Over enig “gelijk” hebben zegt het verder weinig mijns inziens, zeker aangezien je in je bovenstaande redenaties blijft hameren op een zogenaamd voorbeeldgedrag, waarbij het voorbeeld eruit zou moeten bestaan dat de overheid haar werknemers slechter moet behandelen dan de private sector. Dat vind ik geen voorbeeld.

Maar qua Pechtold: pardon, mag ik ff op uw hoofd kotsen?

Ik ga namelijk bijna over mijn nek van de hypocrisie van die opgeblazen kwal.

Pechtold – die man is zelf minister geweest, kan niet anders dan weten hoe het zit.

Zit overigens ook als fractievoorzitter bij het geheim beraad over veiligheidszaken (de ‘Commissie Stiekem’) en roept vervolgens ook dat hij en Kamerleden niets weten over wat de AIVD zoal doet.

De rechter stelt in de jurispudentie de boete uit het eerste geval (verplicht betalen) ook gelijk aan schade. Dat je als sloopwerknemer de schade niet hoeft te betalen als je per ongeluk uitschiet met je machine, is logisch, voor boetes is dat (in ieder geval voor jou) wat minder vanzelfsprekend. Maar wat andere voorbeelden kunnen wellicht een stuk duidelijker maken dat er toch enig verband is tussen schade en boetes. Denk bijvoorbeeld aan boetes voor geluidsoverlast met je drilboor tijdens werktijd, zonder APK rondrijden in de ME-bus van je werkgever, een parkeerboete tijdens het bezorgen van drukwerk voor de deadline of een boete voor vervuiling als je per ongeluk die stapel asbestplaten van je vorkheftruck laat donderen.

En, let wel, werkdruk is hierin geen argument, zoals je stelt bij de vergelijking met door rood rijden. Het gaat hier juist om simpele foutjes die iedere werknemer wel eens maakt. Of je nou software maakt, tomatenketchup in flessen doet of pakketjes bezorgd. Door rood rijden is zonder meer geen simpel foutje. Met je bureaustoel een collega aanrijden op de gang is immers ook geen foutje dat je tijdens je werk maakt. En het toilet doortrekken terwijl je weet dat ie verstopt zit, is ook geen foutje.

En diefstal is weer een stom voorbeeld omdat daarbij iemand anders altijd schade wordt berokkend. Zo’n situatie is altijd ingewikkelder, alleen al omdat er meerdere partijen bij betrokken zijn. Het gaat bij verplichte vergoedingen door werkgevers nou juist uitsluitend om de situatie waarin de automobilist niemand schade heeft berokkend tijdens het begaan van zijn snelheidsovertreding. Diefstal is geen goede vergelijking en volgens mij is er ook geen goede vergelijking mogelijk; snelheidswetgeving is one of a kind; het is bij mijn weten het enige type overtreding dat ten eerste gradaties kent en waar ten tweede per definitie maar 1 partij bij is betrokken.

Volgens mij is de kern van ons meningsverschil tweeledig. Enerzijds haal je volgens mij de situatie waarin een vergoeding door een werkgever vrijwillig is en anderzijds de situatie waarin een vergoeding verplicht is door elkaar. Anderzijds begrijp je zowel de redenatie achter verplichte vergoedingen door de werkgever als de situaties waarin dit van toepassing is niet goed; werkdruk is geen argument in dit verhaal, het gaat veel meer om een vergelijking van de rol van autorijdende werknemer met die van bijvoorbeeld de grotelompekraanbesturende werknemer of de mengpaneelbediener op een groot festival die tracht de decibels van een onvoorspelbare rockband binnen de wettelijke grenzen te houden. Waar gehakt wordt vallen spaanders, heeft de rechter gedacht.

Daar zit hem nu net de reden in, dat ik het terecht vind dat de werkgever de boete betaalt. De werkgever zet de werknemer onder druk om overtredingen te begaan. Gezien de afhankelijkheidspositie van de werknemer, is die druk nogal reëel. De werknemer ziet geen andere uitweg dan de wet te overtreden om aan zijn werkgevers verwachtingen/eisen te kunnen voldoen.

Juist daarom vind ik het terecht als de werkgever de consequenties draagt van de gevolgen van de druk die hij uitoefent op de werknemer. Dat geldt ook in het jongstebediendevoorbeeld dat je geeft (even ervan uitgaande dat dat niet zonder politie opgelost kan worden, zoals in deze streken gebruikelijk).

Overigens: woon/werk verkeer valt niet onder de baas zijn verantwoordelijkheid, behalve als het collectief vervoer betreft (had je kunnen lezen).

Eerst even @bismarck: Natuurlijk, er vanuit gaande dat het nu zo is dat snelheidsovertredingen die als niet roekeloos worden ervaren, tijdens werktijd, door de werkgever betaald moeten worden, geldt dat ook voor ambtenaren.

Maar mijn punt is dat ik het niet eens ben met de uitspraak van de rechter (lekker arrogant maar dat is ook wel eens leuk).
Om twee redenen niet. Ten eerste niet omdat je een vreemd soort rechtsongelijkheid creëert. Dat wil zeggen, een burger die in zijn vrije tijd de wet overtreedt, is daar zelf voor verantwoordelijk en een burger die dat in de baas zijn tijd doet niet.
En in mijn ogen zeg je daarmee dus ook dat iemand die aan het werk is, niet zelf hoeft op te letten of hij/zij zich aan de wet houdt.
(En wanneer is iemand aan het werk? Als ik me haast om op tijd op het werk te zijn, valt dat daar dan ook onder? Als ik me haast om ‘s avonds op tijd thuis te zijn om nog snel wat stukken te kunnen lezen?)

Als tegenargument in deze discussie wordt aangevoerd dat het wel om een heel specifieke situatie gaat, te weten de lichte snelheidsovertredingen die onder druk per ongeluk gemaakt worden.
Mijn punt is dat er niet zoiets bestaat als “per ongeluk”. Het is hypocriet om te zeggen dat Nederlanders per ongeluk een snelheidsovertreding maken (onder werktijd). Tenminste, in 90% van de gevallen is dat hypocriet. Vrijwel iedereen weet dat hij/zij tegen of over de grens van het toelaatbare rijdt en daarmee het risico loopt dat de diender constateert dat hij/zij net aan de verkeerde kant van die grens zat. Het is dus voor iedereen mogelijk om zo te rijden dat dit niet gebeurd. “Per ongeluk” is dus kul in de meeste gevallen.

En dan is er nog het aspect dat hier nu alle nadruk ligt op de snelheidsovertredingen. Dat komt zeer waarschijnlijk omdat dit de meest voorkomende overtreding is. Maar met dit als jurisprudentie kan je natuurlijk ook bijvoorbeeld betogen dat door rood licht rijden (en de bijbehorende bon) ook onder druk is gegaan en dus op kosten van de werkgever moet. Eigenlijk kan je dat dus voor de meeste verkeersovertredingen zeggen die iemand (schijnbaar) helpen sneller van a naar b te gaan. Sterker nog, je kan dit principe dus ook van toepassing verklaren op alle overtredingen (ook buiten de verkeerswet) die gebeuren tijdens de poging van een werknemer een opdracht conform de verwachting van zijn/haar werkgever uit te voeren. Natuurlijk is moord daar een stom voorbeeld bij. Maar neem dan maar stelen. Stel je bent jongste bediende bij een klein ambitieus consultancy bedrijf dat op het punt staat een essentiele offerte binnen de deadline af te ronden waarmee ze enorm kunnen scoren. Alleen is het papier op. De jongste bediende wordt naar de dichtsbijzijnde kantoorboekhandel gestuurd voor een pak papier. In zijn ambitieuze haast vergeet hij/zij af te rekenen en rent naar kantoor. Hij/zij wordt later door de politie opgepakt. Diefstal. Wie draait daarvoor op?
Waar ligt de grens.

Dit even los van mijn visie op welke wetten wel/niet zinvol zijn of wel/niet gehandhaafd moeten worden.
Het is een kromme constructie die nu geldt binnen het rechtssysteem.