Met sociale organisatie wordt niet alleen overheid bedoeld overigens, maar ook scholing, economisch systeem en zelfs religie. Goed, om het bij handel te houden: handelen is alleen leuk als je ook weet hoeveel wisselgeld je terug moet geven, als je begrijpt wat ik bedoel.

Ik ben het overigens met Hans eens dat hulp stopzetten, in elk geval een tijdje, waarschijnlijk de allerbeste oplossing is. Dan ziet Afrika waarschijnlijk even een hele grote hel, maar grote kans dat dingen dan wel opgelost zullen worden. ‘Het westen’ heeft ook zijn eigen oorlogen gekend. Maar goed, hulp stopzetten zal waarschijnlijk toch nooit gebeuren, en dus zal je er tussendoor moeten werken.

Zolang er hulp verleend wordt, en sociale organisatie achterblijft, zijn en blijven er groepen in de samenleving die overal buiten de boot vallen. En daar schuilt naar mijn mening een groot gevaar….

Tot slot: Ik kan me overigens voor een goed deel in de reply van Wouter vinden…

In plaats van geven: ruilen. Iedereen kan voordelig ruilen: Ricardo! Economie is vrijhandel (Turgot: ‘de economie kent geen vaderland’). De EU moet haar handelsbarrières slechten. Op den duur voor alle partijen voordelig.

Afrika zal niet vrijgegeven worden door de hulp.
Afrika zal in de greep van de hulp blijven.

Naar mijn mening is de beste hulp het stopzetten ervan (kort door de bocht maar zo wel het duidelijkst).

Er valt door de overheid niks te doen, regelen, aan te leggen of te faciliteren (of aan belasting te heffen) als er door de inwoners niks verdiend wordt.

Momenteel heeft sierra leone dus een corrupt en bureaucratisch “waterhoofd” dat niks bijdraagt en bestaat bij de gratie van die z.g. “ontwikkelingshulp” ( het enige geld dat er binnenkomt)

Samenvattend: Een groot probleem is dat men te snel en te adhoc hele grote projecten op wil zetten, die niet alleen de koers van de hulpverlening maar ook de koers van een land bepalen. IMHO heeft dat een logische en begrijpelijke oorzaak, namelijk onze wens zo snel mogelijk iets te doen aan het lijden. Zo blijft het echter altijd kwakzalverij (letterlijk).

Men kan hier niet eens rekenschap afleggen over de eigen leeftijd, of over plaats van verblijf. Wil je sneller 65 zijn zodat je met pensioen kan? Dan koop je gewoon een andere ID kaart. En hetzelfde geldt voor mensen die willen verdwijnen. Alleen al met het oog op indammen van criminaliteit is bureaucratie ZEER wenselijk. Probeer maar eens iemand vinden in een land als Sierra Leone. Een land kent organisatie, anders kan het niet functioneren, dat geldt overigens voor iedere vorm van samenleven, ook al is dat maar in een heel klein verband. Er is geen sociale organisatie, en dat is een levensgroot probleem.

Vrijhandel, heel fijn. Maar naar wie gaat de opbrengst? En vergeet niet dat ‘Afrika’ niet losstaat van de wereld en dat je ook in internationale verbanden (al gaat het maar om handelsrelaties) rekenschap moet geven. Met vrije handel ben je er nog lang niet hoor. Er zijn ontzettend veel voorzieningen die men alleen kan creëren voor het collectief, en als je dat wil doen, zal er toch echt organisatie moeten zijn.

TANZANIA 1997: 0,945 MLN. KM2; 29 MLN. INWONERS.
Tanzania behoort tot de 5 armste landen van de wereld, ofschoon het object is geweest van jarenlange gigantische inspanning van Westerse donors. ‘Tanzania heeft nu een bedeleconomie, het land drijft op de steun van externe financiers. Volgens een rapport uit 1994 van de inspectie van het departement van ontwikkelingssamenwerking, is het land er nu nauwelijks beter aan toe dan vóór de periode van steunverlening.
De Gemaal van de Nederlandse Koningin † 2002, op bezoek in Tanzania en de boven beschreven toestand beoordelend, kwam tot de conclusie dat de steun ‘zakelijker’ moest. Het is moeilijk daar iets anders uit te halen dan de aanbeveling hem meer op ruil te oriënteren. Ook lijkt de gevolgtrekking onontkoombaar dat tot op heden die steun aan dat land ‘onzakelijk’ is geweest en, daartegenover, door ideologen is bepaald, en vanzelfsprekend door anderen betaald. De meeste ideologen gaan met hun privé geld zakelijk genoeg om.
Nu te gaan beweren dat er helemaal niets tot stand is gebracht, zou met de waarheid strijden. In 1962 telde Tanzania 10 millioen zielen, in 1988: 23,2 mln., in 2006: 38 millioen. Demografische gegevens dd 2006 melden voor Tanzania een geboorteniveau van 4,97 kinderen per vrouw; gemiddeld EU-cijfer: 1,47). Hoe meer zielen hoe meer vreugde, plegen Hollanders bij kennisneming van zulk fallisch nieuws kinderlijk opgetogen te reage¬ren.

Gin heeft alle gelijk vd beschaafde wereld.

Maar.

Ik neem niets zomaar aan.

Wellicht is het nodig – in westerse maatstaven – rekenschap te geven van iets. Maar daar hebben we in Afrika voorlopig nog geen behoefte aan. Zie eerst maar het primaire proces op te tuigen zonder bureaucratie. Dan zien we wel verder.

Rekenschap geven is secundair.