Het gevaar van Pakistan
Dit is een gastbijdrage van Nick Ottens.
Onder de nieuwe regering Obama staat Afghanistan weer centraal in de Amerikaanse Midden-Oosten strategie. Waar de afgelopen jaren de aandacht vooral door Irak werd opgeëist benadrukte Barack Obama gedurende de verkiezingscampagne keer op keer dat in Afghanistan de werkelijk oorlog tegen de terreur werd gevochten en daarom heeft hij toegezegd de troepenmacht in het land te verdubbelen. Maar zelfs 60.000 Amerikaanse soldaten zijn misschien niet genoeg.
Op het hoogtepunt van de oorlog in Irak bevonden zich maar liefst 140.000 coalitietroepen in een land dat eenderde kleiner is dan Afghanistan en vijf miljoen minder inwoners telt. Daarbovenop komt dat het verzet in Afghanistan wijdverbreider is dan in Irak: de Taliban kan nog steeds rekenen op steun onder aanzienlijke delen van de bevolking. Echter het grootste probleem is dat diezelfde Taliban zich overwegend teruggetrokken heeft in de bergachtige grensstreek met Pakistan. Geen buitenlandse veroveraar, noch de Britten, noch de Sovjets, is er in de recente geschiedenis in geslaagd dit gebied te overheersen. “De Obama regering voorziet dilemma’s gekend door sommigen van haar voorgangers,” weet Henry Kissinger. “Amerika kan zich nu niet terugtrekken, noch kan het de strategie volhouden die ons tot op dit punt gebracht heeft.”
Kissinger waarschuwt voor het ontstaan van een semi-onafhankelijke staat van Pathaanse extremisten in dit grensgebied: “Een jihadistische machtsbasis aan beide zijden van de Afghaans-Pakistaanse grens zou een permanente bedreiging vormen voor de hoop op een gematigde evolutie en voor al Afghanistans buurlanden,” aldus de oud-staatsman.
Die dreiging wordt versterkt doordat Pakistan tekortschiet in de bestrijding van deze extremisten. Het centrale gezag heeft steeds meer moeite de grensgebieden onder controle te houden en één zo een grensgebied is al praktisch onafhankelijk.
Islamabad wordt daarnaast geplaagd door verdeeldheid in eigen gelederen. De Talibanstrijders in Afghanistan blijken deels ondersteund te worden door Pakistans inlichtingendienst. In de hoofdstad wordt druk gekibbeld maar niet over deze kwesties. Terwijl de politici om macht worstelen lijkt de staat langzaam maar zeker haar grip op het land te verliezen.

