De anti-modellen van Michael Kirkham

I think the works are probably less perverted than people are generally – Michael Kirkham

Zo reageerde de Britse kunstenaar op de kritiek op zijn werk dat het banaal zou zijn. Laten we wel wezen; sex sells en men zou zijn werk zo op het eerste oog ook pervers kunnen beschouwen. Zo ziet men een naakt vrouwenlichaam tot aan het middel op het schilderij dat de titel L’ origine du monde (2006) draagt of zoals de hierboven afgebeelde zich ontkledende vrouw op een begraafplaats. Kirkham beeldt het allemaal af op doeken van twee bij één meter waarmee hij je recht in het gezicht slaat. Een aandachtiger blik leert echter dat er een diepere betekenis achter zijn werk schuil gaat. Kirkham maakt een soort van magisch-realitische werken die echter aan duidelijkheid niets te wensen over laten.

De figuren in zijn werk stralen namelijk allemaal een enorme leegte uit. Het is volgens Kirkham de verbeelding van de drang van de hedendaagse mens naar steeds meer excessen en wanneer men deze heeft uitgeoefend, valt men direct in een gat, alweer zoekend naar een nieuw en extremer excess. Het lijkt erop of Kirkham de momenten heeft bevroren waarop de bevrediging uitmondt in deceptie. De figuren hebben een volledige desinteresse voor hun omgeving en lijken te dwepen in nietsontziende lethargie. De naakten in Kirkham’s schilderijen zijn daardoor volledig ontdaan van enige erotische lading. Daar komt nog eens bij dat hij de figuren een glimmend voorkomen heeft gegeven waardoor de afstand tussen kijker en afgebeelde alleen maar verder wordt vergroot.

In ander werk toont hij een jongen onderuitgezakt op de vloer van een kraakpand waar blijkbaar nog niet zo lang geleden een bacchanaal heeft plaatsgevonden. Het is het gevoel dat iedereen waarschijnlijk wel kent wanneer aan het eind van de avond in één of andere club de tijd erop zit en het licht aan gaat waardoor alles toch net even iets minder flatteus is dan het daarvoor leek. Absturz (2006) laat die jongen zien met zijn hoofd omlaag en de kots op zijn t-shirt, de lege blikjes en peuken om hem heen geslingerd en nog net in beeld zijn een paar vrouwenbenen waarvan de eigenaresse blijkbaar ook ter aarde is gestort. In Old man by the lake (2007) maakt Kirkham uiteraard een vette knipoog naar de klassieker van Hemingway waarbij hij een iel mannetje in een soort picknickpose aan het water afbeeldt. Het is de eenzaamheid ten top.

Het is de eerste solotentoonstelling van Kirkham met voornamelijk nieuw werk die nog t/m 28 oktober in het Gemeentemuseum in Den Haag te zien is. Het GEM toont hiermee aan dat het een goed oog heeft voor nieuw talent, zeker ook met de gelijktijdige tentoonstelling Collectie Dld die al een tijdje loopt en de ontwikkeling van de Duitse kunst vanaf 1900 laat zien. Exponenten van een nieuwe Duitse stroming, de zogenaamde Neue Leipziger Schule, Sebastian Gögel, Daniel Richter, Thorsten Brinkmann en Neo Rauch komen daarbij uitgebreid aan bod. Deze laatste tentoonstelling loopt nog tot 12 augustus.

Gemeentemuseum
Michael Kirkham
(Het werk op de site van Kirkham is echter niet echt representatief voor het werk dat getoond wordt in het Gem)
Michael Kirkham op Galeries.nl