Weekendquote – Radicale romantiek

In het door jou bedoelde stuk wordt gezegd dat de romantiek goed is omdat het bezieling met zich meebrengt en wil daarmee het beeld van de romantiek als een in irrationalisme en nationalisme zwelgende contraverlichting bestrijden.

Ik zou willen bestrijden dat de verlichting zonder bezieling is, dat religie zonder bezieling is. En zo kan ik voor elke stroming nog wel even doorgaan. Wat zouden we zijn zonder de renaissance? Carpe Diem geen bezieling?

Romantiek is een misleidende reactie op de verlichting die wellicht te ver doorgeschoten was. Maar de romantiek neerzetten als de bezielende juistheid van het denken – als ik even kort door de bocht mag – doet mij wat braken.

Elke stroming heeft zijn bezieling.
Heeft zijn tijdgeest.

Romantiek vandaag als bezieling gebruiken is zielig.
Povere filosofie.
Revival van gelopen wegen werkt niet.

Dit stuk maakt me pissig.

Iemand dat prachtige utopieboek van Hans Achterhuis gelezen, waarin hij betoogt dat romantiek en bezieling vaak tot elleden leiden?

@HansR, #3, me2..neem een fijne slok. Na een paar weldadige golfjes over de tong proef je de zure azijnsmaak van het “stuk” niet meer en ga je over tot de (al of niet wan-)orde van de dag.

@Larie
Dagelijks, geloof me :))

:))

Maar natuurlijk, het is een gebrek aan romantiek!

Gisteren bekeek ik een docu uit 2005 over metal. Daarin kwam een scandinavier aan het woord die gevraagd werd wat zijn drijfveer in het leven was. Na een korte stilte zegt de druiloor: Satan. Als hem vervolgens gevraagd wordt wat dat dan inhoudt zegt ie: vrijheid.

[sarcasme-modus] Maar ik geef grif toe: Zonder de gggristenen zouden we nooit het filosofisch denkniveau hebben dat we nu bezitten. [/sarcasme-modus]

Ging de verlichting niet heel simpel over het centraal stellen van de mens in de wereldbeschouwing, liever dan de centrale god die ons zal beoordelen?

“Ging de verlichting niet heel simpel over het centraal stellen van de mens in de wereldbeschouwing, liever dan de centrale god die ons zal beoordelen?”

Ja, de ratio en de wetenschap. Overigens een geweldig boeiende periode die laat-achttiende en negentiende eeuw. De romantische literatuur alleen al is veel meer dan zo’n bleke jongeman die over zijn geliefde loopt te zeiken. Er zit ook een hoop doodsdrift, decadentie en perversiteit bij.

Leestip: Mario Praz “The romantic agony”

Zo schrijft hij over Baudelaire: “He made us of religious conviction only in order to deny it, in order to enjoy the bitter taste of blasphemy.”

En hij citeert een stuk uit Baudelaire zijn Mauvais Vitrier: “Ces plaisanteries nerveuses ne sont pas sans pérl, et on peut souvent les payer cher. Mais qu’importe l’éternité de la damnation à qui a trouvé dans une seconde l’infini de la jouissance?”

Een betere wereld zoeken? Nee, hoor. Niet per se. Ik zie de Romantische literatuur vooral als een zoektocht naar intense gevoelens en emotionele diepgang die niet altijd ‘mooi’ hoeven te zijn. Ik vind Stoethaspel zijn voorbeeld van de satanist heel typerend, zij het wellicht minder geraffineerd dan de Romantische literatuur.

In die zin ben ik het wel eens met de stelling dat een mens bezieling nodig heeft en zijn grenzen moet verkennen. Al is het maar mentaal. Je moet natuurlijk niet de Sade, om maar iemand te noemen, in de praktijk gaan brengen. Passie is prachtig.

Het probleem begint wat mij betreft bij filosofieën en ideologieën en extreme religieuze ideeën die koste wat het kost in de praktijk moeten worden gebracht en die dan voor iedereen zouden moeten gelden. Zodra één persoon, of richting, zijn denkbeelden oplegt aan alle anderen gaat het mis.