‘Wel sneu voor de lelijke meisjes’
Het was even schrikken voor de vaste bezoekers van Camarados. In zijn laatste post maakte Gert-Jan Bos (GJ voor in- en extimi), met een citaat van The Doors duidelijk dat de laatste foto van het bloeiende Groningse uitgaansleven geplaatst was. In het kleine Nederlandse weblogwereldje doken de geruchten op: het kwam door een vrouw, latente zelfmoordneigingen of een actie van wildreageerders.
Sargasso mailde met GJ, en kreeg een genuanceerd verhaal. Over de tragiek van het plaatjesschieten en hoe een weblog larger than life werd. “Voor sommigen was Camarados niet meer dan plaatjes kijken, maar voor mij was het, op het laatst, alles. Het bepaalde mijn leven.”
Succes
Camarados was het eerste weblog dat bijna exclusief werd gedomineerd door snelgemaakte foto’s. GJ gebruikte in eerste instantie een camera, maar met de introductie van de cameratelefoon werd de frequentie opgevoerd. Plaatjes van lieftallige meisjes en een roerig uitgaansleven verschenen razendsnel op de site. Het weblog kende al snel een brede schare fans. Er verschenen artikelen in bijna alle landelijke dagbladen en tijdschriften. “Behalve geenstijl.nl kan ik me geen ander weblog bedenken dat vaker in de media heeft gestaan dan camarados.” De faam had ook zijn nadelen. “Het gaat dan niet eens meer zozeer om het aantal bezoekers, maar om wie er kijkt. Hierdoor ga je er zelf ook steeds meer in geloven dat het allemaal echt is.”
Dat was ook de reden dat GJ er in augustus vorig jaar mee stopte. Met veel gevoel voor dramatiek nam hij afscheid. “Ik deed alsof het de schuld was van een of ander meisje. Dat had ik toch goed in scene gezet, ze dacht het zelf namelijk ook”. Maar GJ hield het Camarados-loze bestaan niet lang vol. “Na twee maanden moest ik weer doorgaan. Verslaving.”
Teveel
Maar een half jaar later zijn de geesten nog niet bezworen. “Zodra je weblog meer tijd inneemt dan je werk, dan klopt er toch iets niet. Belangrijkste deel van de dag was immers de update op Camarados. Als ik die avond ervoor niets had gedaan, dan was er geen update. Elke keer moest ik weer iets verzinnen, visjes, one-liners, normale foto’s, maar dat hielp natuurlijk niet. Ondertussen ging het mentaal ook niet echt lekker. Veel drank.. Te veel, elke dag.”
GJ raakte zichzelf een beetje kwijt, zo lijkt het. Zijn leven begon steeds minder te lijken op de geposeerde foto’s van Camarados. “Hoe vrolijk, positief of enthousiast ik me altijd online voordeed, des te depressiever ik irl werd. Het grappige of eigenlijk het funeste hiervan was dat ik ook in het dagelijks leven op een bepaald moment leefde in een roes van onwerkelijkheid. Het werd ook bijzonder makkelijk om op een meeting of bijvoorbeeld bij de Dutchbloggies net zo enthousiast te doen als op Camarados. Maar dat was gewoon een verlengstuk van Camarados.”
Ook de hoofdrolspeelsters in Camarados waren niet onverdeeld gelukkig met de aandacht. Of het gebrek daaraan. “Voor die meisjes in de kroeg viel het ook niet mee. De lelijke meisjes kwamen nooit op de foto, wel sneu eigenlijk, en als ze per ongeluk op een foto te zien waren, knipte ik ze er vakkundig af.”
Eigen café
Toch hebben we het laatste van GJ nog niet gezien. “Ik ben internetondernemer. Ik geloof dat er op een of andere manier nog steeds geld mee te verdienen valt. Lange tijd heb ik kunnen leven van een ‘reserve pot’, nu moet er daadwerkelijk iets gedaan worden.”
“Het stoppen van Camarados heeft nog een ander gevolg, waarschijnlijk zou er aan de Grote Markt in Groningen een heus Camaradoscafe komen. De eerste weblog met een eigen cafe. Dus een Floortje achter de bar, een Esther, een Natasja etc. Als het doorgaat, dat hoor ik binnenkort, dan ‘moet’ ik natuurlijk in andere vorm terug komen. Gelukkig duurt dat nog even. Maar ja, het bloed kruipt immers waar het niet gaan kan.”
Tjeemig.
de peemig:)
allemachtig.
‘Glimmen wordt een beetje doffer’
(ik wil Internet-ondernemen, 3 one-liners voor de prijs van 4)
‘Glimmen verliest glans’
(vooruit, dat zijn dan 3 one-liners; overmaken binnen veertien dagen)
nondeju.
zo is het beter
lelijke meisjes willen graag op de webcam in dat cafe als het er komt… dus dat idee gaat zeker door, het is ze gegunt! :)
het is eenzaam op de top. en koud. en waaien doet het er ook altijd hard. dus ik snap best dat gj daar een kroeg wil openen.
@hexx#9
Als je dat zo zegt moet ik meteen aan een van de schiereilanden van Ierland denken dat The Ring of Kerry heet. Uitgebreide heides en venen. Op een bepaald punt, na een aantal kliometers geen mens of huis te hebben gezien zie je een wit klein huisje in the middle of nowhere.
En ja hoor. Dat is dan pub. ‘t Was er erg druk :-)
Als metafoor voor de Groningse moblog leegte die GJ achterlaat?
Uhm. Het schiereiland heet natuurlijk niet zo, maar de rondrit erover. Zie wikipedia.
@pelayo#10: wat mij betreft helemaal niet offtopic hoor, dat beeld van een wit huitsje in de steppe. en het past ook zo mooi bij de droefenis van gj.
Jammer van die zelfmoordneigingen. Dat het neigingen zijn gebleven.
Nog steeds gefrustreerd Dreknek?
Jessica, sneu voor je.
Ja, Jessica. Ik lig er nachten wakker van, maar als ik ‘s morgens wakker word praat ik mezelf moed in. ‘En jij denkt dat je het zwaar hebt Dreknek? Stel je eens voor dat je last hebt van ejaculatio praecox en hele dagen foto’s moet maken van hoerige tienermeisjes waarvan je weet dat je nooit, maar ook nooit, iets kunt presteren bij die lolita’s.’ Zo spreek ik mezelf toe en dan denk ik: ‘ja, zo kun je het ook zien.’ Dan sta ik toch met een glimlach op en omhels de nieuwe dag.
even geen grapen heer nek
luxe problemen ben echt heeeel erg hoor
gelukki snap GJ dat om van de drank af te komen je kafee voor Kooistra moet beginnen
zielig gefrustreerd mannetje die dreknek!
Dank je wel voor je bijdrage, Vince. Ik zal het verwerken tot kort gedicht bij de grafrede van je moeder die ik hieronder alvast heb uitgeschreven. Het is mijn geschenk aan jou voor je ongenaakbare vinger-op-de-zere-plek methodiek die mij altijd weer op het rechte pad heeft gebracht. Een groter geschenk kan ik je niet geven, als goede vriend.
Lieve moeder van Vince.
U bent nu dood en wij leven allemaal nog. Wat is het leven soms toch oneerlijk en waarom neemt de heer altijd de godvrezenden? U zette zich altijd in voor de medemens. U was iedere zondag te vinden in de soos, waar u het bridgen streng maar rechtvaardig begeleidde. Ook was u actief voor zwartjoekels ergens onder de evenaar. Ik zie nog steeds die foto’s van die lachende negertjes met zelfgebreide wollen truien van u om het lijf voor mijn geestesoog. Het zweet liep ze met stralen van de kop, maar wat vonden ze het prachtig! Het hart op de goede plek totdat het stopte met kloppen.
Omdat ik Vince al enige tijd ken als een actief lid van een website langs de zijlijnen van internet heb ik de vrijheid genomen een gedicht te destilleren uit de wijze woorden die daar door Vince, uw oogappeltje, als een oase in de woestijn menigmaal het leven van de ontredderden weer hoop hebben gegeven. Mijn ziel incluis. Ik wil het voordragen en daarna afsluiten.
Mannetje.
Die Dreknek!
Gefrustreerd
Zielig.
lekker geil mannetje die dreknek!
Zijn er trouwens nog plaatsen vrij bij ‘gast aan tafel’?
Het is goed om met veel theater afscheid te nemen en vervolgens gelijk de aandacht te vestigen op het nieuwe project. Hulde voor het ondernemersinzicht!
Enne, een eigen kroeg is altijd handig als je een drankprobleem hebt, zo genereer je op macroniveau alvast een basisomzet.
Honger Otto?