weer wat meer onder de aandacht brengt. “En dat helemaal zonder subsidie!”

Terug thuis was ik moe maar voldaan. Het was heel moeilijk geweest om Henk en Ingrid te vinden en het interview duurde heel lang. Toch had ik er baat bij want ik begreep nu eindelijk het fundamentele probleem als je hun belangen vertegenwoordigt: het slaat allemaal nergens op.