Van Rompuy twittert een haiku

Diepzinnig hoor. En zulk virtuoos taalgebruik ook. NOT!

Wat me een beetje stoort is dat als een meneer met status een neuzelkrabbeltje schrijft à la P. Kouwes, mensen ineens bewonderend ‘Ooooh!’ en ‘Aaah!’ zeggen als het een ‘Haiku’ heet.

Sowieso zijn die haiku’s overrated. Westerse dichtkunst is echt veel complexer en moeilijker.

‘Koffie zetten
Stoom beslaat de pot
Het apparaat huilt.’

Daar heb ik minder dan twee minuten over gedaan. Maar als een of andere antieke Jap dat doet (of Van Rompuy) dan is het ineens klassieke literatuur of wereldnieuws.

Op z’n minst dwingt het meer bewondering af voor degene die dit maakt. Ik heb wel eens een gedicht van Serge van Duinhoven horen bespreken over een oud geworden vrouw, waarbij de dichter er zelfs in was geslaagd om woordkeus en metrum in de zin waarin haar kortademigheid werd beschreven zo te construeren, dat de lezer zelf gedwongen werd om korte happen adem te nemen.

Kijk, dat vind ik dus knap. En doordacht ook. Gaat namelijk nog wat verder dan een fraaie beschrijving, lekker lopen en of rijm.

Vergelijk dat met:

“Ach oude vijver
de kikkers springen er in
geluid van water.”

Dit is dus een bestaande, klassiek Haiku. Of deze:

“zou ik ze pakken,
de witvis in ‘t wier bijeen
dan schoten ze weg”

Ja, als je vissen probeert te pakken, schieten ze weg ja. Vertel me eens iets dat ik nog niet weet. En dit vinden wij in het Westen heel erg diep. Ooooooeeeeehh… oosterse mystiek!