Nu is het wel zo dat we lekker achter de pc kunnen rommelen omdat andere mensen nog wel onder “kolenmijn-achtige arbeidsomstandigheden” de grondstoffen voor je harde schijf verzamelen en weer anderen de druiven plukken vooor dat lekkere en hier betaalbare wijntje.
En als die mensen reaguren tegen die omstandigheden, loopt het nog te vaak slecht af.

Ik dacht dat “de mens” het vuur en het wiel had uitgevonden uit idealisme voor minder werk.
Zou de belangrijkste vraag dus moeten zijn: hoe kunnen we schoon en veilig investeren in niet werken?

Daarnaast, met het vooruitzicht van #17 (terug de mijnen in, steenkool kappen met een hamertje), gaat het plezier het werk wel snel verloren. Je hebt geen tijd om af en toe ontspannend wat onzin op een bord te zetten, waar anderen dan weer hun haar van uittrekken, je moet de hele tijd werken, onder zeer oncomfortabele omstandigheden (technologie is immers uit den boze, dus met de blote hand je mijnschacht graven en dan maar op je rug liggend tegen de kolen boven je hoofd tikken), die ook nog eens ongezond zijn (stoflongen). Bij thuiskomst staat er brood op tafel, alleen op zondag (de enige vrije dag) met vleesbeleg (want van je loon kun je je niet meer veroorloven). Vanaf zijn 8e kan je zoontje mee, die mag dan emmertjes steenkool van de schacht naar de takel brengen, die door moeder met een tredmolen bediend wordt. Dat is de toekomstvisie van #17. Op naar de 18e eeuw!

Ja hallo, met het inkomen dat je nu hebt doe je toch al veel buiten je werk? Of wordt je betaald om hier te reageren?

@19 en @18: Hmm, op zich interessant om over mechanisatie verder na te denken. Bismark’s opvatting huldig ik, want mij lijkt het ideaal dat iedereen alle tijd kan invullen zoals hij/zij wil.
Ook als we dan armer zouden worden, wat dan nog? Tot nu toe leek me het tempo in zuidelijker landen heerlijk, inclusief die weldadige siësta. Ik geef grif toe dat ik (nog) niet ben geëmigreerd wegens de lage beloningen aldaar.
Is het wel waar dat je (meer) vrijheid alleen met voldoende geld kan kopen?

Misschien ligt het ook aan mij, maar ik zie arbeid niet zozeer als bezigheidstherapie (dat ademen #17 en #18 nogal uit). Als ik hetzelfde inkomen zou hebben onafhankelijk van werk, zou ik zeker niet zoveel werken als ik nu doe (omdat ik genoeg andere zinnige/prettige invullingen van mijn tijd ken buiten werken).

Net als herwaardering voor meer beroepen (bv leraar) moet ook de agrarier misschien anders bekeken worden. Maar dan kom je ook aan de rol van bijvoorbeeld de grootgrutters die nu de agrarische sector stevig in de tang hebben.

Vraagje: moet de agrarische sector als verloren worden beschouwd?
De boeren zelf knokken midels in het tweede punt genoemde initatieven voor voortbestaan.
Moeten ze daar mee ophouden? Ja, dan is dat 2e punt niet mer relevant.
Nee? Dan zal dat punt toch serieus genomen moeten worden.

(denk aan de volledig gesubsidieerde quango’s, de legers aan consultants, de vaste partnerschappen etc. etc. )

kan het ook mis hebben hoor