Duurzaamheid, natuurbescherming en illusies, een natuurbeschermer deelt zijn pijn

De man heeft inderdaad erg veel woorden nodig om hedendaagse opvattingen over ‘duurzaamheid’ (als ware er overeenstemming over wat dat is of zou moeten zijn) als een eendimensionaal weg te zetten. Over antropocentrisme heeft hij een punt. Maar gelijk hebben is nog iets anders dan echte veranderingen bewerkstelligen. En misschien is de neiging tot antropocentrisme ook groter nu we weten dat de mens ook zijn eigen bestaan enorm onder druk zet en heeft gezet.

@su Naar he, als iemand zo dicht bij een waarheid komt die je niet wil zien? Daar ga je spontaan van vergeten met tegenargumenten te komen en in #5 godwinnen. Treurig ook hoe je je daar later dan weer voor schaamt. Ik herken dat wel.

@7:
Volgens mij is een meer treffende samenvatting dat de schrijver zijn verlies van binding met de natuurlijke wereld betreurt. Hij hoopte dat de natuurbeschermingsbeweging op weg was om zijn gedroomde utopische harmonie tussen de menselijke en de natuurlijke wereld te bewerkstelligen, maar die hoop vervliegt nu ook en daar heeft hij het moeilijk mee.

@su Je pikt er gelijk het zwakste punt uit. Ik zet daar ook mijn nodige vraagtekens bij aangezien ik niet geloof dat je als mens zinnig kan zeggen over intrinsieke waarde die buiten de menselijke beleving zou bestaan. MAAR, dat is natuurlijk lang niet alles waar dit essay over gaat. Ik zal vanavond misschien nog even de moeite nemen om het artikel nog eens snel te scannen en te verwoorden wat ik er zo sterk aan vond.

@8 Dat lijkt er wat mij betreft meer op. Wat ook zeer treffend is is de observatie dat er gepoogd is natuurbelangen (wat dat ook mag zijn) te koppelen aan mensen belangen (verheffen uit armoede &c.) en dat dit in feite een grote leugen is.

@10: Nee, het gaat ook over religie beleiden. En zijn uiteindelijke oplossing: I am leaving on a pilgrimage.