Privacydemonstratie, mislukking of begin?
Vanwege een weekje vakantie was ik niet eerder in staat in te gaan op het rumoer dat was ontstaan na de privacydemonstratie, Volksopstand 2008, in Den Haag vorige week zaterdag.
Als spreker op die dag en pleitbezorger van een rem op de doorgeslagen regelgeving die inbreuk doen op de privacy, voel ik me echter wel geroepen om hier wat over te zeggen.
De manifestatie (want eigenlijk was het geen demonstratie) had de belangstelling van hooguit 200 mensen, inclusief de organisatie, op het moment dat ik er was. Het oogde dan ook leeg en net niet swingend. Hoewel de kraampjes verzorgd en veelal to-the-point waren, was het toch wat tam.
Het grote struikelblok van de dag was de spreker Marcel Messing. In zijn toespraak is de inbreuk op de privacy maar een klein onderdeel van een hele reeks complotten die over de mensheid wordt uitgestort. En daarbij worden chemtrails en buitenaardsen niet geschuwd.
Het laten spreken van dhr Messing was niet handig. Zijn zienswijze staat niet alleen zover af van de realiteit dat het lachwekkend wordt, ook is voor hem het privacy punt alleen maar iets om zijn eigen theorieën verder te onderbouwen. Zijn inbreng werkt dan ook averechts op de gewenste serieuze aandacht voor dit onderwerp.
Waren de lage opkomst en aanwezigheid van dhr Messing en aanhang dan reden om de manifestatie een mislukking te noemen? Nee.
Eerst even wat kritiek naar de klagers (en weglopers) bij de manifestatie. Geen van de politieke partijen of gerelateerde organisaties heeft tot nu toe, bij mijn weten, ook maar iets in de richting van zo’n manifestatie of demonstratie georganiseerd. Terwijl juist dit onderwerp dat hard nodig heeft, en velen in die partijen (mn GroenLinks en D66) dat ook weten.
Daarnaast kan je het Vrijbit niet helemaal aanrekenen dat er niet een perfecte dag werd georganiseerd. Vrijbit, een organisatie opgezet in het voorjaar, nam het op zich om een eerder initiatief tot een volksopstand alsnog van de grond te krijgen. In relatief korte tijd, met bestuurswisseling tussendoor, is er in ieder geval iets neergezet. Heel veel hulp kregen ze niet hierbij.
Daarnaast is het goed om te realiseren dat het twee jaar geleden ondenkbaar was dat er überhaupt zoiets als een demonstratie voor de privacy georganiseerd zou moeten worden. Het feit dat deze er nu toch is gekomen, hoe matig dat ook uitpakte, moet gezien worden als een signaal. Een eerste stap om dit onderwerp breder in de belangstelling te krijgen.
Een brede beweging opstarten voor dit onderwerp is nog helemaal niet makkelijk. Ik ben naast dit initiatief bij nog een andere betrokken en ervaar hoe lastig het is. Privacy is niet sexy. Privacy, of beter gezegd de inbreuken daarop, raakt bijna niemand in het dagelijks leven. Ontwikkelingen op het vlak van privacy uitleggen is een complexe zaak, voer voor debatten van academici. Kortom, geen onderwerp waar je makkelijk duizenden mensen mee op straat krijgt.
En dan hebben we het nog niet eens over de belabberde demonstratiecultuur in Nederland van de laatste jaren. Waarom zou je ook? Denk aan de Irak demonstraties, hoeveel effect hebben die nou gehad. Bovendien is (was) iedereen hard aan het werk om de kredietluchtbel nog wat verder op te blazen.
Maar het onderwerp is te belangrijk om te laten liggen. Dus wat wel te doen? U mag het zeggen. Suggesties zijn altijd meer dan welkom.
Mijn aandacht op dit punt gaat voorlopig naar het blijven beschrijven van de steeds verder gaande inbreuken. Bewustwording van meer mensen is een eerste vereiste voor verandering.
Daarnaast ga ik proberen een netwerk op te zetten van mensen die actief zijn in diverse politieke partijen en die ook iets willen doen aan de inbreuken. Zij zullen op partijbijeenkomsten en in partijblaadjes met regelmaat aandacht moeten gaan vragen voor dit onderwerp. En als het even kan zullen ze moeten pleiten voor paragrafen in partijprogramma’s en verkiezingsprogramma’s. Alleen dan komen ze in de Tweede Kamer misschien een beetje meer in beweging.
Dit zal niet van vandaag op morgen gebeuren. Maar misschien kunnen we later terugkijken en 2008 wel aanmerken als het jaar van de omslag.
Zo niet, huiver ik nu al van de wereld waar ik ook over 10 jaar dagelijks in wakker moet worden.
