Neemen
Wat u onder de ‘more’ zal lezen is een ruwe versie van mijn referendumopinie. Me kan toevertrouw toe u, ik ben razend, gefrustreerd, ontdaan, en op z’n minst emotioneel kwaad omtrent alles wat ik hier aan nee-gebalk heb moeten lezen op mijn weblog, heb met stijgende verbazing de krampachtige zoektocht moeten ondergaan die het neekamp nodig vond te verwoorden.
Dus. Heb ik enkele nachten aan het tikken geweest als een malloot, vloekend bij de schrijnend domme opmerkingen, het geschmier en gemelk en gezeur en gejank, inclusief vuile afrekeningetjes en grote kleinheden all.
En ik kwam niet tot een netjes journalistiek geheel, met blokjes en onderverdelingen -laat staan één duidelijk geformuleerde mening. Ik ben ziek geweest van dit onderwerp. Maar inzien -de deadline nadert- dat ik niet in staat ben om dat afgeronde geheel af te leveren, en toch de hartstochtelijke noodzaak om mijn visie te laten zien deed me besluiten om dus een hoop letters te plempen. Een woordendump dus. Inclusief extragraties herhalingen!…
ps: vergeet overigens niet: verstandiger beleidsmensen dan Balkenende hebben in mijn land beslist dat ik niet mocht referendumstemmen -en wàt blij dat die zure oprisping van NEE dat stukje fascistenland Vlaanderen bespaard is gebleven…]
ps2:, na dit ‘more-stuk’ gespuwd hebbende, hoop ik, nee, weet ik dat we op Sargasso verder gaan met ons vreemde collectief van gepassioneerde mensen te zijn die elkaar een warm hart toedragen. Wat anders is er dan qua open forum van dit amalgaam van goedwillendheid? Of mis ik the point van Sargasso?
Het was overigens een wonderlijk mooie sequentie hier, en ondanks mijn teleurstelling heb ik bijzonder genoten van het niveau. Dat ga ik dus naar beneden halen, dat gemiddelde :-)
Succes, & shoot me with love, speak y’all in the comments…
Ik ben bijzonder verbaasd als ik de Neestemmen hoor.
Nee stemmen is geen optie.
Europa, hallo.
Aan de ene kant is de Europees door- en door verwend, vanwege de overkill aan cultuur en culturen, diversiteit in eten, film, noem maar op, aan de andere kant heeft dit stuk wereld het denken van een kleinzerige trut… Nergens ter wereld vindt je dat uitgepuurde patchwork van kruisbestuiving -en de mate waarin men neigt om “cliché cliché” te roepen, bewijst de schaal van geborneerdheid.
• Het is absurd om je op lokale politiek, laat staan een lokaal politicus te baseren als het gaat over Europa. Een stem voor of tegen gaat over een Europa in de wereld, tussen oost en west.
Wat mij zwaar verrast is het relatief enorme gebrek aan Europese trots.
Frauderende Italianen? Schitterend toch -waar ze vroeger tégen ons waren, in een ééngemaakt Europa frauderen ze voor òns allen!
Vooreerst is er het type stem. Enkel voor of tegen kunnen stemmen is paradoxaal genoeg veel ingewikkelder dan een meerpartijen-stem. Omdat de nuance in het resultaat (je stem) onbestaande is, tegenover een oneindig aantal af te wegen voors en tegens. Het is ridicuul om vast te stellen, maar deze eerste keer referenderen houdt blijkbaar in dat men de regels niet begrijpt.
Want het is haast: tedere democratie. Het is onnatuurlijk zwak, als een orchidee. Een referendum kàn je namelijk niet afrekenen op één simpele ‘nee’.
Je moet er de ‘ja’s in opnemen, tegen elkaar afwegen, naar mate van belangrijkheid.
Dan is er het perspectief, de schaalgrootte waarin een referendum zich afspeelt.
Je keurt een berg niet af vanwege een slechte kiezel. Geen auto op het instructieboekje.
Men zou kunnen zeggen dat Europa veel te groot is qua schaal, dat het niet beantwoord aan des mensens’ noden. Maar eigenlijk kan Europa economisch niet groot genoeg zijn. Het is het Europa wat met Amerika moet handelen, en met China. U weet wel, die paradijzen van sociale rechtvaardigheid, vredeslust en overlegcultuur.
Er is de vrees dat kleine initiatieven vermalen zullen worden. Maar het is net onder een grote koepel dat kleine initiatieven beter gedijen of groeien.
De kans dat je mag stemmen zou, doorgedacht, al genoeg moeten, betekenen om je te zeggen. Of ziet u het Amerika anno 2005 doen?
Het een beetje vanuit het buffellederen salon ‘kritisch zijn op de Macht’ heeft ècht wel zijn tijd gehad. Of het nu grachtengordeler of Wim de Bie of SP’er of Griet Wildert is… een meerderheid (de neestem blijkbaar) zegt maar één iets: “ik ben utopist”, omdat hij van de grondwet verwacht dat mijn sociale zekerheid, èn mijn werkgelegenheid, èn mijn defensie tegenover whatever terrorist, èn mijn vrijheid van meningsuiting, èn mijn instinctieve walg van genetisch gemodificeerd voedsel, èn mijn afkeer van Brusselse spruitjes, èn mijn stakingsrecht èn mijn godsdienstvrijheid èn mijn schaamteloos gebruik maken van de derde wereldlanden wiens producten wij Europeanen verslinden met een haast begeesterde onverschilligheid, ènzoverder èn-zoverder. Als jij nee zegt dan doe je dat even hard, dan weegt je stem even zwaar als het eerste het beste stuk onbenul die kwansuis tegen alles is omdat het niet binnen zijn zapcultuur past.
En geloof me, deze stem is een even grote doorbraak als het Vlaams B., die nu al aan 25% onvrede zitten, en maar blijven neestemmen vergaren, op den duur nee stemmen tegen nee stemmen.
Wel, een betere kans dan deze eerste stap, het referendum, die charme slechts een bundel verdragjes is, vatbaar en open voor aanpassing in de toekomst, is er niet.
Want zeg nee hé, zeg gewoon nee, en wat zal Europa hiermee doen?
Precies! Niks.
Want corrigeren naar rechts of naar links, want denkt je? Als de meerderheid een rechts profiel heeft, dan mag link zich heel trots op de borst kloppen.
Want deze grondwet is een moedige, en zo vreselijk naïeve poging, een betrachting om alle zwakzinnigen, ter rechter ter linkerzijde, te geven wat ze wensen.
En nogmaals: het nee is veelste en veelste gemakkelijk te geven tegenover fucking verantwoordelijkheid nemen. Yesyesyes, het zijn achterlijke losers die Europa schijnbaar regeren, yesyes, we hebben niet voldoende zeggenschap in Europa maar hei: als de nee-ers zo blijven doorgaan; waneer kan ik en ook zij stemmen op wèl positieve Europese politici?
Waar doet het me nog aan denken? Aan die Europese commissie die in zijn geheel moest opstappen, omdat één Franse trut haar vriendje van de vetpotjes moest laten proeven. Dat was wellicht de laatste groep staatsmensen die aan de kar trokken op een begeesterde manier. Nog één zulk een referendum, en één neestem, en Europa laat niets meer over aan z’n burgers -en gelijk hebben ze.
• Dit referendum is veel te klein om nee op te zeggen, het komt blijkbaar te vroeg. Geef verdoemme Europa een kans, ja? Staar je niet blind op wat wacko’s die in tijdelijke regeringen zitten, die zijn toch weg in elke volgende nationale regering, als je dat zo graag wil, als je zo graag verantwoordelijkheid neemt.
Een niet zo fraai, maar bijzonder pragmatisch argument: er is geen weg terug. Het is een achterhoedegevecht om aan opsplitsen te willen doen. Om de Gulden terug te wensen. Iedereen communiceert met iedereen van over de wereld, de grens is niet het land waar je binnen valt, maar je interessebereik. Ergo: waarnaartoe zou je gaan, als je wegkeert van Europa? Het is toch een bont lappendeken. En vergis u niet in de schijnbare starheid van de grondwet. Als er inventieve politici bestaan, die vanuit een groot respect met elkaars wensen omgaan, en dus compromis-politiek bedrijven, dan zijn het Europeanen wel. De vreselijke kwaal van het nationalisme, de malaria onder dit systeem, kan enkel en alleen met een sterk Europa ontmanteld worden. Braakt u reeds bij dit cliché? Wel, ik braak bij dat je m’en foutisme die een gevaarlijke waarheid als een cliché kan doodnegeren.
De redenen om vanuit progressieve hoek tegen te zijn, hebben eigenlijk geen betrekking op dit referendum. Er is geen betere garantie om die vragen beantwoord en die eisen ingewilligd te zien dan binnen een democratisch Europa. Er is niet eens een waardig alternatief! De enigen die zich constructief met de Nee bezighouden De wensen van het conservatieve, of erger, fascistische kamp, wegen oneindig veel zwaarder door binnen de totale nee-stem.
Nog een argument. Europa is er tot op de dag van vandaag in geslaagd om een bijzonder sociaal beleid te voeren, dankzij vakbonden en groeperingen die rechtvaardigheid en eerlijkheid soms met hun bloed bevochten en verkregen hebben. Dit in verhouding met de andere machten in de wereld. Er is inderdaad een wakker parlement, met een verrassend groot aantal bevlogen politici die een sociaal en rechtvaardig beleid voorstaan. Bedenk en bedank op uw beide knietjes dat er bijvoorbeeld zulk een sociaal vangnet bestaat, en dat u daar met een minimale hoeveelheid geluk netjes en ten allen tijden in kunt vallen. Als dit Europa wegdeemstert in respectievelijke hamstemhokjes, dan zorgt dat voor een nooitgeziene lethargie op wereldvlak.
Want als enkel China en de VS, met hun rauwe systemen de wereldpolitiek zouden bepalen, dan zijn de kansen op een rechtvaardiger wereld gewoon veel en veel kleiner. Krijg gewoon door welk een voorbeeld wij zijn geworden, na met vreselijke schade en schande geleerd te hebben van de historische fouten.
• Luie Roemenen erbij? Er zijn ook hardwerkende Zweden.
Het is een monster, dat verdrag. Een moedeloos makende brij nonsens. Waar te weinig in staat wat er hoort, en teveel van wat overbodig is.
Maar neem uw verantwoordelijkheid! Ik daag iedereen uit om zich in de plaats te stellen van een Europees politicus van gewicht. Iemand die op wereldvlak (u weet wel, dat groenige bolletje met steeds meer stof errond) Europa vertegenwoordigt. Als je ook maar denkt dat u het beter kan, om tussen die 25 ranzige, voor hun respectievelijke eigenbelang knokkende staatshoofdjes (Burlesconi!) iets beter te maken, dan bent u gek.
De kritiek dat het pro-kamp, de “politieke klasse van Eigenbelang”, aan overdreven voorbeelden doet, is grotendeels weg te denken, omdat het precies hetzelfde mensen zijn die het referendum hebben uitgeroepen.
Men kan zich in dat licht afvragen hoeveel passie deze grondwet zou oproepen wanneer men niet kon gaan stemmen.
• Te ingewikkeld? Deze democratische tijden ZIJN hopeloos versnipperd en op drift. Een stuurloos patchwork wat z’n weg zoekt tussen universaliteit en het individuele.
En nog met juridisch parasitisme opgejaagd.
•De strijd gaat tussen corporatisme of staatsdemocratie. Tussen ongebonden winstbelang en rechten van de mens -niet over 500 pagina’s notulen.
Deze strijd en een meerderheid van de echte argumenten uit het antikamp draaien hierom, en het is nauwelijks deze bundel verdragen te verwijten.
Terecht, dit referendum is een miskleun, maar wel een eerste stap.
Het is niet meer dan het instructieboekje van een wagen.
Beoordeel de wagen, niet het krakkemikkig boekje.
••••••••••••••••••
Een referendum is fragiele democratie -het staat haaks op het kritische bewustzijn van vandaag. Het is denkbaar dat er iemand is die niet naar de Olympische Spelen kijkt, omdat de kleur van de jasjes van de scheidsrechter hem niet bevalt. Het is mogelijk dat iemand nee zegt tegen een Europees referendum omdat een lokale politieke nitwit een hoofd heeft wat hem niet aanstaat. Het is een teevee terugbrengen omdat één van de 25 kanalen hem niet bevalt.
De grootste fout van het organiseren van een referendum is het organiseren van een referendum, omdat je uitgaat van goodwill, en daar is een meerderheid nou nèt effe niet voor in de stemming.
Als iedereen tegen is omdat ofwel het te ingewikkeld is, of niet genoeg, dan had je inderdaad niets moeten vragen aan je onderdanen.
Het doet me vaagweg denken aan die parabel van de olifant. Als jij zijn staart maar niets vindt, als ik die slurf belachelijk vind, en zij ziet enkel de onnozele oren, dan is het zeer eenvoudig om de olifant weg te stemmen.
Wat (blijkbaar) velen niet zien is dat het gaat om het geheel.
Laat ons wel wezen, dit referendum is een alle emoties losmakend ja of neen tegen het Europa waar alle nationale staten in opgaan. Een afrekening, veelal op basis van nostalgische gevoelens. Vroeger was het beter, en goedkoper, en kon de fiets tegen de gevel, en waren er geen Polen.
Een kans om anti te stemmen. Een signaal te geven. Maar aan wie dan, eigenlijk? Aan een paar hotemetoten die in elk respectievelijk land voor een paar miezerige jaren de dienst uitmaken?
Europa is veel te groot, te machtig, te zwanger van historie om over te laten aan wat carrièremakers -precies het argument wat veel potentiële neestemmers gebruiken.
Maar waar blijft verdomme de verantwoordelijkheid?
Waarom neemt men als persoon Europa dan niet gewoon ernstiger dan die er-niet-van-bakkende politici?
Neem het sociale aspect: daar zijn andere kanalen voor, drukkingsgroepen en vakbonden. Men verwacht ineens van een grondwet notabene dat men zich vastpint op het voorzien van een uitgebalanceerd sociaal vangnet. Staat dat in de Constitution? Kàn dat erin?
Hoe kan je nu verwachten dat je een sociaal beleid in een grondwet inbouwt?
Daar zorgen democratische evenwichten in onze maatschappij heus wel voor. Je kàn jezelf anno 2005 niet vastleggen op iets vaags als ‘wij gaan sociale rechten heel hard verdedigen’. Niet tegen een kat in het nauw, zoals Amerika zich meer en meer zal gaan gedragen, niet tegen een rabiate en haast moraalloze nieuwkomer met een koopkracht twee oude continenten waardig.
Dat mensen zich niet eens solidair willen opstellen met andere landen, daar durf ik niet eens woorden aan vuilmaken, zo beschamend eng nationalistisch, verwend en onbeleefd vind ik dat.
Het is heel makkelijk schieten op de pianospeler.
Of denkt u nog in termen van ‘de anderen’ als het over Europa gaat?
—————
En wat is de opbrengst van die neestem:
geen referendum. Nooit meer. Gefeliciteerd.
Inspraak? Laat het dankzij jullie over aan de stoute ambtenaren.
Elke oogklep stemp tege.
Gefeleciteerd.
Grondwet terug naar af. Ooit aan gedacht dat de heren en dames die deze grondwet hebben samengesteld dan ook naar iets moeten luisteren, om hem aan te passen? En wat gaan ze dan doen? Naar welke meest krachtige stem gaan ze luisteren? De te verwaarlozen linkse saloncritici? Of de godzeikers die Hem er toch willen in hebben? Of de bulk rechtse onderbuikers die gewoon altijd nee zullen zeggen omdat ze hun geld en hun normen en hun waarden veel belangrijker vinden? Of omdat ze een Bretoense visser zijn die het schandalig vind dat het Grote Boze Europa hen een visquotum oplegt omdat er over 10 jaar geen vis meer zwemt als we doorgaan tegen dit tempo?
Want daar behoor jij toe, dappere neestemmer. Een dikke NEE, hartelijk gefeleciteerd.
Het gaat hem over wat er met je stem gebeurt. En dat is iets waar ik geen neestemmer ooit over heb weten filosoferen. ‘Terug naar af’, ‘dat ze het maar lekker oplossen daar in Brussel’ behoort tot het intelligentste.
Wat is het godverdomde resultaat van nee zeggen?
Een boze papa die je nu eens nee tegen kan zeggen?`
Denk toch, denk toch na!
Er zijn veel en veel meer neestemmers die Europa nog het liefst door de plee zien gaan, dan oprechten die ‘deze vorm van grondwet toch eigenlijk niet zo ideaal vinden’. En dat is dan de juichende winst, nuttige idioten. Want de beurs van Parijs ging acuut de hoogte in, bij de eerste polls die een nee in Frankrijk gaven.
Hoe zou een grondwet er uit moeten zien, voor pakweg 400.000.000 miljoen inwoners? Fuck Balkenende, Chiraque, Burlesconi, whatever. Je stem gaat òver die ellendige koppen. Je stem gaat omtrent een netjes verdeelde politiek benoemde keur aan hardwerkende ambtenaren die het beste uit de brand trachten te slepen in de beleefde oorlog die de huidige wereld is.
Richt je pijlen op iets positiefs, en wel binnen Europa.
Het doet me vreselijk pijn om te schrijven, maar dit referendum behoort aan Belgische politici toe, die het eerst wel wilden uitschrijven maar, zodra ze de teen in de poel van het Volksempfünden staken, goed genoeg wisten dat ze dit niet moesten overlaten aan de tsunami van populisme.
Ik voel me in de reet gepakt, ik die al jaren moet omgaan met klootzakken in Vlaanderen, die elk wreveltje opblazen tot een “kaaaakslag”, die er een sport van maken om de twijfelaar te wijzen op het vreselijke van twijfelen: “nee, zeg nee, zeg altijd nee, want de collectieve vaderfiguur, de politieker, de macht, de regeerders, de regenten, zeggen ja, du je kan iets doen, je kan NEE zeggen, jij kan iets!, zeg dus nee, wees stout, wees anti…”
Doet het u niets als één of andere salamisnor met een gouden ketting luidkeels nee brult omdat een andere salamisnor ja zegt? Ver van uw bed? Wel, dat denkt salamisnor als hij u hoort. En waar blijft verdomme de Europeaan? Europa is zo vanzelfsprekend dat iedereen met hersens en hart ons benijdt.
Waar dit referendum eigenlijk over gaat, is een keuze voor of tegen Europa, douze points. De idioten aan de macht willen dat niet eens, je ja stem voor hun eigen belang! Ze willen het enkel, sukkels als het zijn, om erna in de geschiedenisboekjes te kunnen zien staan dat ook zij ervoor waren. Maar wat kan iemand met een momenteel, laat staan historisch besef, hun beweegredenen aan de reet roesten? Alsof een sleazy autoverkoper je absoluut die XXX wil aansmeren, en je dat geen reet kan knallen; want je weet dat je die auto toch al gaat kopen. En dan liever zònder die streber die tegen je been zit op te rijden.
No way, uiteraard, dat deze 500+ pagina’s een eindpunt betekenen, integendeel. Het is pas een begin. En als jij die eerste stap echt wil gefnuikt zien, ga dan echt, met volle hart nee stemmen. En juich maar, samen met heet [vul in] grootkapitaal, Amerika, China, en elke populist omtrent elke kutreden denkbaar.
