Daarom moet het multiculti beleid, met al haar artificiele voorkeuren en selectief en opportunistisch gehandhaafde wetten op de schop. De overheid moet volkomen voorspelbaar en betrouwbaar zijn en voor iedereen gelijk, anders verleid je misschien weliswaar een kleine groep, maar verlies je het vertrouwen van een veel grotere.

Goeie vraag. Het gaat om de overheid in brede zin, dus inclusief haar instituties. Je kunt dan een onderscheid maken tussen bijvoorbeeld de rechterlijk macht tot en met de Hoge Raad die Europese wetgeving toetst. Vraag is in hoeverre religie in Nederland extra juridisch wordt ondersteund. Daar is vakinhoudelijk geen volledige consensus over, maar er zijn zeker indicaties dat het publieke debat door niet-religieus geinspireerden met minder wapens gevoerd moet worden. Dat staat een open en eerlijk debat in de weg.
http://www.ivir.nl/publicaties/nieuwenhuis/njcm2004_2.PDF

Het gaat om de lokale overheden zoals Utrecht dat een project steunde dat gescheiden -sexe-aparte- loketten voor moslimvrouwen in of naast een moskee vanuit het beleid subsidieerde. In Amsterdam heeft Cohen zijn compenserende neutraliteit om religieuze organisaties extra te steunen vanwege een veronderstelde achterstand. Hij greep daarmee in om vermeend gematigde moslims te bevoordelen boven minder-gematigde moslims. Een inhoudelijke interventie dus door een overheid.

Het gaat om de landelijke overheid die vanaf de jaren ’70 (vdve) jarenlang een moslimzuil probeerde op te tuigen en daar gesprekspartners bij zocht. Dat werden vaak de best georganiseerde, in dit geval de orthodoxe moslims.

Als we ons voor nu tot de moslims beperken, dan zou je kunnen beweren dat de overheden en haar instituties door bevoordeling van de een de ander nog geen schade hoeven te doen. Ze laten de keuzevrijheid open, maar pikken er slechts een doelgroep uit om extra te ondersteunen.

Da’s denk ik te simpel gedacht. Overheden moeten volkomen neutraal zijn als het om de keuzevrijheid gaat omdat het mensen direct of indirect onder druk kan zetten. De vrijheid van godsdienst vraagt om een neutrale opstelling door de overheden, en een permante uitstraling van dat grondidee. De overheid moet op voorwaardelijk niveau de vrijheden bewaken en garanderen. Zodat mensen het idee hebben dat ze in volledige vrijheid kunnen kiezen.

Nietsdoen kan ook het verkeerde signaal geven. In de nasleep van het geweld tegen Ehsan Jami had er een overheidscampagne over geloofsafval gestart kunnen worden. Dat is niet gebeurd, waarom niet? Dat incident had aangegrepen kunnen worden om aan de moslims door voorlichting uit te leggen dat het in Nederland volgens de vrijheid van godsdienst voor iedereen mogelijk is om uit een religie te stappen. Nu werd niet de kans gegrepen om het beeld te corrigeren dat zo’n stap gevaarlijk en maatschappelijk ongewenst is.

Mijn zorgen gelden de in Nederland wonende weldenkende geseculariseerde culturele moslims die klem zitten tussen een orthodox-religieuze groepsdwang, een wegkijkende overheid die niet zorgt voor een zogenaamd gelijk speelveld van het publieke debat, bepaalde segmenten van rechtse en linkse politiek en opiniemakers als Thomas van Aalten die met hun karikaturen feitelijk niet de geseculariseerden, maar de orthodoxe hardliners steunen. De keuzevrijheid van deze gematigde (ex)-moslims wordt aldus beperkt, en dat doet me pijn.

En buiten de openbare schoolmuren. Je gaat anders in zo’n klas tegen sluitingstijd toch een soort scheiding van bokken en schapen krijgen. Met groepdruk, tweedeling op het schoolplein en meer van zulks. Dat lijkt me voor de broodnodige cohesie niet gewenst.

Je opmerking dat atheïsten of niet-christelijke aan fundamentalisme doen, kan ik niet plaatsen.

Er bestaat in Nederland vrijheid van godsdienst. Dus iedereen moet zich een eigen religie of levensovertuiging kunnen kiezen. Of verkiezen om niets te kiezen. Religie mag in het publieke domein gewoon zichtbaar zijn. Dat is breed geworteld. Als maatschappelijke belang hebben de geinstitutionaliseerde religies op allerlei manieren contacten met de overheden. Tot zover geen problemen.

Maar anders wordt het als juist door de religie de Nederlandse pluriformiteit onder druk komt te staan. Als een vrij individu in de praktijk niet langer in alle vrijheid en vanuit de eigen vrije keuze uit een religie kan stappen, maar dit juist onder sociale dwang onmogelijk gemaakt wordt. Die vrije keuze om voor zichzelf te kiezen is namelijk ook vrijheid van godsdienst.

De overheid moet de keuzevrijheid garanderen en geen partij kiezen voor of tegen religie. Kortom, de overheden moeten opkomen voor het individu en zich de handen niet laten binden door belangenverstrengeling. Kwestieus is of de overheid vrije handen heeft.

De organisatievorm van een religie is meer dan een mening. Dat is gestolde kerkpolitiek die verder gaat dan de inspiratie van het individu. De organisatie is een hybride die zich onttrekt aan toezicht en controle.

De geinstitutionalseerde religie is een vermenging van religieus geinspireerden die lid van een groep gemaakt worden, partijpolitiek, defensieve economische belangen, oneigenlijk opgerekte grondrechten, matigende leerstellingen die voor continuiteit en stagnatie zorgen, podium en trefpunt voor een schaduwmacht en een historische traditie van eeuwen.

Ik zou deze religieuze conglomeraten niet zozeer willen verbieden, maar ze wel onder politiek toezicht en controle willen brengen. Waarbij een smal pad bewandeld moet worden. Want uiteraard moet de overheid zich op geen enkele wijze bemoeien met de inhoud van religie. Wat juist door de compenserende neutraliteit van Cohen en Marcouch wel gebeurt. Ze spreken hun voorkeuren uit en bemoeien zich met hun interventies met de inhoud van religies. Cohen en Marcouch willen op afstand sturen.

Het is echter de taak van de overheden om afstand van religie te houden en indien nodig de dekmantel van de geinstitutionaliseerde religie waarachter velen zich verschuilen weg te trekken. En aldus de structuur ervan te openbaren.

Waar geloof floreert in mystiek die niet alles verklaart, dient de organisatievorm van het geloof juist publiekelijk bekend te zijn. Transparant om het modieus te zeggen. Dat roept vervolgens de vraag op waar het geloof eindigt en de organisatievorm begint. Belangrijk om te weten omdat de overheid of controlerende instanties verre van het geloof van de individuen moeten blijven en zich er niet mee moeten vermengen. Maar wel de organisatievorm in kaart moeten brengen. Juist dit laatste proces wordt door Cohen en Marcouch verstoord. Zoals in een thriller de lokale politie ingrijpt en een belangrijke FBI-zaak om zeep helpt.

De christelijke politiek zal zich er de -eigen- handen niet aan willen branden. Als het al zover komt zal een capaciteitsprobleem aangevoerd worden om de kerkelijke organisaties niet door te lichten. En zo de ongewenste vermenging van politiek, macht en religie fijn in stand te laten. Door hun vestoring van het toezicht en de controle zijn Cohen en Marcouch ongewild de conservatieve christelijke politiek behulpzaam.

Wederom helpen socialisten een totalitaire macht op weg zoals dat ruim zestig jaar geleden in Duitsland en zo’n dertig jaar geleden in Iran plaatsvond. De kleuren rood en groen mengen tot bruin. Een politiekcorrecte gedapo houdt de neuzen één kant op en tracht andere meningen kapot te juridiseren.