Vroege optocht van de MEP

Op weblog Den Cayente geeft Ariën Rasmijn voor de Wereldomroep aldaar zijn visie op het leven op Aruba en de lokale politiek. Rasmijn (33) is journalist op Aruba. Sargasso plaatst met toestemming in de zomermaanden deze posts van Rasmijn.

De grote optocht van MEP vond zondag plaats. Verrassend vroeg in het seizoen, want we hebben nog zeven weken te gaan (tenzij ze van plan zijn om er nog een te houden, wat tegen de afspraak is). Of je nou voor of tegen bent, het was indrukwekkend. Nelson Oduber reed trots voorop. De hele rit stond de 62-jarige, maar oerfitte premier in zijn jeep, de vuisten gebald en met een stoere blik richting de vele sympathisanten langs de weg.

Zijn meest trouwe ‘palanca’s’ zaten naast hem in de auto, twee quads en een auto met beveilgers reden daar vlak achter. Na hem kwam de nummer twee, Marisol Lopez-Tromp, met haar grote gevolg. En na haar nog zo’n vijf, zes kilometer aan geel versierde toeterende auto’s, ATV’s, brommers, en trailers met keiharde muziek. De verschillende kandidaten (niet allemaal, de partij heeft haar definitieve lijst altijd pas op de nacht voor de officiele inlevering klaar) stonden in hun jeeps en zorgden ervoor dat ze zichtbaar waren. Zo reed Evelyn Wever-Croes in een hoge monstertruck en reed Booshi Wever in zijn eigen trailer. Want het campagnegeld moet rollen. Letterlijk.

Ik woon in het huis waar mijn vader, ooms en tantes een groot deel van hun jeugd hebben doorgebracht. Dit huis in Savaneta staat pal langs de grote weg. Alle grote partijparades zijn er langsgeweest. Toen mijn oom Jose, die naast het oude familiehuis woont, aan het begin van de jaren ‘80 op de lijst van MEP ging, wapperde ik als gastje van zes of zeven strijdbaar bij zijn tuinmuur met mijn eigen gele vlag wanneer een optocht van de gele partij langsreed. Dat zag er toen niet heel erg anders uit dan nu:

Zondag was ook de eerste bursalenvlucht naar Nederland en ik besloot om voor de krant maar eens naar de luchthaven te gaan. Ik reed langs de hele lengte van de optocht van MEP. Het hield maar niet op. Bij de rotonde van Pos Chiquito zag ik een opstopping van Romeinse proporties. AVP had ook haar eigen ding georganiseerd. Geen officiële parade, want daar hadden ze geen vergunning voor, maar ‘een gezamenlijke rit’ langs evenementen in Pos Chiquito, Dakota en Noord. Min of meer langs dezelfde route van de parade van MEP, maar dan in tegengestelde richting.

Ik dacht, hier gaat het mis. Maar de sfeer was gemoedelijk, al was meteen duidelijk dat de groene partij met deze actie de boel zat te stangen. Later hoorde ik dat het op vechtpartijen uitliep en dat de vader van een van de MEP-kandidaten klappen zou hebben gekregen. Maar dat kan net zo goed ook partijpropaganda zijn.

Parades zijn, hoe je het ook bekijkt, leuk. Voor de partij is het pure machtsvertoon, voor de deelnemers een dagje uit en een smoes om lekker veel herrie te maken. Mijn opa, zo werd aan mij verteld, hield mijn vader en zijn broers en zussen ver uit de buurt van de voorporch wanneer er weer zo’n stoet langsreed. Dat was in de jaren ‘50, de hoogtijdagen van zijn geliefde partij PPA. Vooral de optochten van AVP waren hem een doorn in het oog. Teveel luide, dronken mensen en obsceen gedrag. Alleen wanneer PPA een optocht hield mochten de kinderen, netjes gekleed, even kijken naar de oranje stoet.

In 1994 (we woonden in Balashi, ook langs de grote weg) ergerde ik me wanneer ik voor de zoveelste keer die lange, irritante golf van getoeter hoorde naderen. Dat jaar waren er veel optochten, vaak kleine van niet meer dan twintig of dertig auto’s. Toen AVP won reed ik mee met de overwinningsoptocht. De partij die de meeste zetels heeft gewonnen krijgt traditiegetrouw toestemming voor een grote overwinningsoptocht na de verkiezingen.

Mijn moeder en stiefvader waren groene rakkers, zelf was ik bij lange na niet zo fanatiek. Maar om hun te pleasen stemde ik op hun goede vriend, de lijstduwer en ‘jongerenkandidaat’ Edwin Abath. Maar goed, wij hadden dus gewonnen en dus zat ik de hele rit, van playa, via Santa Cruz, naar San Nicolas in de achterbak van een pickup biertjes te jatten en te genieten van het uitzicht. De sfeer was uitgelaten, want wie wint mag zijn gelijk laten zien. Zelfs tot vervelens toe.

Toen onze stoet het MEP-bolwerk Santa Cruz binnenreed werd het even spannend. Er werd wat over en weer gescholden, maar verder gebeurde er niets. We reden namelijk te hard door. Aan het eind van de rit had ik hetzelfde fijne voldane gevoel als van na een hele dag off-roaden. Heerlijk.

Waarom ik sindsdien geen fanatieke voetbalsupporter was geworden ontgaat mij trouwens even. Vorig jaar, toen Galatasaray Turks landskampioen werd en een kleine stoet auto’s met vlaggen en banners toeterend door de straten van Amsterdam-Oost reed, kon ik mijn grijns ook amper onderdrukken.